Το παράθυρο που μπάζει

Στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της, η Εθνική θα ψάχνει παίκτες στα βουνά και στις αμμουδιές

Το παράθυρο που μπάζει

Το παράθυρο που μπάζει

Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι κάποιοι θα πουντιάσουν άσχημα, στα «παράθυρα» που έρχονται.

Το πρώτο και το δεύτερο «παράθυρο» των προκριματικών του Μουντομπάσκετ 2019 άνοιξαν και ξανάκλεισαν στα μούτρα των εμπνευστών αυτού του τραγέλαφου. Μπορεί θεσμικά η FIBA να έχει δίκαιο, αλλά με το ηθικό πλεονέκτημα δεν κέρδισε ποτέ κανείς πόλεμο.

Οι ομάδες της Euroleague κρατούν στα χέρια της το μαχαίρι, το καρπούζι και τον κάλαθο των αχρήστων όπου θα εκτοξευτούν τα σπόρια.

Οι Μπερτομαίοι προηγούνται με ένα καθαρό 2-0, ενώ οι Φιμπαίοι βλαστημάνε στον άτιμο καπιταλισμό και πασχίζουν να βγάζουν από τη μύγα ξύγκι.

«Ναι, αλλά κάποια γήπεδα γέμισαν». «Ναι, αλλά ο κόσμος διψάει για να δει τις Εθνικές ομάδες». «Ναι, αλλά οι άλλοι είναι κακιασμένοι». «Ναι, αλλά εμείς φορούσαμε ωραίες στολές».

Το τρίτο και τέταρτο «παράθυρο» μπορεί να είναι τα πενθήμερα του ξεβρακώματος.

Δεν γνωρίζω με σιγουριά ποιος θα ξεβρακωθεί, φοβάμαι όμως ότι το καλοκαίρι που έρχεται θα δώσει τη χαριστική βολή στο «εθνικό» μπάσκετ όπως το γνωρίσαμε.

Η 5η και 6η αγωνιστική του πρώτου γύρου θα διεξαχθούν στις 28 Ιουνίου και 2 Ιουλίου, όταν οι τελικοί των σημαντικών ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων θα βρίσκονται σε εξέλιξη ή θα έχουν μόλις ολοκληρωθεί.

Οι άσοι από το ΝΒΑ θα μετρούν τον πρώτο ή δεύτερο μήνα διακοπών, όπως και πολλοί παίκτες (π.χ. της ανενεργής από τις 20 Μαϊου ΑΕΚ) που επάνδρωσαν τις Εθνικές ομάδες τον περασμένο Νοέμβριο και Φεβρουάριο.

H 1η και η 2η αγωνιστική του δεύτερου γύρου έχουν οριστεί για τις 14-17 Σεπτεμβρίου, όταν οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι θα δίνουν τα πρώτα δυνατά φιλικά εν όψει της νέας σεζόν.

Στο μεταξύ, τα «αμερικανάκια» θα βρίσκονται στο τέλος της καλοκαιρινής αγρανάπαυσης και θα ετοιμάζονται για τη -σύντομη- περίοδο προετοιμασίας.

Το πρόβλημα, για τους δυνάμει διεθνείς μπασκετμπολίστες, είναι ότι οι παραπάνω δικαιολογίες είναι ισχνές, αφού οι προσεχείς αγώνες των Εθνικών ομάδων δεν συμπίπτουν με καθαρά αγωνιστικές υποχρεώσεις.

Με άλλα λόγια, δεν θα είναι τόσο εύκολο να εφευρεθεί ισχυρό άλλοθι για τυχόν σκασιαρχείο. Ούτε από τους ίδιους ούτε από τις απρόθυμες ομάδες.

Η κόπωση είναι τζούφιο επιχείρημα όταν μιλάμε για 2+2 παιχνίδια όλα κι όλα (εφ’ όσον μάλιστα δεν υπάρχει φέτος Ευρωμπάσκετ), ενώ οι αόρατοι τραυματισμοί θα πρέπει να πιστοποιηθούν από Ομοσπονδιακούς γιατρούς.

Όσο επιλέξουν ναι απουσιάσουν, θα κληθούν να πουν την αλήθεια. «Δεν θα παίξουμε διότι δεν γουστάρουμε». Ή, ακόμα συνηθέστερα: «Θα κάνουμε κοπάνα επειδή δεχόμαστε πιέσεις από τη διοίκηση που πληρώνει τους μισθούς μας».

Στην Ελλάδα, υπάρχει και τρίτη βερσιόν: «Δεν μας αφορά η Εθνική του Βασιλακόπουλου». Ο έστι μεθερμηνευόμενον: «Παριστάνουμε τους δυσαρεστημένους και τους αδικημένους, ώστε να μας ευνοήσει η διαιτησία στο επόμενο ντέρμπι».

Και οι κοκκινοπράσινοι σανοφάγοι θα χειροκροτήσουν μπουκωμένοι...

Γνωρίζω πολύ καλά και υπογράφω με τα δύο χέρια, ότι σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι και δευτεροκλασάτοι Έλληνες μπασκετμπολίστες επιθυμούν διακαώς και αδιαπραγμάτευτα τη συμμετοχή στις Εθνικές ομάδες.

Υπάρχουν σκόρπιες εξαιρέσεις φυγόπονων ή εκκεντρικών ή κυνικών, αλλά τις αφήνω προς το παρόν στην άκρη.

Το πρόβλημα είναι, ότι οι αθλητές έχουν εγκλωβιστεί μεταξύ σφύρας και άκμονος από την ομοβροντία.

Μολονότι θέλουν να παίξουν στην Εθνική και είναι ασφαλισμένοι σε περίπτωση τραυματισμού, ούτε τολμούν ούτε θέλουν να ξεκινήσουν κόντρα με τους ανθρώπους που υπογράφουν τις επιταγές και με τους οπαδούς που στήνουν τις ενέδρες.

Ίσως η καθιέρωση συνδικαλιστικού οργάνου για τους παίκτες της Εuroleague προσφέρει πλατφόρμα αντίστασης, αλλά τα πρώτα βήματα παραήταν διστακτικά.

Η καθιέρωση των «παραθύρων» έκανε πιο εύκολα τα ήξεις αφίξεις, ουκ εν τω πολέμω θνήξεις. Πού να τρέχεις στους πολέμους, όταν μπορείς να αποκτήσεις λευκό φύλλο πορείας με την ευλογία του στρατηγού;

Μόλις σβήσουν οι προβολείς των τελικών, θα αρχίσουν οι παλινδρομήσεις. Πριν ανάψουν τα φώτα της επόμενης σεζόν, οι ίδιες παλινδρομήσεις θα επιστρέψουν δριμύτερες.

Και αν τυχόν το debate πάρει άσχημη τροπή, θα πέσει στο τραπέζι το επιχείρημα που -όχι άδικα- έκανε θραύση φέτος στα στέκια της Εuroleague: «Τι σόι Εθνικές ομάδες είναι αυτές, εφ’ όσον απουσιάζουν οι παίκτες του ΝΒΑ;»

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αποκλείστηκε από τα δύο ματς του Ιουνίου λόγω των γνωστών προβλημάτων, τα οποία η ΕΟΚ φρόντισε να ερεθίσει πέρυσι, με τη γνωστή της διπλωματική ευελιξία. Ουδείς δικαιούται να του ζητήσει εξηγήσεις.

Ο Γιώργος Παπαγιάννης θα έχει δουλειές στην Αμερική με την καινούρια ομάδα του, ενώ με τους Ντόρσεϊ, Κουφό δεν υπήρξε δίαυλος επικοινωνίας πριν την ανακοίνωση των ονομάτων.

Θεωρητικά, το κουαρτέτο των ΝΒΑers ενδέχεται να φορέσει τα γαλάζια τον Σεπτέμβριο, για τους έτι σημαντικότερους αγώνες του τέταρτου «παράθυρου».

Αλλά πώς να τους ξεσηκώσει κανείς να κουβαληθούν από την Αμερική, τελευταίες ημέρες διακοπών, για ένα ματσάκι με τη Γερμανία και ένα εξωτικό ταξίδι στην Τιφλίδα;

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που κατάρτισε μέσα στην απέραντη σοφία της η FIBA Europe, τα ντέρμπι της προκριματικής φάσης (1ος εναντίον 1ου μέσα-έξω) θα γίνουν όχι τον Σεπτέμβριο, αλλά τέλος Νοεμβρίου και τέλος Φεβρουαρίου.

Στις δύο αναμετρήσεις Ελλάδας-Σερβίας που αχνοφαίνονται στον ορίζοντα (αν δεν αρπάξουν την πρωτιά του διπλανού Ομίλου οι Γερμανοί), τα μεγαλύτερα ονόματα μπορεί να είναι ο Λαρεντζάκης, ο Μαργαρίτης, ο Αθηναίου, ο Ραντούλιτσα, ο Σιμόνοβιτς και ο Μιλένκο Τέπιτς.

Το 4-0 των πρώτων «παραθύρων» είναι ένα χρήσιμο θεμέλιο πρόκρισης, αλλά ο δρόμος προς την Κίνα είναι ανηφορικός, ιδίως αν οι αμέσως επόμενοι αγώνες (στο Τελ Αβίβ και στο Ταλίν) φέρουν 1-2 ήττες.

Οι ομάδες μεταφέρουν όλα τα αποτελέσματά τους στον επόμενο γύρο, όπου η Εθνική μας θα συναντήσει βάσει προγνωστικών τους Σέρβους (3-1 σήμερα), τους Γερμανούς (4-0) και τους Γεωργιανούς (1-3), ενώ θα κουβαλήσει μαζί της άλλες δύο ομάδες του τωρινού Ομίλου της (Ισραήλ 2-2, Λετονία 2-2, Μ.Βρετανία 0-4).

Από αυτό το εξαμελές παρεάκι, θα προκριθούν στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου οι 3 καλύτεροι της τελικής βαθμολογίας.

Οπότε, η Εθνική θα χρειαστεί 4-5 νίκες σε οκτώ δύσκολα για την τωρινή δυναμικότητά της παιχνίδια, για να προκριθεί στα τελικά: τρία εντός, πέντε εκτός.

Κατά την ταπεινή γνώμη μου, το ανατολίτικο σταυροδρόμι που έρχεται (Κίνα 2019, Τόκιο 2020) θα είναι κρίσιμο για το παρόν και για το μέλλον της.

Εάν ξεμείνει ολόκληρη τετραετία εκτός μεγάλων διοργανώσεων, από το 2017 μέχρι το 2021, θα βρεθεί πολύ κοντά στην πραγματικότητα της προ 1987 εποχής, όταν ήταν αστερίσκος στο βιβλίο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

Ο αέρας που θα περνάει από τα παράθυρα θα προέρχεται μάλλον από το 1986, παρά από το 2006.

Best of internet