Tα έρμα που ψοφάνε!

Οι τρεις ελληνικές ομάδες που συμμετέχουν στο Basketball Champions League εθίζονται στις ήττες και ο Βασίλης Σκουντής περιγράφει σχηματικά τους καημούς τους...

Ανταγωνιστικές αποδόσεις στο Ισλανδία – Τσέχια με 0% Γκανιότα*. *Το 0% γκανιότα αφορά την επιλογή ''Νικητής αγώνα'' πριν την έναρξη σε επιλεγμένα παιχνίδια. (21+)!

/span>

Mια παλιά αρβανίτικη παροιμία λέει «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» και πολύ φοβάμαι πως το νόημα της ταιριάζει γάντι στη φάση που διανύουν οι τρεις πρεσβευτές μας στο Basketball Champions League!

Με τον ήλιο μπάζουν τα κοπάδια τους ο Γιαννάκης, ο Μανωλόπουλος και ο Παπαθεοδώρου, με τον ήλιο τα βγάζουν, το ίδιο και το αυτό συμβαίνει...

Βλέπουν τα έρμα τους και ψοφάνε!

Το λένε και τα χαρτιά μου, όπως φώναζε κάποτε από του βήματος της Βουλής, ο Δημήτρης Τσοβόλας: σε σύνολο 14 αγώνων και πριν από τον αποψινό αγώνα του ΠΑΟΚ με την (κάτοχο του τροπαίου και γνώριμη του από πέρυσι) Τενερίφη, οι τρεις ελληνικές ομάδες έχουν σημειώσει πέντε νίκες και 9 ήττες: στο 1-3 βρίσκεται ο χειμαζόμενος από την αρχή της σεζόν, ΠΑΟΚ, στο 2-3 ο Αρης, που μετρά κιόλας τέσσερα απανωτά αποτυχημένα αποτελέσματα εντός και εκτός συνόρων και στο 2-3 η ΑΕΚ που δεν κατάφερε να δώσει συνέχεια στον θρίαμβο της επί του Παναθηναϊκού.

Προφανώς (μιας και είναι της μόδας η έκφραση) δεν είναι ξεφτίλα να χάνεις από τη Στρασμπούρ, ούτε από την Μπεσίκτας, ούτε –ο μη γένοιτο μιας και οι άλλες δυο ήττες αποτελούν τετελεσμένα γεγονότα-από την Τενερίφη, αλλά σίγουρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα!

Αυτός ο λάκκος δεν είναι άλλος από την εγγενή όπως αποδεικνύεται αδυναμία των τριών ελληνικών ομάδων, που έστω κι αν δεν βρίσκονται όλες στο ίδιο επίπεδο,

αντιμετωπίζουν τα ίδια αγωνιστικά προβλήματα στην Ευρώπη.

Ναι, ακόμη είναι νωρίς και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα μας βγάλει αυτή η στράτα, αλλά προφανώς (όπως αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό και πέρυσι) και οι τρεις έχουν ένα συγκεκριμένο ταβάνι και δεν ξέρω εάν μπορούν να το τρυπήσουν και να μακροημερεύσουν στη διοργάνωση.

Εδώ βεβαίως τίθεται και ένα άλλο ζήτημα το οποίο έχει να κάνει με τη ματαιοδοξία μας ή με τις κακές συνήθειες που αποκτήσαμε στο παρελθόν και δεν εννοούμε να τις βάλουμε στο ράφι...

Τι εννοώ; Μολονότι έχει παρέλθει προ πολλού η περίοδος της ευημερίας κατά την οποία τους καταβροχθίζαμε όλους για πρωινό, φοβάμαι πως πολλοί από εμάς πιστεύουμε ότι αυτή η διοργάνωση είναι της πλάκας και οι αντίπαλοι του χεριού μας.

Κοινώς ώρες ώρες μου φαίνεται πως συνεχίζουμε να ζούμε στο συννεφάκι μας!

Ναι, η ΑΕΚ, ο Αρης και ο ΠΑΟΚ δεν κινούνται στον αστερισμό του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού για να κονταροχτυπιούνται με μια ΤΣΣΚΑ Μόσχας και μια Φενέρμπαχτσε, αλλά, διάβολε, η Μπεσίκτας, η Βενέτσια ή ακόμη και η Ρόσα Ράντομ, που τις προάλλες έβγαλε τα συκώτια της «Ένωσης» δεν είναι ομάδες για τα μπάζα!

Παρακολουθώντας κάποιος συστηματικά η αποσπασματικά (όπως οφείλω να ομολογήσω τη δική μου... αμαρτία) τα ματς του Basketball Champions League, δεν κλείνει κιόλας την τηλεόραση!

Τουναντίον και σε αντιδιαστολή με τη ρουτίνα της EuroLeague (υπό την έννοια ότι οι ομάδες παραμένουν οι ίδιες και απλώς ανακυκλώνονται τα υλικά τους), η διοργάνωση της FΙΒΑ μοιάζει πιο εξωτική!

Τι εννοώ ως εξωτικό στοιχείο; Μα φυσικά το πολύ ευρύτερο ρεπερτόριο χωρών, ομάδων και μπασκετικών τεχνοτροπιών που καθιστά τα ματς απρόβλεπτα και τη διοργάνωση αμφίρροπη.

Eνώ δηλαδή στην EuroLeague οι ισχυρές και επικρατέστερες να διανύσουν όλο το δρόμο προς το Final 4, ομάδες παραμένουν grosso modo οι ίδιες και τα κουκιά είναι μετρημένα, στην αντίπερα όχθη παίζεται ένα διαφορετικό έργο: σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο βεβαίως, με πιο ανίσχυρες ομάδες και με λιγότερους παίκτες πρώτης γραμμής, αλλά, διάβολε, κι αυτοί έχουν ψυχή!

Best of internet