Μην κοιτάτε μόνο την εικόνα

Στην Ελλάδα της υψηλής κριτικής, η φωτογραφία του Σοφοκλή Σχορτσανίτη στην επιστροφή του έπειτα από (κάτι λιγότερο) από δύο χρόνια ήταν αυτό που λέμε… βούτυρο στο ψωμί. Τα πολλά περιττά κιλά, η προκλητική λευκή φανέλα των Τρικάλων που τόνιζε τα κάλλη του, το πρησμένο πρόσωπο του, η δυσκολία του να διανύσει το γήπεδο. Λες και ο Σοφοκλής δεν τα ήξερε.

Για να είμαι ειλικρινής, ήμουν στο στούντιο του Metropolis όταν αντίκρισα την εικόνα. Τρόμαξα κι εγώ. Αναρωτιόμουν τους λόγους της βιαστικής επιστροφής του. Λίγα δευτερόλεπτα μετά σκέφτηκα ότι πάντα πρέπει να κάνεις μια αρχή, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό.

Ο Σοφοκλής γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τα λάθη που έχει κάνει. Ξέρει ότι μπροστά στις κακές συνήθειες ουσιαστικά χαλάλισε μια καριέρα σε σχέση (πάντα) μ’ αυτή που θα μπορούσε να πετύχει. Η θέση του δεν ήταν ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλά βυθίστηκε στο πηγάδι των υψηλότατων προσδοκιών. Ίσως και στην ψευδαίσθηση ότι πάντα υπήρχε τρόπος διόρθωσης των ανορθογραφιών. Το γνώριζε αλλά ποτέ δεν κατάφερε να τιθασεύσει τον εαυτό του. Ο Σοφοκλής δεν θα έπρεπε να είναι στα Τρίκαλα, δεν θα έπρεπε να είχε πάει στην Πάτρα. Αναγκάστηκε να το κάνει, ήταν το τίμημα των λαθών του. Τα ξέρει, δεν χρειάζεται όλους εμάς, τους αφελείς υποβολείς, τους ντεμέκ τιμητές των πάντων.

Το καλοκαίρι του 2016 έφθασε πολύ κοντά στην απόφαση να σταματήσει το μπάσκετ. Λίγες εβδομάδες μετά το τέλος της προβληματικής συνεργασίας του με τον ΠΑΟΚ. Κι εκεί έκανε λάθος. Λειτούργησε σε φιλικότατο περιβάλλον, με ανθρώπους που όχι απλά τον γούσταραν μπασκετικά αλλά τον αγαπούσαν (και συνεχίζουν να τον αγαπούν) σαν παιδί τους. Ποτέ όμως τα λόγια - ακόμη και ανθρώπων που εκτιμά απεριόριστα - δεν ήταν αρκετά για να κατευθύνουν στη σκέψη του. Το πρόβλημα του Σοφοκλή δεν ήταν ποτέ η λήψη μιας απόφασης. Αυτήν την παίρνει στο δευτερόλεπτο. Το πρόβλημα πάντα ήταν η συνέπεια στην εφαρμογή της. Εκεί δηλαδή που αποφασίζει να τραβήξει ο ίδιος τα λουριά, στην πορεία χάνεται και παραβαίνει τους… απαράβατους κανόνες.

Μετά ήρθε ο Απόλλων Πατρών, ο σοβαρός τραυματισμός στον αχίλλειο τένοντα σ’ ένα πολύ βαρύ κορμί, σ’ έναν αδύνατο (στη χαλιναγώγηση των κακών συνηθειών) χαρακτήρα. Το μόνο καλό που συνέβη μετά από εκείνον τον τραυματισμό ήταν ότι αποφάσισε να δουλέψει για να επιστρέψει. Έβγαλε εγωισμό σε μια περίοδο ωχαδερφισμού που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στην εγκατάλειψη. Μόνο όμως που ένα ταλαιπωρημένο και βαρύ κορμί όπως του Σχορτσανίτη δεν μπορεί να δουλέψει σε έντονους ρυθμούς.

Για να φθάσουμε στα Τρίκαλα. Το πιθανότερο είναι να τρόμαξε και ο ίδιος με την εικόνα του. Δεν γίνεται, στα social media οι… εννιά στους δέκα πόσταραν τη φωτογραφία του Σοφοκλή που ξεχειλίζει, έγραψαν την εξυπνάδα τους και μετά καμάρωσαν για το post τους. Ο Σοφοκλής έχει παίξει και με περισσότερα κιλά σε σχέση με αυτά που κουβαλάει σήμερα, δίχως αυτό να τον τιμά. Τον τιμά όμως το γεγονός ότι δεν σκοπεύει να τα παρατήσει. Σωστό ή λάθος θα εξαρτηθεί μόνο από έναν παράγοντα. Από τον ίδιο. Αν αυτή τη φορά επιδείξει συνέπεια στην εφαρμογή της απόφασης του, ο Σοφοκλής πολύ σύντομα θα φύγει από τα Τρίκαλα και θα δώσει το τέλος που ο ίδιος επιθυμεί και αξίζει.

Αυτή είναι η απόφαση του. Να φύγει με τον δικό του τρόπο από τα παρκέ. Στην πραγματικότητα, το χρωστάει στον εαυτό του και σε κανέναν άλλον. Ούτε στον ατζέντη του, τον Παναγιώτη Καπάζογλου, ο οποίος τον γνωρίζει από την εποχή που δεν είχε τρίχα στο πρόσωπό του. Μετά τον κανιβαλισμό του περασμένου Σαββάτου έσπευσε να σταθεί στο πλευρό του φίλου του. Ο Σοφοκλής έχει την υποχρέωση – έστω στα τελειώματα της καριέρας του –να ζορίσει τον εαυτό του και να επανέλθει στα κιλά του και να δώσει το τέλος που του αξίζει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι τύποι σαν και του λόγου μου θα σταματήσουμε να λέμε ότι αυτό το παιδί αδίκησε τον εαυτό του όσο κανένας άλλος. Δίχως να έχει ανάγκη να του το επαναλαμβάνουν. Ωστόσο, πρέπει όλοι να δείξουμε σεβασμό σ’ έναν άνθρωπο που προσπαθεί να επιστρέψει. Και ξέρει καλύτερα απ’ όλους τα κιλά του, την εικόνα του, τη δυσκολία που πρέπει να διαχειριστεί, τον… Γολγοθά που έχει να ανέβει.