Η Ιωάννα, ο Θάνος και ένας μικρός άγγελος στην άλλη άκρη της γης

Η ψυχή που γαληνεύει

Ο Νίκος Παπαδογιάννης μοιράζει τις σκέψεις του ανάμεσα στους νικητές και στους νικημένους της πιο δύσκολης μάχης.

Η ψυχή που γαληνεύει

Το ενημερωτικό σημείωμα της Αλεξάνδρας Κένταλ, πρώτο μετά από καιρό, έφερε καλά νέα: "Το μικρό μου μαϊμουδάκι είναι πολύ χαρούμενο. Το αποτέλεσμα της μαγνητικής τομογραφίας ήταν ολοκάθαρο. Το ηλιόλουστο αγοράκι μου μού υπενθυμίζει κάθε μέρα πόσο πολύτιμο αγαθό είναι η ζωή. Μου δίνει έμπνευση με την εσωτερική του δύναμη και με γεμίζει λάμψη με το χαμόγελο που βγαίνει από μέσα του".

Τελείωσε λοιπόν η περιπέτεια του μικρούλη Σκάιλερ Κένταλ και των γονιών του; Όχι. "Εάν πάνε όλα καλά στα επόμενα ραντεβού με τους γιατρούς, θα έχουμε μπροστά μας ένα τρίμηνο ολόκληρους μήνες ξεγνοιασιάς".

Ο ορίζοντας αυτού του 4χρονου αγοριού δεν ξεπερνάει τους τρεις μήνες. Έπειτα, θα πρέπει να υποστεί ξανά το μαρτύριο του τομογράφου και της αναμονής για την ετυμηγορία. Έτσι θα ζήσει ολόκληρη τη ζωή του από δω και πέρα. Δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, παρά μόνο να εμπιστευτεί την επιστήμη.

Και τον Θεό, θα πουν πολλοί. Αλλά πού ακριβώς κρύβεται ο Θεός, όταν ένα αθώο μωράκι γεννιέται με όγκο στον εγκέφαλο;

Ο Λεβόν Κένταλ είναι ο πατέρας του μικρού Σκάιλερ. Τον γνωρίσαμε από κοντά όταν έπαιξε μπάσκετ στον Πανιώνιο και μετά στο Μαρούσι. Είναι καλός παίκτης και καλό παλικάρι.

Αλλά η ζωή του δεν χωράει τέτοιες λεπτομέρειες. Η ευτυχία της γέννησης του πρώτου παιδιού του πάγωσε μόλις ακούστηκε η διάγνωση ενός παγερού ισπανικού νοσοκομείου: "Ο μικρός έχει έναν όγκο τυλιγμένο γύρω από την εγκεφαλικό του στέλεχος. Θα χρειαστούν οπωσδήποτε τουλάχιστον δύο εγχειρήσεις, αλλά και μία μακρά περίοδος ακτινοθεραπείας".

Κεραυνός.

Οι γονείς του τον πήγαν στον γιατρό όταν είδαν ότι έκανε συνεχώς εμετό, ανήμπορος να καταπιεί το φαγητό του. Νόμιζαν ότι το παιδί έπασχε από κάποια ενοχλητική ίωση. Ο ίδιος ο Σκάιλερ δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Ήταν μόλις 9 μηνών.

Ο πατέρας Κένταλ αγωνιζόταν στην ισπανική Γκραν Κανάρια όταν άρχισε η περιπέτεια. Το χειρουργείο έγινε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στο Τορόντο.

Μολονότι ο Καναδάς (και φυσικά η Ισπανία) βρίσκονται έτη φωτός μπροστά από τις "προοδευμένες" ΗΠΑ στον τομέα της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, τα έξοδα για τη νοσηλεία του μικρού απείλησαν να πνίξουν την οικογένεια. H ιστοσελίδα GoFundMe ήταν το μοναδικό τους αποκούμπι, όπως συμβαίνει με αμέτρητους φτωχούς ανθρώπους στον πλανήτη.

Ο Λεβόν Κένταλ, βέβαια, έχει ένα πλεονέκτημα. Η καριέρα του στα γήπεδα τον βοήθησε να κάνει ανώνυμους φίλους σε τέσσερις διαφορετικές χώρες: ΗΠΑ, Καναδά, Ισπανία, Γερμανία, Πουέρτο Ρίκο, Ελλάδα.

O κουμπαράς γέμισε με 80.000 δολάρια και ανάμεσα στους δωρητές εντοπίζουμε πολλά γνωστά και σε εμάς ονόματα, όπως του Κώστα Καϊμακόγλου (και χώρια οι ανώνυμοι). Ο κανονισμός της ιστοσελίδας περιλαμβάνει όριο 100 χιλιάδων σε κάθε καμπάνια, για προφανείς λόγους.

Ο καημενούλης ο Σκάιλερ θα συνεχίσει να παλεύει με τον δαίμονα, αλλά ελπίζει ότι θα βγει νικητής.Οι πολύγλωσσες ευχές και τα χρήματα από το υστέρημα ανώνυμων ανθρώπων τον συνοδεύουν, όπως τόσους και τόσους ασθενείς.

Σαν να μην έφτανε ο δικός του αγώνας, αρρώστησε τώρα σοβαρά και η μάνα του, η Αλεξάνδρα, από τη βασανιστική Νόσο του Lyme. Την κόλλησε από κάποιο τσιμπούρι...

Η επίσκεψή μου σε αντικαρκινικό νοσοκομείο παίδων στο Βερολίνο, μαζί με μπασκετμπολίστες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού το 2009, ήταν ταυτόχρονα η καλύτερη και η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του Τζος Τσίλντρες, στην έξοδο.

Όταν βρήκα τρόπο για να συνεισφέρω στον αγώνα των μικρών ασθενών, με ένα ταπεινό κείμενο σε αυτό εδώ το βιβλίο, ένιωσα την ψυχή μου να ζεσταίνεται. Προλαβαίνετε ακόμη να το αγοράσετε, τα έσοδα (6500 ευρώ μέχρι τώρα) πηγαίνουν εξ ολοκλήρου στο ίδρυμα "Ελπίδα".

Και η σκέψη στον συνάδελφο Γιάννη Κούρκουλο, που έχασε την 10χρονη κορούλα του, Ειρήνη, από την καταραμένη ασθένεια...

Η οικογένεια του μπάσκετ πενθεί από χθες τον θάνατο της συζύγου του Γιώργου Αγγελόπουλου, Ιωάννας. Η ελληνική μουσική αποχαιρέτησε σήμερα τον Θάνο Ανεστόπουλο, από τα "Διάφανα Κρίνα". Η πρώτη ήταν μια κούκλα 42 ετών, ο δεύτερος ένας παλλήκαρος στα 48 του.

Αύριο συμπληρώνονται 12 χρόνια από τον θάνατο του κοσμαγάπητου Αλφόνσο Φορντ, ο οποίος νικήθηκε το 2004 από τη λευχαιμία.

Ελπίζω να γαληνέψει η ψυχή τους, εκεί μακριά που πήγαν. Πατέρα, φρόντισε να βγάλεις την καλή τσικουδιά. 

Best of internet