Ο Ιησούς και ο... Κορλεόνε!

Ο Ιησούς και ο... Κορλεόνε!

Οι Καβαλίερς ξόρκισαν τα φαντάσματα μισού (και βάλε) αιώνα και ο Βασίλης Σκουντής κάνει στον Λεμπρόν το δώρο που του ζήτησε...  

Ο Ιησούς και ο... Κορλεόνε!

Στις 5 Δεκεμβρίου του 2015, όταν ο (απών στους πέντε από τους έξι τελικούς της περασμένης σεζόν) Κάιρι Ερβινγκ επέστρεψε στη δράση, οι δημοσιογράφοι ζήτησαν την άποψη του Λεμπρόν για το πόσο αυτό το γεγονός θα βελτιώσει την εικόνα των Καβαλίερς...

Όντας μεγάλος ατακαδόρος, ο Τζέιμς δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ για να δώσει την απάντηση: «Σε αυτόν τον κόσμο  υπάρχει μόνο ένας που όταν επιστρέψει όλα θα είναι υπέροχα». Έκανε μια μικρή παύση στη διάρκεια της οποίας οι ρεπόρτερς κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και αυτομάτως έστρεψαν τα βλέμματα τους πάνω του περιμένοντας να τους πει ποιον εννοούσε...

Τότε ο Λεμπρόν γέλασε και αμέσως έλυσε το μυστήριο: «Μα φυσικά ο... Ιησούς Χριστός! Εκτός από αυτόν, κανείς άλλος δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει την ευημερία και την ευτυχία»!

Εξήμισι μήνες αργότερα, την ώρα που οι Καβαλίερς απογειώνονταν στον έβδομο ουρανό όπου μέσα στην παραδείσια ατμόσφαιρα τους έραιναν με κομφετί τα Σεραφείμ και τα Χερουβείμ, αποδείχθηκε ότι ο Λεμπρόν είχε λαθέψει!

Αλλά, αναρωτιέμαι, εάν όντως λάθεψε ή εάν απλώς προέβλεψε αυτό που έμελλε να συμβεί...

Ο Κάιρι Ερβινγκ δεν είναι ο Ιησούς Χριστός, αλλά έχει (ετυμολογική, ελέω του ονόματος του) σχέση με τον Κύριο, που μετά από πενήντα δυο χρόνια εδέησε να ελεήσει τους αμαρτωλούς δούλους του που παρεπιδημούν στο Κλίβελαντ και να τους χαρίσει (εάν όχι την αιώνια ζωή, τουλάχιστον) την εμπειρία να δουν από κοντά την Εδέμ!

Με τον κίνδυνο να φανώ ασεβής και ιερόσυλος, υποκύπτω στον πειρασμό να γράψω ότι στην προκειμένη περίπτωση ο Ιησούς φάνηκε πολύ γενναιόδωρος και φρόντισε να ευλογήσει τον επί της γης μπασκετικό αντιπρόσωπο του και να τον χρίσει Μεσσία!

Ένας Μεσσίας που λέγεται ΛεΜπρόν Ράιμον Τζέιμς!

Θα ‘χω να το λέω και να καμαρώνω σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου ότι υπήρξα αυτόπτης μάρτυς στο μεγαλύτερο θαύμα που έχει συντελεσθεί στην εβδομηντάχρονη ιστορία του ΝΒΑ: αυτή η συγκλονιστική και δραματική ανατροπή που πέτυχαν οι Καβαλίερς (εκκινώντας από το 1-3 για να καταλήξουν στο 4-3) δεν έχει ξαναματαγίνει κι ένας Θεός ξέρει εάν, πότε και ποιος θα έχει τα κότσια να τη διαπράξει στο μέλλον...

Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στην «Oracle Arena» όταν ακούσθηκε η κόρνα της λήξης αποθηκεύθηκαν αυθωρεί και παραχρήμα στον σκληρό δίσκο της ιστορικής μνήμης και τις θεωρώ μοναδικές, αξεπέραστες και ανεξίτηλες.

Μοναδικές, αξεπέραστες, ανεξίτηλες και στην κυριολεξία μεθυστικές, καθότι μέσα στα αποδυτήρια (κι ας είναι ξένα), όπως ορίζει το έθιμο, ανοίχτηκαν δεκάδες μποτίλιες σαμπάνιας Moet & Chandon που μάλιστα είχαν χαραγμένο πάνω τους το αρχίγραμμα C (Cleveland Cavaliers) και μέσα σε λίγα λεπτά δεν είχε μείνει ούτε μια στάλα από δαύτες...

Α, για να μην το ξεχάσω, διότι μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση: έχω βρεθεί άλλες τέσσερις φορές σε μια τέτοια πανηγυρική ατμόσφαιρα, αλλά πέρα από τις σαμπάνιες, πέρα από τα πούρα, πέρα από τα νάιλον τα οποία είχαν απλώθηκαν για να καλύψουν και να προστατεύσουν από τις ζημιές τα δάπεδα, τους τοίχους και τα ντουλάπια των αποδυτηρίων και πέρα από τα καθιερωμένα μπλουζάκια που φόρεσαν αμέσως τους πρωταθλητές είδα  και άλλα δυο αξεσουάρ που δεν τα περίμενα...

Τόση πρεμούρα και τέτοια λαχτάρα είχαν οι Καβαλίερς γι’ αυτόν τον στοιχειωμένο τίτλο, ώστε στο αποκορύφωμα της νοικοκυροσύνης που έφτανε στα όρια της... υποχονδρίας είχαν φροντίσει να κουβαλήσουν δεκάδες πετσέτες που έγραφαν «NBA CHAMPIONS 2016», ενώ είχαν στολίσει τον χώρο με λάβαρα (banners) πάνω στα οποία ήταν τυπωμένη η ίδια μαγική φράση!

Πήρα μια πετσέτα και ένα λάβαρο ως ενθύμια, ας είναι καλά ο Ρίτσαρντ Τζέφερσον ο οποίος μου τα χάρισε, την ώρα που ευρισκόμενος εν ευθυμία ανακοίνωσε την απόσυρση του και μάλιστα τραγουδιστά, όπως τον συνέλαβε κιόλας η κάμερα του OTE TV. 

Αυτό ήταν πράγματα ένα ονειρεμένο φινάλε για τον (παρόντα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας) φόργουορντ που αξιώθηκε να ξαναπαίξει σε τελικούς μετά από 13 χρόνια και να κατακτήσει τον τίτλο, που δεν του... έκατσε στις δυο απόπειρες του με τους Νιου Τζέρσι Νετς.

Ενα ονειρεμένο φινάλε, που έγινε κιόλας το ιδανικό δώρο για τα 36α γενέθλια του που θα τα γιορτάσει αύριο, όντας πια ένας απόμαχος του μπάσκετ!

Οι Καβαλίερς ζούσαν με τη λαχτάρα αυτής της «άγιας νύχτας» εδώ και σαράντα έξι χρόνια, που αγωνίζονται στο ΝΒΑ, αλλά η καρτερία της πόλης του Κλίβελαντ να φτάσει στη Γη της Επαγγελίας βαστάει ακόμη περισσότερο: από τις 27 Δεκεμβρίου του 1964, όταν οι Μπράουνς νίκησαν τους Κολτς της Βαλτιμόρης με 27-0 και στέφθηκαν πρωταθλητές του NFL!

Τότε ο ήρωας της πόλης (με τα τρία καθοριστικά touch downs) λεγόταν Γκάρι Κόλινς, που μετά το φούτμπολ εργάσθηκε ως ασφαλιστής και σήμερα είναι 76 ετών...

Το Κλίβελαντ και γενικώς το Οχάιο δεν... μυρίζουν μπάσκετ, όπως άλλες πόλεις και πολιτείες. Εκεί βασιλεύει το φούτμπολ, μάλιστα η γενέτειρα του Κώστα Κουφού, το Κάντον, θεωρείται ως το λίκνον του αμερικανικού ποδοσφαίρου και εκεί εδρεύει το Hall of Fame του NFL.

Εδώ και μερικές ώρες όμως οι χαροκαμένοι επί 52 χρόνια κάτοικοι του Κλίβελαντ ομνύουν στο μπάσκετ, στους Καβαλίερς και στον θεό τους, ο οποίος λέγεται Λεμπρόν Τζέιμς και αποτελεί πλέον τον θυρεό της πόλης που αποκαλείται «mistake by the lake»!

Eκτός από λίκνον του φούτμπολ και πέρα από τη λίμνη Ιρι, το Κλίβελαντ έχει επίσης να επιδείξει ως αξιοθέατο το Hall of Fame του Rock N’ Roll, στο οποίο εφέτος εισήχθησαν, μεταξύ άλλων, οι «Deep Purple» που δημιουργήθηκαν το 1968, παραμένουν ενεργοί και έχουν συμπεριληφθεί στο βιβλίο των ρεκόρ του Γκίνες ως το πιο θορυβώδες μουσικό συγκρότημα...

Ε μπροστά στο ντόρο που προκάλεσαν οι Καβαλίερς με το εκκωφαντικό (και μοναδικό στα χρονικά) κατόρθωμα τους η φασαρία που έκαναν στα ντουζένια τους οι «Deep Purple» θα ακουγόταν σαν ανεπαίσθητος βόμβος!

Σε αυτή την «winner-take-all night» ο Λεμπρόν τήρησε και τις δυο υποσχέσεις του. Την πρώτη την έδωσε πριν από δυο χρόνια όταν παλιννόστησε στους Καβαλίερς λέγοντας ότι «γύρισα για έναν λόγο, να φέρω το πρωτάθλημα στην πόλη». Η δεύτερη ήταν πολύ νωπή, μόλις ολίγων ωρών: «Ένα πράγμα δεν ανέχομαι στη ζωή μου και δεν θα το ανεχτώ ούτε απόψε: να μην είμαι αληθινός προς το παιχνίδι»!

Ήταν, παραήταν αληθινός ο μπαγάσας: τόσο αληθινός που ώρες ώρες έμοιαζε με εξωγήινο! Η με ξωτικό όπως τον χαρακτήρισα αυθορμήτως στη μετάδοση του OTE TV όταν τον είδα να σπριντάρει σαν τον Γιουσέιν Μπολτ, να έρχεται από πίσω και να προλαβαίνει να ταπώσει τον Αντρέ Ιγκουοντάλα!

Να ταπώσει έγραψα; Επιεικής η έκφραση: απογειώθηκε τόσο ψηλά και ήταν τόσο αποφασισμένος και αγριεμένος που κόλλησε την μπάλα στο ταμπλό με τόση δύναμη, ώστε παρά λίγο να την ξεφουσκώσει και συνάμα να κάνει τη μπασκέτα θρύψαλα!

Για τις τάπες στο μικρό το δέμας αντίπαλον δέος, που λέγεται Στεφ Κάρι δεν το συζητώ: αυτές υπήρξαν μέρος της ρουτίνας του θηριώδους και μεγαλειώδους παίκτη ο οποίος συν τοις άλλοις πέτυχε μόλις το τρίτο triple double figure στους 19 έβδομους τελικούς στα χρονικά του ΝΒΑ.   

Δεν βρίσκω λόγο να αναλωθώ στην περιγραφή των συγκινητικών εικόνων που σημάδεψαν τη λήξη του αγώνα με πρωταγωνιστή τον Λεμπρόν, ο οποίος έκλαιγε με λυγμούς και με δυσκολία άρθρωσε τις πρώτες κουβέντες του στη συνέντευξη του προς τη Ντόρις Μπερκ.

Δεν τις περιγράφω εδώ, διότι δεν θα καταφέρω να τις αποδώσω στην πραγματική διάσταση τους και θα αδικήσω τον Λεμπρόν, ο οποίος γονάτισε στο παρκέ και πλάνταξε στο κλάμα! Η εικόνα είναι déjà vu από τις 16 Ιουνίου του 1996 στο «United Center» του Σικάγο, όπου λίγα λεπτά μετά τη λήξη του έκτου τελικού με τους Σόνικς (85-75) και την κατάκτηση του τέταρτου τίτλου του με τους Μπουλς ο Μάικλ Τζόρνταν σωριάστηκε στα αποδυτήρια και έκλαιγε με λυγμούς...

Ήταν και τότε (όπως και χθες) η «Father’s Day» και εκείνη τη στιγμή ο «Αir» βίωνε την απόλυτη χαρμολύπη που προκαλούσαν ο θρίαμβος του στο γήπεδο και η οδύνη του επειδή δεν ήταν παρών (όπως στους προηγούμενους τρεις) ο δολοφονημένος πριν από τρία χρόνια πατέρας του.

Να λοιπόν που τον Τζόρνταν και τον Τζέιμς τους ενώνει και αυτό το ξέσπασμα, η στιγμή που αμφότεροι δεν κατάφεραν –μα δεν το επιδίωξαν κιόλας-να φυλακίσουν τα συναισθήματα τους στον βωμό του καθωσπρεπισμού και της πολιτικώς ορθής συμπεριφοράς. Άνθρωποι είναι, θνητοί, γεμάτοι από συναισθήματα που κάποιες στιγμές εκρήγνυνται μέσα τους και τους κυριεύουν...

Αυτό που δεν κατάφερε όντας άγουρος το 2007 και όντας μονάχος του σαν την καλαμιά στον κάμπο το 2015, ο Λεμπρόν το κατάφερε χθες, στην κορύφωση μιας μυθικής πορείας, στην οποία ο ίδιος ήταν καταδικασμένος να αποδεικνύει διαρκώς ότι δεν είναι ελέφαντας!

Εδώ και πολλούς μήνες, μια λέξη κυριαρχούσε στην καθημερινότητα των νεόκοπων πρωταθλητών του ΝΒΑ: το «adversity» που είχαν να διαχειριστούν όλη τη σεζόν, δηλαδή τις πολλές και διάφορες αντιξοότητες τις οποίες κουβάλαγαν σαν τον σταυρό του μαρτυρίου...

Ο Ερβινγκ έμεινε στα πιτς τον πρώτο μήνα, ο Μπλατ απολύθηκε τον Ιανουάριο με 30 νίκες στα πρώτα 41 ματς και ενώ είχε οδηγήσει τη λειψή ομάδα στους περυσινούς τελικούς, ο κόσμος βούιζε ότι ο Λεμπρόν θα ξαναγυρίσει στο Μαϊάμι και ο Λοβ έμοιαζε αμήχανος και ανήμπορος να βρει το ρόλο του στην ομάδα και να είναι ισότιμο μέλος των «Big Three»...

Εντέλει οι αντιξοότητες αντί να κάμψουν τους Καβαλίερς, τους ατσάλωσαν και μέσα από αυτή την ψυχοφθόρο διαδικασία της διαρκούς δοκιμασίας και σε μια ατμόσφαιρα που συχνά φαινόταν χαοτική, αποδείχθηκαν survivors και βγήκαν πρωταθλητές.

Ο Λεμπρόν είχε απόλυτο δίκιο χθες το βράδυ, όταν επικαλέσθηκε την ιστορική ρήση του Γουίνστον Τσόρτσιλ στην ομιλία του προς τη Βουλή των Κοινοτήτων, στις 13 Μαίου του 1940. Τότε ο μετέπειτα «πατέρας» της νίκης των Συμμάχων επί των Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο είχε πει ότι «δεν έχω τίποτε άλλο να σας προσφέρω τίποτε άλλο παρά μόχθο, ιδρώτα, δάκρυα και αίμα» και ακριβώς την ίδια ατάκα επανέλαβε ο (επίκαιρος ένεκα της ημέρας) «πατέρας» της νίκης των Καβαλίερς επί των Γουόριορς!

Εγώ δεν το έχω κρύψει ποτέ ότι είμαι θιασώτης του κινήματος του Λεμπρονισμού, αλλά έτερον εκάτερον: ακόμη κι αν δεν ανήκα σε αυτήν τη συνομοταξία, θα μου φαινόταν πολύ άδικο να μην υποκλιθώ μπροστά του. Ασφαλώς δεν παίζει μόνος του και προφανώς αυτό το θρυλικό πρωτάθλημα που κατέκτησαν οι Καβαλίερς φέρει και άλλες υπογραφές, συν τη σφραγίδα του έξοχου Κάιρι Ερβινγκ, ο οποίος έβαλε κιόλας (κάτι παραπάνω από) το υστερόγραφο στη χθεσινή νίκη με το τρίποντο στα 55 δευτερόλεπτα.

Δεν νομίζω ότι μετά και από αυτή την τόσο νωπή εποποιία που του προσπόρισε τον τρίτο τίτλο και το τρίτο βραβείο MVP υπάρχει κανείς που να τον αμφισβητεί και να τον θεωρεί σφίχτη και παρτάκια! Στα δικά μου τα μάτια είναι ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας της σημερινής εποχής, το αυθεντικότερο σύγχρονο μοντέλο του «all around», ο πιο τρομακτικός αντίπαλος και, διάβολε, δεν βλέπω τον λόγο για τον οποίο δεν δικαιούται να αντιπαρατεθεί με τον Τζόρνταν!

Ολα τα θέσφατα και τα αξιώματα κάποια στιγμή μπορούν να αμφισβητηθούν και από τη στιγμή που έδωσε το έναυσμα σε μια τέτοια κουβέντα ο Μάτζικ Τζόνσον, ιδού το... όρος Ράσμορ, ιδού και το πήδημα!

ΥΓ-1: Το ‘ παν ως σύνθημα και το ‘καναν πράξη οι Καβαλίερς που μετονόμασαν την πόλη τους από Cleveland σε Believeland.

ΥΓ-2: Το ‘πε ως σύνθημα στα αποδυτήρια και το ‘κανε πράξη ο Τάιρον Λου ο οποίος οιστρηλάτησε τους παίκτες του με τη ρήση του Μαρκ Τουέιν, ότι «οι δυο πιο μεγάλες στιγμές της ζωής μας είναι όταν γεννιόμαστε και όταν ανακαλύπτουμε τον λόγο για τον οποίο γεννηθήκαμε» για να συμπληρώσει ότι «εμείς γεννηθήκαμε για να γίνουμε πρωταθλητές».

ΥΓ-3: Το ‘πε ο Λεμπρόν και το ΄κανα εγώ! Την παραμονή του έκτου τελικού τον ρώτησα (και όλη αυτή η στιχομυθία θα προβληθεί αύριο στις 20.00 στην εκπομπή Pick N’ Roll του ΟΤΕ ΤV ποια φράση του έχει εντυπωθεί περισσότερο από την ταινία «Ο Νονός, Νο 2» την οποία έχει παρακολουθήσει έξι φορές μεσούντων των πλέι οφς! «Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία, κάν’ το εσύ για εμένα» μου απάντησε και δεν του χάλασα το χατίρι! Μισή ώρα μετά τη λήξη του χθεσινού τελικού και ενώ έφευγε  με τη συνοδεία του από την αίθουσα Τύπου και κατευθυνόταν προς τα αποδυτήρια, με είδε μπροστά του και κοντοστάθηκε. Χαιρετηθήκαμε και μετά τα συχαρίκια του είπα ότι, όπως μου το ζήτησε, διάλεξα τη φράση του Μάικλ Κορλεόνε που ταιριάζει στην περίσταση και είναι η εξής: «Don’t you know that I would use all of my power to prevent something likethat from happening?” (Δεν ξέρεις ότι θα χρησιμοποιούσα όλη τη δύναμη μου για να εμποδίσω να συμβεί κάτι τέτοιο;». Χαμογέλασε με νόημα, με ευχαρίστησε και συνέχισε το δρόμο του...

Best of internet