Η μαγκιά του Αρη και το φάουλ του πιο μπασκετικού λαού στην Ελλάδα

Η μαγκιά του Αρη και το φάουλ του πιο μπασκετικού λαού στην Ελλάδα

Ο Αρης Λαούδης γράφει για τον Αρη που πήρε ό,τι δικαιούνται από τη φετινή πορεία του, τους μπασκετικούς Αρειανούς που όφειλαν να προστατεύσουν τον Διαμαντίδη από τους κάφρους και τον Πεδουλάκη που είχε 1000% δίκιο στη συνέντευξη Τύπου.  

Η μαγκιά του Αρη και το φάουλ του πιο μπασκετικού λαού στην Ελλάδα

Ανεξάρτητα με την κατάληξη της σειράς, με το αν δηλαδή θα γίνει το 2-2 ή αν ο Παναθηναϊκός θα προκριθεί με 3-1, ο Αρης πήρε αυτό που δικαιούται από την πορεία του στη φετινή σεζόν.

Ενα ρόστερ με το 1/10 του μπάτζετ των «πράσινων» που παρουσίασε εικόνα ΟΜΑΔΑΣ με χαρακτηριστικά που την χαρακτηρίζουν από την πρώτη ημέρα του Πρίφτη. Μια ομάδα που μπαίνει στο παρκέ, γνωρίζοντας πάντα τι θέλει να κάνει, που έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία και ξέρει πως να προσαρμόζεται στον αντίπαλο, αντιλαμβανόμενη πλήρως ότι τα πόδια μπορούν και πρέπει να φτάσουν μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα.

Ο Αρης είναι δικαίως η κατά τεκμήριο 3η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος, όχι γιατί νίκησε τον Παναθηναϊκό, αλλά επειδή έχει τον χαρακτήρα να υψώσει ανάστημα, έχει την δυναμική και τις βάσεις για να απειλήσει τους «μεγάλους».

Ο Πρίφτης παίρνει από τους Αμερικανούς παραπάνω πράγματα απ' αυτά που και ο ίδιος θα περίμενε το καλοκαίρι, έχει μετατρέψει τους Ελληνες σε εξαιρετικούς συνδετικούς κρίκους της ομάδας και με την άμυνα να είναι πάντα σε πρώτο πλάνο έχει δημιουργήσει μια ομάδα με χαρακτήρα, μέταλλο και συγκεκριμένες προδιαγραφές.

Για τον Παναθηναϊκό η ήττα δεν λέει τίποτα, έστω κι αν υπάρχουν ακόμη αυτοί που θα πουν «Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να χάνει ποτέ και από κανέναν». 

Ο Πεδουλάκης από τη μία θα ήθελε βεβαίως το 3-0, αλλά από την άλλη δεν θα του πέσει άσχημο να «δουλέψει» ένα ακόμη παιχνίδι για να προετοιμαστεί καλύτερα για τον Ολυμπιακό, προσθέτοντας πράγματα που είναι πολύ δύσκολο να τα βάλει στην ομάδα μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Προφανώς και θεωρώ αστείο να κουβεντιάζουμε για το πόσο μεγάλη απώλεια είναι ο Καλάθης σ' ένα παιχνίδι πρωταθλήματος, αλλά από την άλλη ομολογώ πως δεν με χάλασε που είδα τον Χαραλαμπόπουλο να παίζει 21:46, αν και περίμενα να είναι πιο τολμηρός στις αποφάσεις του, να μην διστάζει να πάρει σουτ που δικαιούται.

Για τα μπινελίκια στον Διαμαντίδη υπάρχουν οι δύο πλευρές του νομίσματος. Η μία είναι η κλασική, αυτή που λέει πως αυτός είναι ο Ελληνας οπαδός, δεν αλλάζει, ανεξαρτήτως το χρώμα του κασκόλ και της φανέλας. Είτε Παναθηναϊκός, είτε Ολυμπιακός, είτε Αρειανός ο κάφρος είναι παντού και το να προσπαθήσουμε να τον... ισιώσουμε δεν έχει νόημα. 

Ομολογώ ωστόσο πως με ξένισε πολύ αυτό που άκουσα από την τηλεόραση. Δεν πίστευα πως ο πιο μπασκετικός λαός στην Ελλάδα θα άφηνε τους κάφρους να «τρυπήσουν» την τηλεόραση με τα συνθήματα αυτά.

Ναι, περίμενα μια αντίδραση από τους υπόλοιπους, περίμενα κάτι που θα είναι ανάλογο της μεγάλης ιστορίας του Αρη, αντάξιο της παράδοσης που θέλει τους Αρειανούς να τιμούν τις προσωπικότητες και τους μεγάλους παίκτες, αναγνωρίζοντας τις αξίες, όπως έκαναν πολλές φορές στο παρελθόν, χειροκροτώντας ομάδες που έφυγαν νικήτριες από το Αλεξάνδρειο.

Στο κλασικό ερώτημα «ρε Λαούδη δεν σε πείραξε όταν έβριζαν τον Σπανούλη;» η απάντηση είναι με πείραξε και με το παραπάνω, με τη διαφορά πως δεν κατατάσσω τον πιο μπασκετικό λαό της Ελλάδας στην ίδια κατηγορία με τους άλλους. Ισως να έκανα λάθος...

Ο Πεδουλάκης είχε 1000% δίκιο στα όσα είπε μετά το ματς στην συνέντευξη Τύπου.

Μου φαίνεται αδιανόητο να βρισκόμαστε στο 2016, να έχουμε πανηγυρίσει, καταγράψει σαν δημοσιογράφοι δεκάδες επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ, να έχουμε «ανοίξει» το μυαλό μας δουλεύοντας με τεράστιες προσωπικότητες και να υπάρχουν άνθρωποι, ακόμη και σήμερα, που μπορεί να θεωρούν ότι μια διαμαρτυρία, ένα «θέατρο», μια αγωνιστική αντίδραση ενός παίκτη μπορεί να είναι δικαιολογία για να καθυβρίζεται η μάνα του!

Best of internet