Μια «γκέλα» που φαινόταν εδώ και καιρό...

Ο Αρης Λαούδης γράφει για την επιστροφή στον ρεαλισμό, τον Ερυθρό Αστέρα που κατάφερε να εκθέσει όλες τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού και τον Φελντέιν που έπαιξε 38 ολόκληρα λεπτά έχοντας συνολικά 4/14 εντός πεδιάς!

Μια «γκέλα» που φαινόταν εδώ και καιρό...

Η εικόνα του τελευταίου 20ήμερου μας είχε προϊδεάσει γι αυτό που θα συμβεί. Τη γλίτωσε με τον ΠΑΟΚ, τη γλίτωσε με τη Μάλαγα, δεν το απέφυγε με τον Ερυθρό Αστέρα που κατάφερε να ξεγυμνώσει όλες τις «πράσινες» αδυναμίες.

Ηταν η πρώτη φορά που σ' ένα 40λεπτο ο Παναθηναϊκός έδειξε όλα όσα (δεν) μπορεί να κάνει. Ολα εκείνα με τα οποία θα ζήσει και θα πεθάνει μέχρι το φινάλε, κενά που «φωνάζουν» εδώ και καιρό, αλλά αυτή τη φορά παρουσιάστηκαν όλα μαζί.

Αδυναμία αντιμετώπισης του πικ εντ ρολ, πολύ αργά πόδια στην προσωπική άμυνα, έλλειψη σκορ από τη ρακέτα, πρόβλημα στο «πέντε εναντίον πέντε» όσο ο Γκιστ βρίσκεται στον πάγκο κι ένας από τους Κούζμιτς, Ραντούλιτσα στο παρκέ.

Ο Ερυθρός Αστέρας έφερε τον Παναθηναϊκό στο σημείο που ήθελε κι όχι μόνο πήρε το «διπλό», αλλά εξασφάλισε κι ένα +11 που μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο στο τέλος του Top-16. 

Αλλωστε είναι σαφές πως ο Παναθηναϊκός αρχίζει σιγά - σιγά να ξεχνάει τις δύο πρώτες θέσεις, να επιστρέφει στον ρεαλισμό και να μετράει... κουκιά για να δει πώς θα 'ρθει η πρόκριση. Σαφέστατα και είναι νωρίς για συμπεράσματα, αλλά όταν σε δύο θεωρητικά παιχνίδια που είναι στα μέτρα σου (Μαλαγά, Ερυθρός Αστέρας) κερδίζεις ή χάνεις μ' αυτό τον τρόπο τότε δεν δικαιούσαι να κάνεις σχέδια για κάτι περισσότερο από την πρόκριση στην τελική 8άδα.

Το να έλεγε κάποιος «ήταν μια κακή βραδιά» ακούγεται ωραίο, αλλά δεν είναι αληθινό και πραγματικό. Δεν είναι μόνο η ήττα, είναι ο τρόπος με τον οποίο ήρθε, με τις αδυναμίες δηλαδή που όλες οι ομάδες έχουν πλέον διαβάσει και ξέρουν πώς πρέπει να τις «χτυπήσουν». 

Ποιος προπονητής στην Ευρώπη δεν θα επιδιώξει για παράδειγμα να εκμεταλλευτεί τα πολύ αργά πόδια του Κούζμιτς και του Ραντούλιτσα; Ποιος προπονητής δεν θα επιδιώξει να να απομονώσει τον Ραντούλιτσα και να τον φορτώσει με φάουλ; Ο Ερυθρός Αστέρας κατάφερε μ' αυτό τον τρόπο να πάρει δύο φάουλ του Σέρβου σε δύο μόλις λεπτά (!) ενώ το ίδιο επιδιώκουν όλες οι ομάδες και συνήθως τα καταφέρνουν. 

Με τον Ραντούλιτσα στον πάγκο, αυτομάτως φαίνεται (και) η αδυναμία του Κούζμιτς. Ο Σέρβος αποκτήθηκε για να είναι το backup του Ραντούλιτσα, να παίζει 10-12 λεπτά σε κάθε ματς, αλλά ουσιαστικά έχει μοιραστεί τον χρόνο με τον βασικό σέντερ και μοιραία κρίνεται πιο αυστηρά απ' αυτό που του αξίζει.

Καλώς ή κακώς το πρώτο πρόβλημα του Παναθηναϊκού στη ρακέτα δεν είναι ο Κούζμιτς, αλλά ο Ραντούλιτσα κι αυτό πρέπει να λύσει ο Τζόρτζεβιτς, αν θέλει να πάει παρακάτω... Το πρόβλημα επίσης δεν είναι η κακή εμφάνιση του Φελντέιν, αλίμονο άλλωστε αν μπορεί κανείς να πει κουβέντα για τον πιο σταθερό παίκτη όλης της χρονιάς που έχει βγάλει ήδη το συμβόλαιό του.

Το πρόβλημα είναι ότι οι λύσεις στην περιφέρεια είναι περιορισμένες κι έγιναν ακόμη λιγότερες μετά τον τραυματισμό του Παππά. Υπήρξαν στιγμές που ο Τζόρτζεβιτς επέλεγε τον Γιάνκοβιτς για να κατεβάσει την μπάλα κι αυτό δείχνει πόσες αλχημείες χρειάζεται να κάνει για να διατηρήσει φρέσκο τον Διαμαντίδη και να μη... λιώσει τον Καλάθη.

Είναι αδιανόητο σ' ένα ματς που ο Φελντέιν είχε 4/14 εντός πεδιάς να βρίσκεται στο παρκέ για 38 λεπτά (!), όπως είναι αδιανόητο ο Παναθηναϊκός να έχει δύο «3άρια» και τα δύο μαζί να παίζουν συνολικά μόλις 26 λεπτά!

Ο Παναθηναϊκός, πέραν των δεδομένων αδυναμιών στο ρόστερ του, έχει πλέον και ποσοτικό πρόβλημα, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα απέναντι σε μια αθλητική ομάδα που κατέβασε 12... καμικάζι στο ΟΑΚΑ.

«Αλλάζει η εικόνα;» είναι το εύλογο ερώτημα και η απάντηση είναι πως να αλλάξει εξ ολοκλήρου δεν γίνεται, παρά μόνο να βελτιωθούν κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες. Οχι, δεν μπορεί ο Ραντούλιτσα να γίνει... Γκιστ, ούτε ο Κούζμιτς να εξελιχθεί σε βασικό σεντερ μιας ομάδας που θέλει να πάει σε φάιναλ φορ.

Οχι, δεν γίνεται ο Πάβλοβιτς να τρέχει σαν Καλάθης, ούτε βεβαίως ο Διαμαντίδης να παίζει 40λεπτο για να σώζει κάθε τρεις και λίγο τον Παναθηναϊκό.

Αυτό που γίνεται είναι οι «πράσινοι» να βγάλουν περισσότερο πάθος, να έχουν μεγαλύτερη συγκέντρωση, να βάλουν περισσότερα σουτ ώστε να μπορέσουν να καλύψουν κάποιες από τις «χτυπητές» αδυναμίες τους.

Τελευταία Νέα