Η λογική κριτική και η παράλογη απαξίωση στην ΑΕΚ

Είμαστε στη χώρα που ο αυθορμητισμός υπερτερεί (σχεδόν) πάντα της λογικής.

Στη χώρα που τα θέλουμε όλα «εδώ και τώρα», στη χώρα που η λέξη «υπομονή» θα μπορούσε να απουσιάζει απ' όλα τα λεξικά, μιας και σε κανέναν δεν λέει απολύτως τίποτα...

Η περίπτωση της μπασκετικής ΑΕΚ λοιπόν είναι ένα (ακόμη) τρανταχτό παράδειγμα που επιβεβαιώνει τα γενικότερα χαρακτηριστικά μας σαν λαός. Είναι μια ακόμη περίπτωση που η λέξη «υπομονή» έχει αντικατασταθεί από την «προσμονή» ή καλύτερα από την «απαίτηση».

Μοιραία η κριτική φτάνει πολλές φορές στα όρια της απαξίωσης και αντίστοιχα η αποθέωση φτάνει στα όρια της υπερβολής με αποτέλεσμα να χάνεται το μέτρο και στις δύο περιπτώσεις.

Για να κάνουμε την κουβέντα θα πρέπει να συμφωνήσουμε σ' έναν κοινό παρονομαστή: Καμία ομάδα στον κόσμο δεν γίνεται πρωταθλήτρια από τη μία ημέρα στην άλλη, κανείς παράγοντας δεν φτιάχνει ομάδα χωρίς να... πετάξει λεφτά στα σκουπίδια.

Αν υπάρχει έστω κι ένας που δεν συμφωνεί, δεν έχει παρά να δει τα παραδείγματα όλων των μεγάλων ομάδων στην Ευρώπη για να διαπιστώσει ποια είναι τα βήματα για να φτάσει κανείς στην κορυφή. Εφόσον με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αποδεχόμαστε το παραπάνω, τότε μπορούμε να μπούμε στην κουβέντα για τα λάθη, τα σωστά και τις υπερβολές στην τωρινή ΑΕΚ...

Η λογική κριτική...

1. Εγινε λάθος μεταγραφικός σχεδιασμός το καλοκαίρι και απόδειξη αυτού είναι οι τόσες πολλές αλλαγές μεσούσης της περιόδου. Αυτό δεν είναι κάτι που χρειάζεται να το υποδείξει κανείς, από την στιγμή που το αποδέχονται στην ΑΕΚ και κάνουν τη μία αλλαγή μετά την άλλη.

2. Υπήρξε τρικυμία με τις προσθήκες - αφαιρέσεις στην περιφέρεια. Ο Γουόρεν ήταν στο φεύγει - μένει, ο Αρμστεντ αποκτήθηκε για να τον πλασιώσει, ο Ντι Τζέι Κούπερ προέκυψε σαν «λαβράκι» στην πορεία, ο Αρμστεντ αποδείχτηκε τραυματίας μέχρι που... ξανάγινε υγιής για να αποχωρήσει ο Γουόρεν, μόλις βρήκε ομάδα στην Τουρκία...

Η παράλογη κριτική...

1. Τα πάντα ξεκινούν από το πόσο ρεαλιστικά αντιλαμβάνεται κανείς την προσπάθεια της ΑΕΚ ή της ομάδας του. Είναι άλλο πράγμα αυτό που θέλει να ονειρεύεται ο οπαδός κι άλλο τό πόσο ρεαλιστικός είναι ο στόχος που έχει στο μυαλό του. Η ΑΕΚ έχει μόλις δύο χρόνια στην Α1 κι όποιος πορεύεται με το «ΑΕΚ είμαστε...» («Παναθηναϊκός είμαστε» και πάει λέγοντας...) προφανώς και δεν σκέφτεται ρεαλιστικά.

2. Οποιος βάζει λεφτά δεν σημαίνει ότι θα κατακτήσει τίτλους και ειδικά με την πρώτη. Είναι ευτύχημα για την ΑΕΚ και το ελληνικό μπάσκετ που έχει βρεθεί ένας ιδιοκτήτης σαν τον Μάκη Αγγελόπουλο που βάζει χρήματα και μάλιστα πολλά για τη συγκεκριμένη εποχή, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα τα χάσει μέχρι να μάθει. Δεν είναι καθόλου παράλογο αυτό που του συνέβη φέτος με τους ξένους. Το αντίθετο μάλιστα! Επρεπε να του συμβεί για να καταλάβει, όπως στο παρελθόν κατάλαβαν οι Γιαννακόπουλοι, οι Αγγελόπουλοι και όλοι οι υπόλοιποι. Το πρόβλημα θα υπάρξει αν δεν μάθει από τα λάθη του ή δεν βρεθούν άνθρωποι για να του υποδείξουν το λάθος του.

3. Ακόμη κι αν δεχτούμε τις ευθύνες του Σάκοτα (που τις έχουμε δεχτεί ήδη...) για τον μεταγραφικό σχεδιασμό είναι τουλάχιστον παράλογο να συζητάμε πως ένας προπονητής πρέπει να φύγει από τον πάγκο μιας ομάδας με ρεκόρ 7-1. Μιας ομάδας που δεν μπορεί να έχει τους στόχους του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, μιας ομάδας που σ' αυτή τη φάση δικαιολογημένα βρίσκεται ένα «κλικ» πίσω από τον Αρη.

Γιατί δικαιολογημένα; Γιατί τις ομάδες δεν τις κάνουν μόνο τα μπάτζετ. Τις κάνουν οι εμπειρίες, η προσωπικότητα, η συνέχεια πρώτα απ' όλα και μπορεί η ΑΕΚ να είναι σε πολύ καλό δρόμο, με εξαιρετική και διψασμένη διοίκηση, αλλά θέλει σταθερά και αποφασιστικά βήματα για να φτάσει να θεωρεί τον εαυτό της φαβορί για την 3η θέση.

Κι όλα αυτά δεν αποκτώνται από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε λύνονται με την απόλυση ενός προπονητή ή τις αλλαγές ξένων, ούτε καν με την πιθανή κατάκτηση της 3ης θέσης στην κανονική περίοδο... Αποκτώνται σε βάθος χρόνου με σταθερή φιλοσοφία, προσεκτικές κινήσεις και πάνω απ' όλα μαθαίνοντας από τα λάθη σου...