Η αρχή και το τέλος είναι ο προπονητής...

Είναι η περίοδος χαράς του φιλάθλου. Του φιλάθλου που πρωί - βράδυ ανοίγει τα σάιτ, παίρνει εφημερίδες, διαβάζει ονόματα και αρχίζει τα σενάρια. «Θα βάλουμε στον άσο τον τάδε, στο τρίτο τον δείνα, στο πέντε θα αποκτήσουμε έναν παικταρά από το ΝΒΑ» και του χρόνου τέτοιο καιρό θα πανηγυρίζουμε το πρωτάθλημα.

Τα όνειρα βεβαίως δεν κοστίζουν, σε αντίθεση με τον «τάδε» και τον «δείνα» που θέλουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, οπότε δεν υπάρχει και λόγος να σκεφθείς πώς θα κάνεις το όνειρο - πράξη...

Το σκηνικό λοιπόν επαναλαμβάνεται και φέτος, πόσω μάλλον φέτος, που ο Παναθηναϊκός χρειάζεται μια ντουζίνα παίκτες για να επιστρέψει στην ελίτ. Τι Καλάθης... ξεχασμένος από πέρυσι, τι Σλούκας, τι Λάσμε, ό,τι τέλος πάντων κυκλοφορεί και είναι ελεύθερο αποτελεί όνειρο για τον κάθε φίλαθλο του Παναθηναϊκού και πρέπει να αποτελεί στόχος για τον Παναθηναϊκό, εφόσον όμως το εισηγηθεί ο προπονητής που θα αναλάβει.

Οι ομάδες που «στήνονται» σε σωστές βάσεις είχαν ανέκαθεν μία συγκεκριμένη λογική και πολιτική: Από τα μέσα σχεδόν Απριλίου καθόριζαν το μπάτζετ, ακολούθως κατέληγαν στον προπονητή που θα αναλάμβανε το project και στο τέλος υλοποιούσαν στον βαθμό που μπορούσαν τις εισηγήσεις του προπονητή, με τις όποιες αστοχίες θα μπορούσε να έχει μια διαπραγματευτική κίνηση...

Αυτή τη σειρά οφείλει να ακολουθήσει και ο Παναθηναϊκός, έστω κι αν έχουμε καβατζώσει το δεύτερο 15θήμερο του Ιουνίου και δεν έχει ξεκαθαρίσει το βασικότερο σημείο, ο άνθρωπος δηλαδή που θα αναλάβει να τρέξει το project της επιστροφής. Αργά δεν είναι, σε καμία περίπτωση. Αργά θα είναι, αν αρχίσουν να γίνονται πράξεις τα όσα ακούγονται (π.χ. φεύγουν όλοι οι ξένοι, πλην του Γκιστ, γίνονται προτάσεις σε παίκτες), χωρίς να έχει δοθεί στον επόμενο προπονητή το χρίσμα.

«Υπάρχει προπονητής που θα πει "όχι" σε μια πιθανή μεταγραφή του Καλάθη ή του Σλούκα;» θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος, διαβάζοντας την παραπάνω λογική. Για να το αντιστρέψω όμως «υπάρχει μεγάλος παίκτης των 2 εκατομμυρίων ευρώ που διεκδικείται από ομάδες όπως η Φενέρ, η ΤΣΣΚΑ, η Ρεάλ κλπ που θα πει "ναι" σε μια ομάδα που αναζητά την ταυτότητά της, δεν έχει προπονητή και ο ίδιος δεν γνωρίζει το ρόλο του;».

Οι περισσότεροι ίσως νομίζουν πως οι παίκτες είναι άβουλα πλάσματα που μετράνε τα πάντα μόνο με τα δολάρια και τα ευρώ. Δεν λέω, σαφέστατα είναι ένα πολύ βασικό κριτήριο το οικονομικό, αλλά κανείς παίκτης απ' τους λεγόμενους «μεγάλους» δεν σκέφτεται μόνο αυτό, όταν πρόκειται να αποφασίσει για το μέλλον του.

Μπορώ να θυμίσω ενδεικτικά, τα τηλέφωνα που έκανε κάθε καλοκαίρι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στους παίκτες που ήθελε να ανανεώσει ή ήθελε να αποκτήσει στον Παναθηναϊκό. Δεν το έκανε για το οικονομικό, δεν το έκανε για να κατεβάσει την τιμή τους, το έκανε για να τους δείξει πόσο τους πιστεύει, να τους εξηγήσει τον ρόλο τους και αυτομάτως να αποκτήσει πλεονέκτημα απέναντι στην οποιαδήποτε ομάδα ήθελε να τον αποκτήσει. Αποτελούσε ένα δείγμα σεβασμού προς την αξία του παίκτη, έναν σεβασμό που απαιτούσε με την σειρά του να εισπράξει από τον ίδιο στη διάρκεια της τηλεφωνικής τους επικοινωνίας...

Αναφέρομαι επαναλαμβάνω, σε παίκτες που κάνουν τη διαφορά, σε ονόματα πρωτοκλασάτα στην Ευρώπη κι όχι για παίκτες των 400-500 χιλιάδων δολαρίων που αναζητούν μια καλή ευκαιρία στην καριέρα τους και θα πουν το «ναι» μόνο και μόνο επειδή άκουσαν στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου το όνομα «Panathinaikos».

Με λίγα λόγια, ο σχεδιασμός του Παναθηναϊκού πρέπει πρώτα και πάνω απ' όλα να ξεκινήσει από τον προπονητή. Οποιος κι αν είναι, όποιο project κι αν κληθεί να υπηρετήσει αυτός είναι που πρέπει να πάρει τις αποφάσεις, να κάνει τις εισηγήσεις και να αποφασίσει ποιοι θα μείνουν, ποιοι θα φύγουν, σε ποιες θέσεις υπάρχουν κενά και ποιοι παίκτες πρέπει να αποκτηθούν. Μέχρι τότε αυτό που οφείλει να κάνει ο Παναθηναϊκός είναι διερευνητικές επαφές και μόνο, ώστε να είναι προετοιμασμένος κατάλληλα, όταν θα έρθει η ώρα των συζητήσεων.