Ο πήχυς της τρέλας

H επιστροφή του Μάικ Μπατίστ, ήταν, μάλλον, η τελευταία κίνηση στο πολύχρωμο σκάκι του καλοκαιριού. Σημαντική και ταυτόχρονα ασήμαντη. Ο Μπατίστ θα είναι ο τρίτος σέντερ του Παναθηναϊκού, αλλά δεν θα είναι έκπληξη εάν εμφανιστεί στη βασική πεντάδα. Τα ποιοτικά του πεντάλεπτα θα βασιστούν στην πατροπαράδοτη συνταγή της τηλεπαθητικής συνεργασίας με τον Διαμαντίδη, αλλά δεν θα είναι παρά πεντάλεπτα.

Οι ρεαλιστές και οι κυνικοί θα υπενθυμίσουν ότι ο Μπατίστ παρουσίασε εικόνα παλαιμάχου στην περυσινή Φενέρμπαχτσε, αλλά οι οξυδερκείς και οι διορατικοί θα επισημάνουν τις διαφορετικές συντεταγμένες και κυρίως τον διαφορετικό ρόλο που θα χρεωθεί ο κοσμαγάπητος Μάικ στον νέο Παναθηναϊκό.

Στον Μπατίστ του 2013 δεν εφαρμόζει καλά η μπέρτα του Σούπερμαν. Ωστόσο, του ταιριάζει γάντι το περιβραχιόνιο του (υπ)αρχηγού, αυτό που πέρυσι φορούσε ο Κώστας Τσαρτσαρής.

Είναι, πάνω απ’όλα, μετεγγραφή αποδυτηρίων. Ο Αργύρης Πεδουλάκης θα τον χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα προς μίμηση για τους νεώτερους και ως ενεργό «ασίσταντ» πίσω και μπροστά από τις κουίντες.

Εάν είχε τον Μπατίστ ο περυσινός Παναθηναϊκός, σε ρόλο εγγυητή της ομαλότητας δίπλα στον Διαμαντίδη και τον Τσαρτσαρή, θα ήταν μία πολύ καλύτερη ομάδα, ειδικά στις δύσκολες μέρες του φθινοπώρου και του χειμώνα. Κανένας Σχορτσιανίτης και κανένας ουρανοκατέβατος ξενόφερτος δεν είχε τους ώμους για να αναλάβει ρόλο καθοδηγητή.

Φέτος, ελλείψει Τσαρτσαρή, ο Μπατίστ μοιάζει ακόμα πιο απαραίτητος. Ο Διαμαντίδης και ο Φώτσης είναι τα δίδυμα «τοτέμ» της ομάδας, αλλά, λιγομίλητοι και συνεσταλμένοι από τον χαρακτήρα τους, δεν μπορούν να θεωρηθούν καπετάνιοι των αποδυτηρίων. Το ίδιο και ο Αλβέρτης.

Στο μεταξύ, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να ποντάρει σε αινίγματα. Ολοι οι ξένοι παίκτες που έδεσαν φέτος στο λιμάνι, από Πέτγουεϊ μέχρι Ντάνστον, από Σίμονς μέχρι Μπέγκιτς και Λοτζέσκι, είναι στοιχήματα που έχουν μοιρασμένες πιθανότητες να «πληρώσουν».

Ούτε ο Χάινς αντικαταστάθηκε από παίκτη εγγυημένης απόδοσης ούτε ο Παπανικολάου, ούτε καν ο Άντιτς. Ο Σλοβένος είναι ο μοναδικός από το γκρουπ των νεοσυλλέκτων που έχει πείρα και προσφέρει κάποια σιγουριά, αλλά ουδέποτε υπήρξε πρωταγωνιστής.

Οι υπόλοιποι τέσσερις καλούνται να κερδίσουν το συμβόλαιό τους μέρα με τη μέρα, μέσα στο παρκέ. Με την πρώτη μουρμούρα, θα αρχίσει η βροχή των προτάσεων για επίδοξους αντικαταστάτες. Ο νέος Ολυμπιακός είναι η χαρά των μάνατζερς.

Στοιχηματίζω ό,τι έχετε ευχαρίστηση ότι το φινάλε της περιόδου θα βρει το έμψυχο υλικό του αρκετά αλλαγμένο σε σχέση με την ομάδα που θα ξεκινήσει τη σεζόν τον Οκτώβριο στη Βραζιλία.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ο Παναθηναϊκός στήθηκε στην περυσινή αφετηρία με Άρμστρονγκ, Κίτσεν και Πάνκο, αλλά τελείωσε με Λάσμε, Γκιστ και Κάρι. Νταμπλούχος.

Ο νέος Ολυμπιακός θα είναι, περισσότερο από τις προηγούμενες χρονιές, η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη. Και των Πρίντεζη, Σλούκα, Μάντζαρη, Περπέρογλου, Κατσίβελη. Εκτός του πολύτιμου Λο, δεν υπάρχει στην ομάδα άλλο ισχυρό έρεισμα από την αλλοδαπή. Οι απώλειες του καλοκαιριού θα είναι δύσκολο να επουλωθούν.

Ηταν, βέβαια, συνειδητή και ορθολογιστική επιλογή αυτή η πολιτική. Εάν ήθελαν οι Αγγελόπουλοι να τινάξουν ξανά τη μπάνκα, θα έδιναν πακτωλό στους Παπανικολάου-Χάινς και θα κρατούσαν άθικτη την ομάδα των θριάμβων. Προτίμησαν να κατεβάσουν τον πήχυ της τρέλας, με αναπόφευκτη εξαίρεση το νέο συμβόλαιο του Σπανούλη. Χωρίς αυτόν, δεν υπάρχει Ολυμπιακός.

Ο Παναθηναϊκός πρωταγωνίστησε στο παζάρι, άσχετα αν ορισμένες κινήσεις του είχαν ως βασικό κριτήριο την επικοινωνία και τη λεζάντα. Το «ματ» του καλοκαιριού ήταν η ανανέωση της συνεργασίας όχι με τον Διαμαντίδη, αλλά με τον Λάσμε. Ο MVP της Α1 ήταν ο παίκτης-κλειδί της περυσινής περιόδου, ο εκ των, ων ουκ άνευ. Ο ένας αναντικατάστατος.

Ο Φώτσης, ο Μαυροκεφαλίδης, ο Παππάς, ο Γιάνκοβιτς και ο σχεδόν Ελληνας Μπατίστ καταφτάνουν για να ενισχύσουν τον ισχνό πέρυσι ελληνικό πυρήνα. Ο Κάρι κέρδισε με το σπαθί του το επόμενο συμβόλαιό του, όπως και οι Γκιστ, Ματσιούλις. Από τους σημαντικούς παίκτες της περυσινής ομάδας, δεν έφυγε ούτε ένας.

Είναι προφανές, ότι ο Παναθηναϊκός ξεκινάει τη νέα σεζόν με προβάδισμα έναντι του «αιωνίου αντιπάλου». Ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα ξεπεράσει τις αγκυλώσεις και θα στρέψει το βλέμμα όχι στην Ελλάδα, αλλά στην Ευρώπη. Εκεί γράφεται η ιστορία, όχι στο απαξιωμένο πρωτάθλημα των χουλιγκάνων και του μίσους.

Η εγχώρια κυριαρχία είναι χρήσιμη για να χαίρονται τα στερημένα παιδάκια –ανεξαρτήτως ηλικίας- αλλά ομάδες του βεληνεκούς του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού (6+3 ευρωπαϊκά τρόπαια, για να μη ξεχνιόμαστε) καταξιώνονται εκτός συνόρων, στην κορυφογραμμή της Ευρωλίγκας.

Οι «πράσινοι» κατέκτησαν το νταμπλ στην Ελλάδα, αλλά οι «κόκκινοι» ήταν η Ομάδα της Χρονιάς, με το θαύμα του Λονδίνου και τους back-to-back ευρωπαϊκούς τίτλους.

Πόσοι νομίζετε ότι ενδιαφέρονται εκεί έξω για τα πρωταθλήματα της Ελλάδας, της Ισπανίας ή της Ρωσίας; Οι εντυπώσεις από τα εντός των τειχών κατορθώματα εξατμίζονται μόλις βγαίνει κάποιος από τα τείχη.