Δεν είμαστε πια πρωταθλητές, έρχονται άλλες εποχές!

Κανένας τελικά από τους δυο εκπροσώπους μας δεν θα μας τιμήσει στο final four αλλά για αποτυχία δεν μπορούμε να μιλάμε.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε κακομάθει. Μπορεί οι ομάδες μας να έχουν συμβόλαιο με την Ευρωλίγκα αλλά συμβόλαιο με το final four δεν έχει συνάψει κανένας.

Πετυχημένες δεν θεωρούνται μόνο οι ομάδες που συμμετέχουν στην τελική φάση- γιατί έτσι κι έτσι κι αλλιώς οι προνομιούχες θέσεις είναι 4- αλλά οι ομάδες που παραμένουν ανταγωνιστικές στην διοργάνωση.

Όσο οι ομάδες μας θα παραμένουν στην πρώτη οκτάδα η παρουσία τους θα κρίνεται πετυχημένη από κάθε άποψη. Όταν μάλιστα οι συγκυρίες θα τις φέρνουν σε final four τότε θα μιλάμε για απόλυτα επιτυχημένη χρονιά, ανεξάρτητα αν η παρουσία συνοδεύεται από κατάκτηση τροπαίου.

Η σύνεση και ο ορθολογισμός πάνε χέρι- χέρι. Ψιλά γράμματα και οι δυο έννοιες για ένα ανεκπαίδευτο φίλαθλο κοινό όπως το δικό μας μεγαλωμένο στην υπερβολή και τον μεγαλοϊδεατισμό.

Για το γεγονός αυτό φέρουν ακέραια την ευθύνη οι διοικήσεις των ομάδων που αντί να διδάξουν στο κοινό την χαρά και την ικανοποίηση της συμμετοχής στις μεγάλες διοργανώσεις με την εν γένει στάση τους οδηγούν τον κόσμο στον αδιέξοδο δρόμο του αυτοσκοπού των τροπαίων.

Και ενώ οι διοικήσεις μας κακομαθαίνουν οι ομάδες, μας «καλομαθαίνουν» με τις επιτυχίες. Πολλές και σημαντικές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αλλά καιρός είναι να καταλάβουμε ότι οι εποχές αλλάζουν, όπως και τα δεδομένα , και πως οι κύκλοι κλείνουν.

Για αυτούς τους κύκλους θέλω να γράψω αλλά πριν το επιχειρήσω θέλω να καταθέσω μια σειρά από σκέψεις για όσα προηγήθηκαν. Ο Παναθηναϊκός στην υπόθεση πρόκριση κάλυψε τα μέτρα που τον χώριζαν από την Ρεάλ και προδόθηκε από τα εκατοστά

Η διαιτησία στην σειρά των παιχνιδιών δεν χώριζε το καρπούζι στην μέση, αυτό είναι μια αλήθεια. Συγχρόνως όμως υπάρχουν στοιχεία αγωνιστικά εξίσου σημαντικά και πραγματικά που είναι δύσκολο να τα παραβλέψεις.

Η Ρεάλ πίεσε με κάθε τρόπο τον Καλάθη. Ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε τρόπο να κάνει το ίδιο με τον «νευρικό» Ντόντσιτς. Κι όταν επιχείρησε επιτέλους να το κάνει , ο χρόνος από φίλος για τους Πράσινους, είχε γίνει εχθρός!

Οι Πράσινοι πλήρωσαν επίσης τα μεγάλα σε διάρκεια νεκρά χρονικά διαστήματα τους στο ΟΑΚΑ , όσο και στην Ισπανία. Δεν γίνεται να αφήνεις μια ομάδα όπως η Ρεάλ να ξεφεύγει στο σκορ και να την κυνηγάς για να τις περάσεις χειροπέδες. Σπαταλάς πολύτιμα αποθέματα ενέργειας και θα το πληρώσεις.

Άλλο στοιχείο: Οι Πράσινοι δεν είχαν σωστό αμυντικό προσανατολισμό και την απαραίτητη σ’ αυτόν τον τομέα αυτοσυγκέντρωση. Όταν πάλι η ομάδα λειτουργούσε αμυντικά , δεν είχε το τρίποντο , ένα από τα βασικά της όπλα στην επίθεση.

Στο τελευταίο παιχνίδι της σειράς ο Παναθηναϊκός κάλυψε την σημαντική διαφορά με τον Τζέιμς στον πάγκο. Η αδυναμία του να παντρέψει την παρουσία και των δυο του ατού (Καλάθης-Τζέιμς) στο παρκέ υπήρξε καθοριστική για την έκβαση του παιχνιδιού.

Όλα αυτά δείχνουν έλλειψη ισορροπίας στις γραμμές του Παναθηναϊκού. Σημαντική παράμετρος επίσης η απουσία του Ρίβερς σε όλες τις αναμετρήσεις. Άλλη μια αξιόπιστη λύση χάθηκε για τους Πράσινους.

Γενικά αποτελεί μυστήριο πως ο Ρίβερς από σταθερός πρωταγωνιστής μετατράπηκε στην πιο κρίσιμη καμπή της διοργάνωσης σε διακριτική φιγούρα σε μια ομάδα μάλιστα που το ρόστερ της δεν είναι βαθύ όπως του αντιπάλου.

Υπάρχει όμως κάτι άλλο που είναι αδύνατον να μην σημειωθεί αλλά και να αξιολογηθεί με την δέουσα σοβαρότητα. Όλη την χρονιά είχαμε δυο…Παναθηναϊκούς! Τον Παναθηναϊκό του ΟΑΚΑ και τον Παναθηναϊκό του …εξωτερικού. Δυο διαφορετικές ομάδες που δεν κατάφεραν ποτέ να γίνουν μια! Μια ολόκληρη αγωνιστική περίοδος πέρασε με τους Πράσινους να κουβαλάνε το στίγμα των εκτός έδρας αγώνων.

Όταν ο Παναθηναϊκός δεν έμαθε να διαχειρίζεται καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης μακρά από την έδρα του πως θα έβρισκε τρόπο να το χειριστεί την ύστατη στιγμή απέναντι σε ένα αντίπαλο επιπέδου όπως η Ρεάλ.

Ανεξάρτητα λοιπόν από τις διαιτητικές αποφάσεις δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στα κρίσιμα διαστήματα των παιχνιδιών στην Ισπανία οι Πράσινοι φάνηκαν ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν καταστάσεις ειδικών συνθηκών!

Στην αντίπερα όχθη τώρα την «κατακόκκινη» , τα περισσότερα τα έγραψα μετά τον αποκλεισμό από την Ζαλγκίρις. Υπάρχει κάτι όμως που θα ήθελα να προσθέσω. Μια σημαντική παρατήρηση για τους ερυθρόλευκους η οποία πέρασε στα ψιλά. Ότι δηλαδή για δεύτερη συνεχή χρονιά για τον Ολυμπιακό η υπόθεση πρόκριση παίχθηκε in extremis.

Πέρσι τέτοια εποχή η υπόθεση πρόκριση με την Εφές επιτεύχθηκε στο τελευταίο παιχνίδι μετά από ανατροπή. Μην το ξεχνάμε. Ότι για δεύτερη συνεχή χρονιά ο Ολυμπιακός φτάνει στα όρια του κάτι λέει, δεν μπορεί να μιλάμε για σύμπτωση.

Η διαφορά του περσινού Ολυμπιακού με τον φετινό είναι ότι πέρσι Σπανούλης και Πρίντεζης είχαν μια χρονιά λιγότερη στις πλάτες τους και ο…Γκριν!

Το θέμα όμως είναι το γίνεται από εδώ και πέρα. Ποιο το μέλλον των ομάδων μας στην Ευρωλίγκα , μια Ευρωλίγκα που κάθε χρόνο γίνεται και πιο ανταγωνιστική.

Ο Παναθηναϊκός είναι η μόνη ομάδα στον θεσμό που όπως όλα δείχνουν, μετά και τις τελευταίες δηλώσεις αλλά και επαφές του κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου, που κλείνει τον κύκλο της στην διοργάνωση χωρίς να της το επιβάλλει, καθ’ ολοκληρία, ο χρόνος!

Για τον ευρωπαϊκό Παναθηναϊκό της ερχόμενης περιόδου κανείς δεν μπορεί να τοποθετηθεί με σιγουριά την δεδομένη στιγμή. Ενδεχομένως να έχουμε να κάνουμε με ένα τελείως διαφορετικό Παναθηναϊκό.

Ποιοι παίκτες αξίας θα δεχθούν να αγωνιστούν σε μια άλλη διοργάνωση ανεξάρτητα από τα συμβόλαια που θα προτείνουν οι διοικούντες, όταν η κατεύθυνση στους μάνατζερ τους είναι να επιλέγουν ομάδες Ευρωλίγκας (με την οποία η μάνατζερ έχουν άριστες σχέσεις) και σαν δεύτερη επιλογή προκρίνεται το Γιούροκαπ.

Οι ερυθρόλευκοι πάλι αν θέλουν να παραμείνουν ανταγωνιστικοί στην διοργάνωση θα πρέπει να ελαφρύνουν από το βάρος των καθηκόντων το δίδυμο Σπανούλη-Πρίντεζη. Ιδιαίτερα τον πρώτο λόγω ηλικίας.

Για να το πετύχουν ή θα αυξήσουν το μπάτζετ φέρνοντας ποιοτικούς και δοκιμασμένους ξένους σε τρείς τουλάχιστον θέσεις ( στον άσο , στο τρία και στο τέσσερα)ή θα προχωρήσουν μοιραία σε αναπροσαρμογή των υπαρχόντων συμβολαίων ώστε να εξοικονομήσουν χρήματα για την απόκτηση παικτών πρώτης γραμμής.

Όποια από τις δυο διαφαινόμενες λύσεις και αν επιλέξουν ο Ολυμπιακός δεν θα είναι ο ίδιος. Ούτε σαν ομάδα, ούτε σαν χαρακτήρας αλλά και σαν οντότητα! Δεν ισχυρίζομαι ότι θα είναι καλύτερος ή χειρότερος ,αυτό θα έχουμε όλο τον χρόνο να το διαπιστώσουμε, θα είναι όμως σίγουρα διαφορετικός.

Καλό θα είναι επίσης να ζυγίσουν σωστά και αντικειμενικά την αποχώρηση του Παναθηναϊκού (αν πραγματοποιηθεί)που μόνο πρόβλημα δημιουργεί στον Ολυμπιακό.

Αν σκεφτείς ότι φέτος την 4η θέση από την 5η δεν την χώριζε τίποτα , ούτε μια νίκη περισσότερη και η είσοδος στην οκτάδα από τον αποκλεισμό είναι μόλις τρείς νίκες τότε δύσκολα να βρεις άλλη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός με σχεδόν το απόλυτο στην έδρα του, να λειτουργήσει σαν ανάχωμα. Εκτός από αυτό όμως είναι και τα ταξίδια.

Ακόμα ένα ταξίδι λιγότερο από τα αρκετά λιγότερα για τους υπόλοιπους διεκδικητές και ένα ταξίδι περισσότερο από τα πολλά για τον Ολυμπιακό στην ήδη επιβαρυμένη αγωνιστικά Ευρωλίγκα σε μια περίοδο μάλιστα που τα μπάτζετ άρχισαν να παίζουν μπάσκετ.

Αλλά για τα μπάτζετ θα έχουμε όλο τον χρόνο να τα πούμε πιο αναλυτικά μετά το final four!