Δεν υπάρχουν αθώα θύματα!

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τόμας Τζέφερσον, είχε πει μια σωστή κουβέντα: «Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει έναν άνθρωπο με τη σωστή νοοτροπία να επιτύχει ένα στόχο. Αλλά και τίποτα πάνω στη γη δεν μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο με λάθος νοοτροπία».

Κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί εύκολα να καταλήξει κανείς ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της συγκεκριμένης version της Εθνικής δεν είναι οι αγωνιστικές της αδυναμίες που ξεγυμνώθηκαν, στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα απέναντι σε μια καλύτερη ομάδα, με περισσότερους και ποιοτικότερους παίκτες όπως η ελλιπής Γαλλία, αλλά η οπτική της απέναντι στην πραγματικότητα.

Και φυσικά δεν μιλάμε μόνο για στάσεις και συμπεριφορές οι οποίες αφορούν τον συγκεκριμένο αγώνα ή ένα από τα πολλά μεμονωμένα περιστατικά που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια ή μετά από αυτόν. Δηλαδή τις τρεις τεχνικές ποινές εκ των οποίων καμία δεν χρεώθηκε ο μόνος που εδικαιούτο να πάρει, ο Κώστας Μίσσας, τα έξη επιπόλαια γκολ - φάουλ της ευκολίας που πόνεσαν, ή το ανώριμο post - αντίδραση του Δημήτρη Αγραβάνη για την ελάχιστη συμμετοχή του, που αναρτήθηκε για μιάμιση ώρα στον λογαριασμό του στο Instagram.

Μιλάμε για μια αθροιστική αποτίμηση μέσα στην οποία έρχονται κι αυτά να προστεθούν. Ο λογαριασμός έχει αρχίσει να χρεώνεται από τότε από τότε που αυτή η ομάδα άρχισε να στελεχώνεται και συνεχίζει να φορτώνεται, εκτός από τους καβγάδες, τα μούτρα ή τις εξυπνάδες της περιόδου της προετοιμασίας ακόμη και την ιερή ώρα της μάχης, τότε που όλοι διακηρύσσουν ότι (υποτίθεται) ότι όλα τα «εγώ» οφείλουν να μπουν κάτω από το «εμείς». Όχι όμως στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Γιατί κατά τα άλλα, οι αγωνιστικές εκτιμήσεις δεν είναι απλές, είναι απλούστατες. Ξεκινήσαμε να παίζουμε με μια καλύτερη ομάδα, στο ρυθμό που την βόλευε. Παίξαμε άμυνα με τα μάτια σε τέτοιο σημείο που φαινόταν ότι οι «τρικολόρ» σκόραραν σαν σε προπόνηση. Όχι μόνο από τους περιφερειακούς τους οποίους ξέραμε και υπολογίζαμε αλλά ακόμη κι από τους ψηλούς που θεωρούσαμε αδύναμους κρίκους. Οι γκαρντ, τους, όποτε ήθελαν έκαναν μπάσιμο και κανείς δεν τους ενοχλούσε. Όποτε ήθελαν πάσαραν στο Λοβέρν και τον Σεραφέν χωρίς κανείς να προσπαθήσεις να τους χαλάσει τη γωνία.

Πρέπει να ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις αγώνων Ελλάδας - Γαλλίας, που ανέκαθεν είχαν αμφίρροπο χαρακτήρα, που οι Γάλλοι ένιωθαν τόσο άνετα και τόσο μόνοι στο παρκέ. Μέχρι που πήραν την διαφορά των 24 πόντων.

Η περίφημη αντίδραση, πάνω στην οποία προσπαθούμε να στήσουμε ολόκληρη ρητορική για να νιώσουμε καλύτερα, μπορεί να ξεκίνησε από μια συνειδητή προπονητική επιλογή να παίξουμε με τρεις κοντούς (Καλάθης, Σλούκας, Μάντζαρης) και δυο φόργουορντ (Πρίντεζη, Θανάση) αλλά ουσιαστικά επρόκειτο για μια απεγνωσμένη προσπάθεια βασισμένη στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Τα τέσσερα σερί εύστοχα τρίποντα σε δύο λεπτά, δεν μπορείς να τα υπολογίσεις μέσα στο συνηθισμένο ρεπερτόριο αυτής της ομάδας, ώστε να περιμένεις ότι θα επαναληφθούν με συνέπεια.

Η αλήθεια είναι ότι δημιουργήθηκαν προϋποθέσεις, ακόμη και ανατροπής, μόνο που εκείνοι που βρέθηκαν να την κυνηγάνε δεν άντεξαν από την κούραση. Συν τοις άλλοις ήταν και η ποιότητα των απέναντι, που όταν ένιωσαν την απειλή έβγαλαν τα πυρηνικά τους «όπλα».

Με την Ισλανδία νικήσαμε και καμωνόμασταν ότι κρατήσαμε το αποκρουστικό δεύτερο δεκάλεπτο. Με την Γαλλία ήμασταν αποκρουστικοί για 25 λεπτά και προσπαθήσαμε να κρυφτούμε πίσω από το τελευταίο 15λεπτο. Ό,τι μας βολεύει δηλαδή και κυρίως όποτε μας βολεύει.

Υπάρχουν στιγμές που εύχεσαι να υπήρχε κάπου πρόχειρος ένας ψυχολόγος - ψυχίατρος ανάμεσα σε αυτό το γκρουπ, που έχει αξία, αλλά αυτοκαταστρέφεται. Άλλες ένας θηριοδαμάστής. Προβλήματα πάσης φύσεως έχουν όλες οι ομάδες.

Εκείνες όμως που προχωρούν είναι εκείνες τελικά αυτοί που αυτοί που επικρατούν και παρασύρουν τους άλλους είναι εκείνοι που τείνουν προς την θετική προσέγγιση των πραγμάτων, έστω κι αν υπάρχουν απώλειες.

Εκείνες που μένουν στάσιμες ή κάνουν και βήματα προς τα πίσω είναι εκείνες στις οποίες συμβαίνει το αντίθετο γιατί η βαρύτερη δυστυχία, είναι ο συμβιβασμός. Όποιος δεν αντέχει τον χαμό, είναι μονίμως χαμένος. Κι εν κατακλείδι: δεν υπάρχουν αθώα θύματα.