H ομάδα που μας ενώνει και μας... δονεί!

«Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι, η ώρα ζυγώνει, αρχίζει το ματς! Αρχίζει το ματς, ερήμωσε η πόλη, τρεχάτε κι αρχίζει το ματς! Πως μας ενώνει και πως μας... δονεί, του Διακογιάννη η φωνή!», τραγουδάει ο αείμνηστος Λουκιανός Κηλαηδόνης, σε ένα τραγούδι που ήταν από τα αγαπημένα που «έπαιζαν» στο αυτοκίνητο του συγχωρεμένου του πατέρα μου, γιατί συνέδεαν τη μουσική με τα αγαπημένα μου σπορ και δη το ποδόσφαιρο, που μέχρι την έκρηξη του 1987, μονοπωλούσε το αθλητικό ενδιαφέρον στην Ελλάδα.

Η σύνδεση του φίλαθλου κοινού με το μπάσκετ και ειδικότερα την Εθνική ομάδα, που με τα χρόνια και τις επιτυχίες που ακολούθησαν το χρυσό μετάλλιο στο Eurobasket της Αθήνας, άρχισε να γίνεται από το 1986, όταν ο βραχύσωμος «μάγος» του αθλήματος, Νίκος Γκάλης αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας και μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, έβαλαν την Ελλάδα για πρώτη φορά στον μπασκετικό χάρτη της υφηλίου.

Έκτοτε πέρασαν 31 ολόκληρα χρόνια και το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, δεν καθιερώθηκε απλά στη συνείδηση του κόσμου της καλαθοσφαίρισης, παγκοσμίως, αλλά έφτασε να θεωρείται μία υπερδύναμη στο μπασκετικό στερέωμα του πλανήτη, κατακτώντας συνολικά δύο φορές την κορυφή της Ευρώπης (το 1987 & το 2005), πατώντας μία φορά στο... Έβερεστ (το 1995 στο Μουντομπάσκετ εφήβων) και φτάνοντας μία φορά στο δεύτερο σκαλί (το 2006 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα).

Σε όλα αυτά, δεν προσμετράμε τις παρουσίες στο βάθρο (2η θέση το 1989 και 3η θέση το 1949 και το 2009) σε Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, ούτε φυσικά την τεράστια κληρονομία (19 μετάλλια) που έχουμε «χτίσει» σε επίπεδο παίδων (2 χρυσά, 3 αργυρά κι ένα χάλκινο μετάλλιο), εφήβων (2 χρυσά, 3 αργυρά και 3 χάλκινα μετάλλια) και νέων ανδρών (3 χρυσά και δύο αργυρά μετάλλια), από το σωτήριο έτος 1987 κι εντεύθεν (μόνο ένα μετάλλιο κατακτήθηκε το 1970).

Για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους και για ακόμη πολλούς περισσότερους, που έχουν να κάνουν με την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, με τις πολλές και σημαντικές συλλογικές επιτυχίες που ακολούθησαν, με το ήθος και το συναίσθημα που έβγαλαν κατά καιρούς όλοι οι διεθνείς που φόρεσαν τη «γαλανόλευκη» φανέλα, αλλά και με την αξιοπρέπεια με την οποία εκπροσώπησαν την πατρίδα μας, η Εθνική ομάδα, έμεινε γνωστή ως η «επίσημη αγαπημένη» όλων των Ελλήνων!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή, το μεγαλύτερο ποσοστό φίλαθλου κοινού "στήνει" άτυπες «μπασκετοκουβέντες» σχετικά με το πόσο καλή ομάδα θα παρατάξουμε στο τουρνουά που βρίσκεται μπροστά μας και αναμένει πως και πως, να αρχίσουν τα παιχνίδια και να δει τους Έλληνες παιχταράδες να τα βάζουν στα ίσα με τους καλύτερους του κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια, ειδικότερα, στην μετά... Αντετοκούνμπο εποχή, που το ελληνικό μπάσκετ δεν απέκτησε απλά τον δικό του NBAer και τον πρώτο πενταδάτο All-Star, αλλά έχει την προοπτική να θαυμάσει έναν γηγενή παίκτη που έχει τα φόντα να σπάσει όλα τα ρεκόρ την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καταλαβαίνετε ότι η συζήτηση έχει... ανάψει!

Ειδικότερα φέτος, που ο "Greek Freak" προερχόταν από μία break-out season που λένε και οι Αμερικανοί και αναμενόταν να είναι η «ατραξιόν» του Eurobasket και ίσως ο καλύτερος - ατομικά - παίκτης της διοργάνωσης... Δυστυχώς, όμως, στην υπόθεση της ενίσχυσης της Εθνικής ομάδας με το 22χρονο διεθνή άσο των Μιλγουόκι Μπακς, εξελίχθηκαν όλα λάθος!

Από τους χειρισμούς της ομοσπονδίας γύρω από την έγκαιρη επιλογή προπονητή και το πολυσυζητημένο ταξίδι του στην Κίνα (στους παίκτες και το κοινό δημοσιοποιήθηκε λίγες μέρες πριν φύγει), δύο εβδομάδες πριν το τζάμπολ του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος, μέχρι την επιβάρυνση του γονάτου του από τους εντατικούς ρυθμούς προπόνησης. Κάπως έτσι, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο «αναγκάστηκε» να θέσει εαυτόν εκτός ομάδας κι έτσι όπως τόνισε και ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Κώστας Μίσσας, οι στόχοι της Ελλάδας στο Eurobasket αλλάζουν και η... "αποτυχία να μην βρεθούμε στο βάθρο", μετατράπηκε σε κατ' αρχήν πρόκριση στους «16»!

Καθώς, λοιπόν, τοποθετούμε αρκετά χειμωνιάτικα ρούχα στις βαλίτσες μας για το 8ήμερο ταξίδι στην πρωτεύουσα της Φινλανδίας, σας παραθέτουμε τις τελευταίες σκόρπιες σκέψεις για την εικόνα, που θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα δούμε στην 1η φάση της διοργάνωσης.

Τα συν (+):

• Έστω κι αν το «σίριαλ» Αντετοκούνμπο άργησε να λήξει (από την δημοσιοποίηση του email των Μπακς στο «Πρώτο Θέμα» φάνηκε περίτρανα, ότι η συνωμοσιολογία της ΕΟΚ ήταν για τα πανηγύρια), θεωρώ ότι το «out» του Γιάννη, επανέφερε τρόπον τινά την ηρεμία στις τάξεις των διεθνών, που επί σχεδόν 25 μέρες, δεν ήξεραν με τι σχήματα και με τι στυλ μπάσκετ, θα παραταχθούμε στην "Hartwall Arena" του Ελσίνκι για τα ματς του Α' ομίλου.

• Ο φορμαρισμένος Παπανικολάου, από «τσιγγάνος» μεταξύ της θέσης "2" και "4", σταθεροποιήθηκε ως το βασικό "τριάρι" και o Παπαπέτρου, που με τον Γιάννη, θα έπαιζε ελάχιστα, απέκτησε ρόλο. Απόντος του "Greek Freak", απελευθερώθηκε ο Σλούκας, που για να δημιουργήσει (pick'n'roll) θέλει την μπάλα στα χέρια του, ενώ στην ίδια πεντάδα με τον Γιάννη, θα ήταν αναγκασμένος να περιμένει την μπάλα σε μία γωνία, για ένα σουτ, που θα ήταν κάτι σαν... last option.

• Ο προβληματισμός του διασυρμού από τους Σέρβους και η "ξενέρα" από την εντός έδρας ήττα από την Γεωργία, σε συνδυασμό με την εξέλιξη της υπόθεσης του Αντετοκούνμπο και την απογοήτευση από την δημοσιοποίηση του σοβαρού επεισοδίου του Μπουρούση με τον Παππά, που ξέρετε, δεν είναι απίθανο να βγουν σε καλό στους διεθνείς, να τους πεισμώσουν και να δώσουν έξτρα κίνητρο στην ομάδα. Ειδικότερα τώρα, που η πλειοψηφία του κόσμου δεν πιστεύει ότι θα κάνει αισθητή την παρουσία της στο Eurobasket.

• Θεωρώ απίθανο να σουτάρουμε με τόσο χαμηλά ποσοστά ευστοχίας στα ελεύθερα τρίποντα, όπως σε όλα τα φιλικά προετοιμασίας (κάτω από 30%) και ειδικότερα στο τουρνουά «Ακρόπολις» (12/59 ήτοι 20,3%)! Μπορεί να μην διαθέτουμε τους κλασσικούς σουτέρ, ωστόσο, δεν είμαστε δα και του... πεταματού, ειδικότερα όταν έχουμε αξιόλογη δημιουργία από το low post (Μπουρούσης & Πρίντεζης) και δημιουργούμε open looks μέσα από καλή κυκλοφορία.

• Εκτιμώ ότι η ομάδα χρειάζεται ένα θετικό «ηλεκτροσόκ», δηλαδή μία «ηχηρή» νίκη, που θα βελτιώσει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθησή της και θα «λύσει» τα πόδια και τα χέρια της. Τα δύο συνεχόμενα ματς του Σαββατοκύριακου (02-03/09) με Γαλλία και Σλοβενία αποτελούν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα αποτέλεσμα, που θα βάλει την Εθνική ομάδα σε τροχιά πρωτιάς στον όμιλο.

Τα πλην (-):

• Στα αρνητικά, συγκαταλέγω την σχεδόν παντελή (πλην του Θανάση Αντετοκούνμπο) έλλειψη αθλητικότητας, δηλαδή παικτών που να στηρίζονται στην ταχύτητα, την έκρηξη και τη δύναμη, στοιχεία που στο σύγχρονο μπάσκετ, θεωρούνται το πιο βασικό συστατικό για την επιτυχία μίας ομάδας.

• Επίσης, ως αδυναμία χαρακτηρίζεται η χρόνια απουσία ενός «σίγουρου» σουτέρ, που θα απλοποιήσει την υπόθεση «ελεύθερο σουτ», κάτι που διαθέτουν οι περισσότερες ομάδες.

• Την απουσία αρκετών παικτών με άκρως πρωταγωνιστικό ρόλο στην καριέρα τους στο υψηλότερο επίπεδο. Πλην του Πρίντεζη, του Μπουρούση και του Καλάθη, κανένας από τους υπόλοιπους εννέα, δεν έχει διατελέσει «πρώτο βιολί» σε κάποια ομάδα, έτσι ώστε να μπορέσει, ανά πάσα στιγμή,να αποτελέσει την πρώτη επιλογή και να πάρει το τελευταίο σουτ.

• Την έλλειψη εμπειρίας του Κώστα Μίσσα από τέτοιου είδους τουρνουά, ξέχωρα από το κομμάτι του μπάσκετ. Αυτοί οι αγώνες κρύβουν αδιάκοπες εναλλαγές συναισθημάτων κι απαιτούν ιδιαίτερους χειρισμούς στη διαχείριση κρίσεων και προσωπικοτήτων, τομέας στον οποίο ο «Στρατηγός», θα «δοκιμαστεί» για πρώτη φορά σ' αυτό το επίπεδο.

  

  Η επιστροφή της FIBA και η χρησιμότητα των windows

H διοργάνωση που αρχίζει εντός των επόμενων ωρών, θα είναι η τελευταία, που μετά από το 2003, θα αποτελέσει πρόκριμα για την εξασφάλιση ορισμένου αριθμού θέσεων σε μελλοντικά διεθνή τουρνουά. Η παγκόσμια ομοσπονδία μπορεί να άργησε χαρακτηριστικά (14 ολόκληρα!), ωστόσο εδώ και λίγο καιρό, φαίνεται ότι έχει επανέλθει στο σωστό δρόμο.

Η επαναφορά του συστήματος των προκριματικών, μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου (με δύο διακοπές των εθνικών πρωταθλημάτων, το Νοέμβριο και τον Φεβρουάριο), ανανεώνει τα κύτταρα της απανταχού χαμένης εθνικής μπασκετικής ταυτότητας, ξαναζωντανεύει το ενδιαφέρον του φίλαθλου κοινού για τις εθνικές ομάδες (θα διεξάγονται ταυτόχρονα κοντά στους 40 διεθνείς αγώνες σε όλες τις ζώνες) και δίνει την ευκαιρία στους διεθνείς να αγωνίζονται μπροστά στους συμπατριώτες τους.

Ως θιασώτης της Euroleague και υπέρμαχος του νέου format με τον «μαραθώνιο» των 30 αγωνιστικών, περιμένω πως και πως το τζάμπολ της 12ης Οκτωβρίου. Παρ' όλα αυτά, δε νομίζω ότι το καλεντάρι θα έπεφτε έξω, αν οι δύο πλευρές έβρισκαν τον τρόπο να «εξοικονομήσουν» δύο εβδομάδες, για να διεξαχθούν όπως πρέπει και οι προκριματικοί αγώνες των Εθνικών ομάδων. Από τη στιγμή που – ανά κάθε ολυμπιακό κύκλο – FIBA αφήνει πλέον, ένα καλοκαίρι κενό, σεβόμενη την ανάγκη των παικτών για ξεκούραση.

Πλέον, με την Euroleague να μην απαγορεύει αλλά να αφήνει στην διακριτική ευχέρεια των παικτών, να αποφασίσουν αν θα ενισχύσουν τις εθνικές τους ομάδες (την ώρα που οι σύλλογοί τους θα έχουν υποχρεώσεις στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση), ελλοχεύει ο κίνδυνος να αλλοιωθεί πλήρως ο χάρτης του παγκοσμίου μπάσκετ.

Ποιος μας λέει, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να κινδυνεύσει με αποκλεισμό (αν βγει 4η στον όμιλό της) από το Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2019 (Κίνα); Ειδικότερα, αν αναγκαστεί να δώσει τους τέσσερις πρώτους προκριματικούς αγώνες της (δύο με Μεγάλη Βρετανία, εντός με Ισραήλ κι εκτός με Εσθονία) με βάση της, την Εθνική νέων ανδρών κι ενισχυμένη με τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη, που είναι ο μοναδικός παίκτης της «επίσημης αγαπημένης», που δεν παίζει στο ΝΒΑ και στους δύο «αιώνιους αντιπάλους»...