Παλεύει (και) με τους δαίμονές του

Οι μεγαλύτερες διοργανώσεις στη Vistabet. Παίξε νόμιμα με πριμ 5% στο Σιόν - Γκρασχόπερς (21+).

Τα πιο δύσκολα ματς για κάθε ομάδα , είναι αυτά που δεν έχει άλλο περιθώριο ,παρά να τα νικήσει. Δηλαδή τα παίζει φορτωμένη με το «πρέπει». Τα ακόμη πιο δύσκολα είναι εκείνα που , ενώ εκείνη έχει το «πρέπει», ο αντίπαλος έχει ελαφρυντικά, τα οποία αυτόματα του παρέχουν και «άλλοθι» στην ήττα.

Ακριβώς ένα τέτοιο, ήταν για τον Παναθηναϊκό Superfoods, ο δεύτερος τελικός , μέσα στο ΟΑΚΑ, κόντρα στον Ολυμπιακό που εμφανίστηκε χωρίς τον Βασίλη Σπανούλη που παρακολούθησε το ματς καθηλωμένος από αμυγδαλίτιδα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Ένα τέτοιο βάρος, κατανέμεται και σε αγωνιστικό και σε ψυχολογικό , αλλά και πνευματικό επίπεδο. Η διαχείρισή του δεν είναι εύκολη. Ειδικά για μια ευάλωτη ομάδα, όπως ο Παναθηναϊκός του τελευταίου 40ήμερου. Μια ομάδα που εμφανίζεται με κλονισμένη εμπιστοσύνη μεταξύ των μελών της, σε όλα τα επίπεδα και το αφεντικό να απουσιάζει ξανά κι επιδεικτικά από τη θέση του στα επίσημα. Κάθε φορά που έχανε σουτ, μπάσιμο, βολή ή έκανε λάθος ο Νικ Καλάθης , στις εξέδρες του «Νίκος Γκάλης» ένιωθες έναν αναβρασμό, μια ταραχή που πηγαινοερχόταν από (και προς) το παρκέ.

Σε αγωνιστικό επίπεδο, σε ό,τι αφορά δηλαδή την τακτική προσέγγιση , η απουσία του “kill Bill” επιβάλλει αναπροσαρμογή. Εκλείπει ο παίκτης πάνω στον οποίο είναι βασισμένος ο θεμελιώδης αμυντικός προσανατολισμός . Ειδικά όταν από τους απέναντι λείπει ο παίκτης που κρατάει την μπάλα στα χέρια του περισσότερο από όλους τους άλλους συμπαίκτες του μαζί , παίρνει το 70% των αποφάσεων των τριανταπέντε πρώτων λεπτών και το 95% του τελευταίου πεντάλεπτου. Κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός , ξαφνικά εμφανίζεται , ναι μεν λιγότερο δημιουργικός, αλλά πιο ομαδικός και συνεπώς λιγότερο προβλέψιμος. Με τον Σπανούλη αντίπαλο στο παρκέ, ακόμη κι αν χάσεις ξέρεις εκ των προτέρων πώς θα χάσεις: όπως πέρυσι στα δυο εντός έδρας των τελικών, όπως στον πρώτο τελικό της περασμένης Κυριακής,, όπως η ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό της Πόλης και της Μαδρίτης.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο Τσάβι Πασκουάλ,, έριξε το βάρος στην αντιμετώπιση του Γιώργου Πρίντεζη, όταν έπαιρνε την μπάλα στο low post. Ενίοτε ρισκάροντας, στέλνοντας βοήθειες από την δυνατή πλευρά και δίνοντας πολλά σουτ, κυρίως στον Παπανικολάου. Για καλή του τύχη, ο πρώην παίκτης του στην Μπαρτσελόνα , σε αντίθεση με τον Γκριν (5/6 τριπ.) σούταρε 0 στα 5 τρίποντα.

Σε ψυχολογικό και πνευματικό, γιατί μπαίνει μέσα στην εξίσωση και η παράμετρος ανυπομονησία, η οποία όσο κυλάει ο χρόνος και το σκορ παραμένει κλειστό, επιτείνεται. Είναι η υποσυνείδητη σκέψη ότι «αν χάσω και σήμερα, πού να πάω να κρυφτώ;» Ήταν εύκολο να την πιάσει κανείς να περιφέρεται στον αέρα ακόμη όταν το σκορ έγινε 77-71 με το παλικαρίσιο καλάθι του Παππά και απέμεναν 2 λεπτά. Έφτανε έναν instant replay για να διορθωθεί το αρχικό λάθος των διαιτητών κι ένα τρίποντο του Πρίντεζη (78-76 στα 55’’) για να «ακούσεις» 12 χιλιάδες κόσμο να …λέει από μέσα του: «όχι πάλι…».

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το 1-1 , στο τέλος της ημέρας έμοιαζε με βάλσαμο για τους «πράσινους». Αυτόματα η σειρά επιμηκύνθηκε, τουλάχιστον μέχρι την άλλη Πέμπτη και αυτός που βολεύεται όταν κερδίζει χρόνο, είναι αυτός που τον χρειάζεται εκείνη τη στιγμή. Και βλέπουμε…

Αυτή τη φορά, ο Μάικ Τζέιμς , λες και κάποιος τον βαστούσε με χαλινάρι, έβαλε το κρίσιμο καλάθι αφού πρώτα έψαξε το inside game με τον Μπουρούση, την ξαναπήρε, δεν ρίσκαρε το τρίποντο, αλλά όρμησε προς τα μέσα και περνώντας κάτω από την μασχάλη του Γκριν, έβαλε το lay up.

Επίσης, αυτή τη φορά ήταν δυο παίκτες που μπήκαν μπροστά και κέρδισαν μάχες που τις έδωσαν με πείσμα, χωρίς καν να σκεφτούν να τις αποφύγουν

. Ο Νίκος Παππάς και ο Γιάννης Μπουρούσης. Ο πρώτος, όχι μόνο σκοράροντας με πολλούς τρόπους, αλλά και ξεσηκώνοντας την εξέδρα. Λες και είναι ο μοναδικός που είχε πια το έρεισμα να το κάνει. Ο δεύτερος γιατί τα έβαλε και με τους τρεις σέντερ του Ολυμπιακού και στις περισσότερες περιπτώσεις βγήκε νικητής. Η απουσία του Σπανούλη (που τον σημαδεύει στο pick and roll) του επέτρεψε να μείνει περισσότερη ώρα στο παρκέ.

Μπορεί αυτή τη φορά ο Ρίβερς να μην ήταν στα κέφια του, ο Καλάθης να έμοιαζε ανασφαλής, ο Σίνγκλετον ασταθής, ο Φελντέιν μπερδεμένος και ο Γκιστ αδύναμος, με εξαίρεση την αμυντική βελτίωση που προσέφερε στην δεύτερη περίοδο, αλλά εκείνος που δικαιούται να φτιάξει μια κατηγορία μόνος του, ήταν ο Κένι Γκάμπριελ. Το τρίποντο απάντηση στις βόμβες των Γκριν και Πρίντεζη , το μπάσιμο που ακολούθησε και οι φάσεις που κέρδισε στην άμυνα , παρότι έξω από το ρεπερτόριό του, τον αναγόρευσαν σε αστάθμητο παράγοντα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο.

Με αυτά και με εκείνα , κάθε επόμενο ματς μοιάζει με αυτοτελές επεισόδιο, με αρχή μέση και τέλος. Η διαχείριση του απροόπτου παραμένει υπ’ αριθμόν «ένα» προτέρημα και τα ερωτηματικά πρώτα τίθενται στον εκάστοτε γηπεδούχο. Αυτή τη φορά η πίεση ξαναπέφτει στις πλάτες του Ολυμπιακού, ο οποίος επιπλέον έχει να διαχειριστεί και την κατάσταση στην οποία θα βρεθεί ο αρχηγός του, μετά από αυτή την περιπέτεια. Ο Παναθηναϊκός θα επιχειρήσει να αναμετρηθεί και πάλι με τους δαίμονές του.