Δεν είναι conferancie, προπονητής είναι…

Ο άνθρωπος Δημήτρης Πρίφτης είναι αυτό που λένε… περίεργο καρότσι. Δυστυχώς, η μνήμη δεν βοηθά για να «σημαδέψουμε» το παιχνίδι, αλλά στη διάρκεια της περσινής χρονιάς μια χούφτα πιτσιρικάδων τον είχαν περικυκλώσει για να εξασφαλίσουν ένα αυτόγραφο. Τα μάτια του γούρλωσαν από την έκπληξη και με διπλωματία τους έστειλε στους παίκτες λέγοντας ότι τα φώτα της δημοσιότητας ανήκουν στους πρωταγωνιστές.

Στα δυόμισι χρόνια παρουσίας του στον Άρη, ουδέποτε πανηγύρισε με τον κόσμο εκτός της νίκης του επί της ΑΕΚ στον τρίτο αγώνα της σειράς των πλέι οφ της σεζόν 2014-2015 όπου απλά ύψωσε τις σφιγμένες του μπουνιές κοιτώντας το ασφυκτικά γεμάτο πέταλο. Κι αυτό γιατί είχε προηγηθεί η ήττα ντροπής στο ΟΑΚΑ και είχε μείνει ξάγρυπνος κάποια 24ωρα. Γενικότερα δεν είναι άνθρωπος που θα κάνει τα κέφια του κόσμου. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι τόσο «ξεροκέφαλος» και ικανός να αντιπαρατεθεί με χιλιάδες φιλάθλους διότι έχει τα δικά του πιστεύω.

Στις τοποθετήσεις του είναι τόσο προσεκτικός όπως ένα μικρό παιδί που βλέπει για πρώτη φορά το ποδήλατο και νιώθει ανασφάλεια για το αν πρέπει να το καβαλήσει ακούγοντας παράλληλα τις παραινέσεις των γονιών του. Και πάντα φροντίζει να «τραβάει» χειρόφρενο γιατί γνωρίζει ότι η πλειοψηφία των παικτών δεν διακρίνονται για τη σωστή διαχείριση των έντονων και διαφορετικών συναισθημάτων που αναπτύσσονται στη διάρκεια μιας χρονιάς. Οι αγαπημένες λέξεις του είναι η σύνεση, η συνέπεια και η ισορροπία.

Πέρυσι, επί οκτώ μήνες (του) έκαναν πλύση εγκεφάλου να «σχολάσει» και να αποκτηθεί καλύτερος παίκτης, αλλά και πάλι σαν το γέρικο κεφάλι έλεγε ότι ο Τσούπκοβιτς διατηρεί τις ισορροπίες στην ομάδα. Ο υπογράφων ήταν και παραμένει υπέρ εκείνης της αλλαγής.

Η δε σχέση του με τον Τύπο είναι σχέση… τζακιού. Ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακριά. Να μας συμπαθάτε για τις εκφράσεις αλλά δεν γουστάρει τα κολλητιλίκια, δεν θέλει τη δημιουργία υποχρεώσεων. Ακόμη και το χαμόγελο είναι αυστηρά συγκρατημένο ούτως ώστε να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις.

Θέλουμε να καταλήξουμε ότι οι παρατηρήσεις στους Καββαδά, Γιάνκοβιτς για τα φάουλ σκοπιμότητας ή η εντολή στον Κάμινγκς να μην εκδηλώσει επίθεση είναι… Πρίφτης. Αυτό που αδυνατούν να καταλάβουν αρκετοί απ’ όλους όσοι βρέθηκαν χθες στο Nick Galis Hall κι έβγαλαν τα εσώψυχά τους κατά του προπονητή είναι ότι ο Πρίφτης πάντα λειτουργεί με κανόνες. Και δεν ψάχνει υποψήφια θύματα για να κάνει δημόσιες σχέσεις.

Εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια, ο κανόνας λέει ότι όταν δεν υπάρχει ουσιαστικό κίνητρο, δεν εκδηλώνεις επίθεση σε ένδειξη σεβασμού προς τον αντίπαλο. Ο Άρης της αυτοκρατορίας είχε τη λογική του… σου πατώ το κεφάλι τώρα που σε βρίσκω μπόσικο, αλλά αυτό ανήκει σε άλλες λογικές όπως πολύ σωστά εξήγησε και ο Χρήστος Σερέλης. Μόνο μια φορά ο Πρίφτης ξέφυγε της λογικής του και απαίτησε να γίνει επίθεση στα τελευταία δευτερόλεπτα και με τη διαφορά σε πολύ υψηλά επίπεδα. Τότε, στέλεχος του τεχνικού επιτελείου του αντιπάλου δεν σεβάστηκε ένα συνεργάτη του. Εκεί ήταν θέμα αρχής.

Μερίδα των φιλάθλων αντέδρασε χθες γιατί βαθιά μέσα του υπάρχει συσσωρευμένη απογοήτευση. Γιατί οι επιλογές που έγιναν το καλοκαίρι από τον 48χρονο προπονητή δεν ταίριαξαν στη mentalité, στο dna του συλλόγου και δεν είναι ωφέλιμοι στον επιθυμητό βαθμό και με το δεδομένο ότι ο Άρης δεν έχει πρωτοκλασάτους Έλληνες. Σε συνδυασμό με το ότι οι προσδοκίες για τη φετινή χρονιά ήταν πολύ υψηλότερες με αυτές που δείχνουν λογικές.

Στην πραγματικότητα όμως, ο Πρίφτης μπορεί να δεχθεί κριτική για ένα σωρό ζητήματα, αλλά όχι για το χθεσινό. Η απόφασή του δεν στοιχειοθετεί ασέβεια προς τον κόσμο, αλλά σεβασμό στον αντίπαλο. Συν τοις άλλοις, ο σοβαρός προπονητής δεν γίνεται να κατευθύνεται από τα πάθη του κόσμου, αλλά από τη δική του στάση ζωής.

Πάμε στα υπόλοιπα. Καταρχάς, πρέπει να πέρασαν πάρα πολλά χρόνια από την τελευταία φορά όπου ο Άρης ήταν αήττητος για έναν ολόκληρο μήνα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τα στατιστικά στοιχεία που μπορεί να κρατήσει κανείς από την τελευταία νίκη επί του Λαυρίου είναι τα εξής:

Πρώτον: Τελείωσε το παιχνίδι με 119 βαθμούς στο ranking, επίδοση που είναι η καλύτερη φετινή και η δεύτερη καλύτερη του τελευταίου ενάμιση έτους. Στην πρώτη θέση είναι οι 126 βαθμούς στη νίκη επί του Κόροιβου Αμαλιάδας με 99-56 στις 17 Νοεμβρίου 2016. Στους τελευταίους πέντε αγώνες ο Άρης συγκεντρώνει κατά μέσο όρο 95 βαθμούς στο ranking και δεν επιτρέπει τους αντιπάλους του να φθάσουν ούτε στους 60. Αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί σαν μια καλοφτιαγμένη μηχανή.

Δεύτερον: Στους τελευταίους πέντε αγώνες σουτάρει με 42% στα τρίποντα (53/126). Στους δύο τελευταίους το αντίστοιχο ποσοστό του στα δίποντα ανέρχεται στο 75%. Προφανώς κι έχει σημασία η δυναμικότητα του αντιπάλου. Επίσης στα τελευταία δύο παιχνίδια, ο Άρης είχε 24 ασίστ κατά μέσο όρο. Δηλαδή, δέκα τελικές πάσες περισσότερες σε σχέση με ό,τι ίσχυε στις δέκα πρώτες αγωνιστικές. Η εξήγηση είναι απλή. Η μπάλα κυκλοφορείται σωστά με την αύξηση των λεπτών συμμετοχής του Βασίλη Ξανθόπουλου αλλά και την «ακουμπάνε» οι κοντοί στους ψηλούς πράγμα που δημιουργεί επιπλέον κινδύνους για την άμυνα του αντιπάλου.

Και κλείνουμε με την τοποθέτηση του Δημήτρη Πρίφτη επί των μεταγραφικών θεμάτων. Στη συγκεκριμένη γωνιά είχαμε γράψει – προ της αποχώρησης του Μαρμπλ – ότι ο Άρης δεν θα αποκτήσει αντικαταστάτη για λόγους αγωνιστικούς και οικονομικούς. Αυτό ισχύει. «Εκτός κι αν προκύψουν κι άλλα δεδομένα», όπως είπε ο προπονητής του Άρη. Αν δηλαδή υπάρξει κι άλλη αποχώρηση για να δούμε πίσω από τις λέξεις. Τόσο απλά.