Κλειστά τα στόματα

Πριν το ταξίδι στην Βαρκελώνη και τα τρία ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ο Γιάννης Ντεντόπουλος διακρίνει μια ηρεμία στον Παναθηναϊκό  που εκπορεύεται από  τις  καθαρές αποφάσεις του Πασκουάλ,  ο οποίος αν μη τι άλλο  βάζει  …φερμουάρ  στις μουρμούρες    

Κλειστά τα στόματα

Να πω τη  αμαρτία μου, περίμενα πολύ καλύτερο τον Απόλλωνα Πάτρας. Όχι σε σημείο να «χτυπήσει» το ματς μέσα στο «Νίκος Γκάλης»,  αλλά τουλάχιστον να αντισταθεί για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα. Προφανώς έχει δρόμο ακόμη για να φτάσει στο επίπεδο που τον οραματίζεται ο προπονητής του Κώστας Μέξας. Μετά τις τελευταίες κινήσεις, το ρόστερ του δεν αντιστοιχεί σε  ομάδα που βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας.

Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός, λίγες μέρες μετά την αναζωογονητική νίκη επί της Νταρουσάφακα, λίγες ώρες μετά την κλήρωση του κυπέλλου που του προσδιόρισε  ένα τριπλό ραντεβού με τον Ολυμπιακό μέσα σε  22 μέρες του Ιανουαρίου  και λίγες μέρες πριν το συναπάντημα με την Μπαρτσελόνα , έκανε ένα απλό ξεμούδιασμα.

Η χαρά του Γόντικα για τον πρώτο πόντο της επαγγελματικής του καριέρας και της εξέδρας κάθε φορά που σκόραραν Χαραλαμπόπουλος, Μποχωρίδης και Πατ Καλάθης απέκτησαν περισσότερη σημασία από το καθεαυτό παιχνίδι, που εξελίχθηκε  ως ένα τυπικό ματς εντός έδρας  με έναν αντίπαλο με μια ομάδα η οποία τελικά  παρέμεινε υπεράνω πάσης υποψίας.

Ωστόσο,  ακόμη κι από τέτοια μας, μπορεί κανείς να αποκομίσει κάποια αίσθηση. Η βασικότερη είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει μπει σε μια φάση ηρεμίας. Σε μια φάση, που ανεξάρτητα αν νικάει ή αν χάνει, το μυαλό του παραμένει καθαρό.

Η πρώτη απόδειξη ήταν ο τρόπος που ο Πασκουάλ διαχειρίστηκε το θέμα των τεσσάρων ξένων και κυρίως ο τρόπος που τον εξήγησε. Τον ρώτησα στην συνέντευξη Τύπου,  γιατί δεν χρησιμοποίησε τις δυο αλλαγές που έχει ακόμη στην διάθεσή του  για να δώσει την ευκαιρία στους Μάικ Τζέιμς και Κένι Γκάμπριελ να πάρουν τα παιχνίδια που τους λείπουν  και μου απάντησε : « γιατί κρίνω ότι  στην παρούσα φάση και οι δυο έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τις προπονήσεις από τους αγώνες». Επιπλέον το σκεπτικό του έχει κάτι  από προπονητή ποδοσφαίρου: κρατάει καβάντζα μια αλλαγή, μην προκύψει κανένας απρόοπτος τραυματισμός , όπως εκείνος του Τζέιμς ή του Γκιστ και δεν έχει τρόπο να αντιδράσει. Ειδικά  όσο υπάρχουν μπροστά  τα   ματς με την ΑΕΚ  και με τον ΠΑΟΚ στην Πυλαία,  την τελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου που θα σημαίνει και την αυτόματη  άρση του περιορισμού της χρησιμοποίησης και των 6 ξένων  και στην Ελλάδα.

Ο δεύτερος , έχει να κάνει με τον τρόπο που κινούνται οι παίκτες το γήπεδο, περισσότερο παίζοντας και λιγότερο μιλώντας (μεταξύ τους) , δείγμα ότι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τους νέους ρόλους τους στην ομάδα. Όσοι έχουν παρακολουθήσει προηγούμενα ματς των «πρασίνων από την  τηλεόραση, θα  είχαν συνηθίσει  διαλόγους γκρίνιας  για πάσες που άργησαν ή δεν έγιναν ποτέ.

Αυτή η ηρεμία σε συνδυασμό με την αίσθηση ότι αυτοί που θα πάνε να παίξουν στην Βαρκελώνη είναι υγιείς, δημιουργούν στον  Παναθηναϊκό  τις προοπτικές  μιας μεγάλης ευκαιρίας. Ειδικά τώρα που προλαβαίνουν να  αναμετρηθούν  με  μια ομάδα χιλιοταλαιπωρημένη από απουσίες και επιπλέον επιβαρυμένη ψυχικά και σωματικά από το βαρύ πρόγραμμα της ανταγωνιστικής και «ανάλγητης»  ACB.

Εννοείται ότι πάντα θα υπάρχει η οπτική που ανέφερε ο Πασκουάλ και λέει ότι «οι μεγάλες ομάδες δεν μπορεί να χάνουν συνεχώς», αλλά είναι ξεκάθαρο ότι στο παιχνίδι της Παρασκευής, το μεγαλύτερο βάρος θα το έχουν στις πλάτες τους οι «μπλαουγκράνα». Ειδικά μέσα σε μια ατμόσφαιρα που αναμένεται να είναι και συναισθηματικά φορτισμένη από την υποδοχή που ετοιμάζουν στον «δικό τους Τσάβι» .

 Ο Τσάβι έφυγε από την Βαρκελώνη  με δάκρυα, έναν χρόνο πριν εκπνεύσει ο τελευταίος χρόνος του συμβολαίου του. Και  την θέση του πήρε ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο  προπονητής που με την άσημη  Λοκομοτίβ Κουμπάν του έφραξε το δρόμο για έναν ακόμη  final-4.Για να πούμε την αλήθεια, με τις ατυχίες που έπεσαν στο κεφάλι του Έλληνα προπονητή  από την μέρα που ξεκίνησε η συνεργασία του με την «Μπάρτσα» , ο νυν προπονητής του Παναθηναϊκού θα πρέπει να νιώθει και τυχερός που δεν ήταν εκεί να τα ζήσει. Από την απόφαση των Σατοράνσκι και Αμπρίνες να μετακομίσουν στο ΝΒΑ μέχρι τους συνεχόμενους τραυματισμούς με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, των Λαουάλ, Κοπόνεν, Ντόελμαν, Κλαβέρ , Ρίμπας  και φυσικά του Ναβάρο. Οι δυο τελευταίοι (όπως φυσικά και ο Λαουάλ)  δεν πρόκειται να παίξουν την Παρασκευή, οπότε  αυτόματα,  η εμπλουτισμένη με τον Τζέιμς (όπως τον είδαμε να επιστρέφει δριμύτερος  με την Νταρουσάφακα) η πράσινη  περιφέρεια  χρίζεται «κλειδί» για την έκβαση αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας μάχης.

Παρεμπιπτόντως, ξεκίνησε μια συζήτηση, σχετικά με τα τρία απανωτά συναπαντήματα με τον Ολυμπιακό. Τα δυο πρώτα (για Euroleague και ημιτελικό κυπέλλου) στο ΣΕΦ και το τρίτο στο «Νίκος Γκάλης». Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά πιο σημαντικό μου φαίνεται το ματς του κυπέλλου , γιατί κρίνει έναν τίτλο. Ένας τίτλος που σε μεγάλο ποσοστό και  για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά θα γίνει στην έδρα του αντιπάλου. Αστεία-αστεία, μετά  την αποχώρηση του Πεδουλάκη φαίνεται ότι η ρέντα των εντός έδρας κληρώσεων κλείνει το μάτι στον  Σφαιρόπουλο. Ανεξάρτητα αν πέρυσι ο Παναθηναϊκός νίκησε στο ΣΕΦ, ακόμη και ο Πασκουάλ, δεν  στάθηκε υπεράνω  του πλεονεκτήματος  σχολιάζοντας με πικρό χιούμορ: «Ίσως, αυτός που τράβηξε τα μπαλάκια δεν  είναι και τόσο φίλος μου».

Δεύτερο σε αξιολόγηση τοποθετώ αυτό της Euroleague γιατί θα είναι η πρώτη μετά από τις  πέντε σερί ήττες (δυο φετινές) και μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για ένα καλύτερο πλασάρισμα και  για  ρεβάνς για την ήττα του ΟΑΚΑ , πλην όμως παραμένει απλά  «ένα ματς»  από τα συνολικά τριάντα ( 30)  της κανονικής περιόδου και τελευταίο εκείνο του ΟΑΚΑ για τον β’ γύρο του πρωταθλήματος , ειδικά μετά το -25 του πρώτου γύρου. Από την στιγμή που ο Ολυμπιακός της σκαπούλαρε στην Λευκάδα, στο μπελαλίδικο ματς με τον Κολοσσό και από τον Άρη στο Αλεξάνδρειο, δύσκολα μπορεί να στραβοπατήσει κάπου αλλού , ώστε να εκμηδενίσει την σημασία της διαφοράς.

 

Best of internet