H Γέφυρα Των Παιδιών

To απόκοσμα τραγικό συνέβη το 2009 στην κοιλάδα των Τεμπών. Ένα φορτηγό που κουβαλούσε νοβοπάν και μελαμίνες, οι οποίες δεν ήταν ασφαλώς στερεωμένες, μετατράπηκε σε γκιλοτίνα. Είκοσι ένας μαθητές έχασαν τη ζωή τους.

Δεν θέλω να ξαναθυμίσω τις λεπτομέρειες.

Η ζωή προχωρά.

Ναι, προχωρά, αλλά έχοντας μάθει από το παρελθόν.

Έτσι πρέπει να ’ναι, αλλά δυστυχώς συχνότατα δεν είναι…

Λες και κανένας δεν μαθαίνει.

Κάθε φορά (και αυτό συμβαίνει καθημερινά) που βλέπω φορτηγά, νταλίκες που κουβαλάνε πράγματα και τάχουν δεμένα με ένα σχοινάκι με πιάνει τρέλα. Θέλω να σταματήσω το πρώτο περιπολικό και να τους καταγγείλω, αλλά ποτέ δεν υπάρχει εκεί κοντά αυτό το περιπολικό.

Λες και δεν συνέβη ποτέ η τραγωδία των Τεμπών.

Δεν υπάρχει χειρότερο από το να χάσεις το παιδί σου (ειδικά από τη μια στιγμή στην άλλη) όπως συμβαίνει στα τροχαία.

Δεν υπάρχει χειρότερο σας λέω... Και δεν χρειάζεται κανείς να ’ναι γονιός για να το καταλάβει. Δεν συγκρίνεται αυτός ο πόνος με κανέναν άλλον πόνο, με κανέναν άλλον θάνατο. Έχω συναντήσει τέτοιους γονείς. Είναι σαν να έχουν αλλάξει τα εσωτερικά τους όργανα με κρυστάλλους… Δεν ξεπερνιεται αυτό.

Κι όμως οι ελληνικοί δρόμοι είναι γεμάτοι από ασυνείδητους εν δυνάμει δολοφόνους.

Πρέπει να σας ομολογήσω ότι έχω γράψει ένα άρθρο όπου αναλύω τη νοημοσύνη του Γιώργου Παπανδρέου. Έχω μόνο τον επίλογο να τελειώσω…

Σταμάτησα όμως και θα το συνεχίσω αύριο ή μεθαύριο, όταν είδα στην τηλεόραση (στο MEGA) το ρεπορτάζ για την κατασκευή της πεζογέφυρας στη λεωφόρο Κηφισίας στην Αθήνα.

Αν και δεν το συνηθίζω κάνω copy paste το ρεπορτάζ που διάβασα ψάχνοντας στο internet. Δεν χρειάζονται βερμπαλιστικές φιοριτούρες.

«Τον Δεκέμβριο του 2009 ο 15χρονος μαθητής Σόλων Καρυδάκης έχασε τη ζωή του επιχειρώντας να διασχίσει τη λεωφόρο Κηφισίας στο σημείο αυτό. (Εγκαταλείφθηκε από ασυνείδητο οδηγό που παραβίασε το κόκκινο) Ο πατέρας του μετέτρεψε τον πόνο σε δύναμη και ελπίδα και ήταν ένας από τους επιστήμονες της ομάδας που δούλεψαν αφιλοκερδώς για την υλοποίηση του έργου.

Η «Γέφυρα Πεζών - Γέφυρα Παιδιών», όπως ονομάστηκε, κατασκευάστηκε με πρωτοβουλία του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος, με στόχο την ασφαλή διέλευση χιλιάδων μαθητών, καθημερινά, αλλά και των κατοίκων της περιοχής.

Η πεζογέφυρα σχεδιάστηκε, χρηματοδοτήθηκε και υλοποιήθηκε μόλις μέσα σε 6,5 μήνες, χωρίς καμία οικονομική ή άλλη επιβάρυνση του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Το έργο κοσμείται από δύο εικαστικά έργα, με στίχους από δύο ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη που είναι αφιερωμένα στα παιδιά».

Χιλιάδες παιδιά (καθώς η περιοχή είναι τίγκα στα σχολεία) θα διασχίζουν πλέον ασφαλώς τη λεωφόρο-καρμανιόλα. Κι όχι μόνο μαθητές, αλλά μανούλες με τα παιδάκια τους, κάτοικοι, παπούδες, γιαγιάδες…

Έχω πάει σχολείο εκεί κοντά. Ξέρω πόσο επικίνδυνα ήταν πάντοτε. Ακόμα και τότε… Πόσο μάλλον σήμερα.

Βγάζω το καπέλο στον γονιό πουν ’χασε τον γιόκα του και που σκέφτηκε τη ζωή των υπόλοιπων παιδιών. Βγάζω το καπέλο στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Βγάζω και το καπέλο στο κράτος, το οποίο από ό,τι κατάλαβα δεν έφερε πολλές δυσκολίες. Καταλαβαίνω ότι το Αμερικανικό Κολέγιο έχει τις άκρες και πίεσε ώστε να γίνει η επιθυμία του πραγματικότητα. Όμως είναι σωστή πράξη και θα πρέπει να την επαναλάβουμε...

Δεν το γράφω όμως για μπράβο μόνο. Το γράφω επειδή δεν πρέπει αυτή η γέφυρα να μη παραμείνει η μοναδική. Πρέπει η Ελλάδα να γεμίσει από παρόμοιες γέφυρες, έστω όχι τόσο high-tech όπως αυτή. Μου κάνουν ακόμα και απλές γεφυρούλες, από όπου θα περνούν τα παιδιά μας πάνω από τις λεωφόρους καρμανιόλες.

Σ’ αυτόν τον κόσμο δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία να είναι ασφαλές το ευρώ στην τσέπη μας ή στην τράπεζα. Έχει, δηλαδή, αλλά δεν είναι πρωτεύουσα σημασία, είναι δευτερεύουσα, γιατί προέχει η ασφάλεια των αγαπημένων μας προσώπων, των παιδιών μας.

Προέχει η ζωή τους.

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, τώρα με τη νέα (επιτέλους) κυβέρνηση να γίνουμε πραγματικά ομότιμη χώρα στην Ε.Ε. Ομότιμη όμως όχι μόνο σε νομισματική βάση… ΟΚ! Τα φάγαμε, μαζί, χώρια, ένας-ένας, με τους κολλητούς μας. Σύμφωνοι, φαγώθηκαν… Όμως είναι ντροπή που ούτε ένα μικρό (ελάχιστο) μέρος του μεγάλου αυτού φαγοποτιού δεν δόθηκε, ούτε καν για την ασφάλεια των παιδιών μας.

Οι περισσότεροι υπουργοί, βουλευτές μένουν στα βόρεια προάστια. Άρα κάθε μέρα περνούσαν κάτω από τη γέφυρα που κτιζόταν με αστραπιαίο ρυθμό (πράγμα που αποδεικνύει ότι μπορούμε πολλά πράγματα στην Ελλάδα), περνούσε κι ο (τέως) πρωθυπουργός. Αναρωτιέμαι αν μέσα στην κουρσάρα τους αναρωτήθηκαν τι διάολο είναι αυτή η υπό κατασκευή γέφυρα… Γιατί αν αναρωτήθηκαν θα είχαν μάθει. Κι αν είχαν μάθει, δεν το χωράει το μυαλό μου πώς δεν έδωσαν διαταγή να γεμίσει η Ελλάδα με τέτοιες γέφυρες...

Για να λύσουμε το πρόβλημα της Ελλάδας πρέπει βασικά να μάθουμε να σκεφτόμαστε ευρωπαϊκά. Και δεν εννοώ να πάψουμε να μας συγκινούν τα μπουζούκια.

Δείτε εδώ το ρεπορτάζ του MEGA
http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17632#toppage

Καλό Σαββατοκύριακο
Μάνος Αντώναρος