Τρομάζει με το μέλλον ο Μορφέσης

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της γυναικείας ομάδας πόλο «έπιασε» την κορυφή κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο της Σαγκάης κι ύστερα από τρεις εβδομάδες αποκαλύπτετε στο all4fun.gr.

Ο 42χρονος τεχνικός μίλησε για τα συναισθήματα του, για τις παίκτριες του, όσο και για τον προβληματισμό του για το μέλλον: «Όχι, όσο περνάει ο καιρός προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε. Ξεκίνησε από τότε που γυρίσαμε στην Ελλάδα. Από την υποδοχή του κόσμου στο αεροδρόμιο και στη συνέχεια βλέποντας βιντεάκια στο youtube και πολιτικές εφημερίδες με κύρος να ασχολούνται μαζί μας. Τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει. Επίσης από τις συναντήσεις που είχαμε με τον πρόεδρο της δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τώρα καταλαβαίνουμε τη μεγάλη μας επιτυχία. Για μας εκεί ήταν μια ακόμα μεγάλη διοργάνωση που λαμβάναμε μέρος. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε την απήχηση που είχε στην Ελλάδα».

... για το αν έχει αλλάξει κάτι στη ζωή του: «Όχι, απλά μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση που με σταματούν άγνωστοι στον δρόμο και πέρα από τα συγχαρητήρια τους μου λένε φράσεις, όπως «Σας ευχαριστούμε πολύ» και «Μας κάνατε υπερήφανους». Αυτό είναι κάτι φανταστικό για μας. Νιώθουμε ότι έχουμε κάνει κάτι για τους απλούς ανθρώπους».

... για τον προβληματισμό του για το επαγγελματικό του μέλλον: «Με καίει το πώς θα μπορέσω να λύσω το πρόβλημα της επαγγελματικής μου αποκατάστασης. Εκεί γυρίζει το μυαλό μου. Έχω ετήσιο συμβόλαιο με την ομοσπονδία, το οποίο φαντάζομαι πως θα μου ανανεωθεί και περιμένω από την πολιτεία να ευαισθητοποιηθεί και να δώσει μια λύση στο θέμα μου. Κατά τη συνάντηση μας στο γραφείο του πρωθυπουργού ο υπουργός πολιτισμού κ. Νικητιάδης κάποια στιγμή είπε, «κάτι θα κάνουμε και για τον προπονητή». Πάνω στην κουβέντα, όμως, ειπώθηκε. Δεν ήταν κάτι επίσημο. Πέρσι μετά το αργυρό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα είχα στείλει μια επιστολή στο ΑΠΕ (Αθηναϊκό πρακτορείο ειδήσεων) που έλεγε σχεδόν προφητικά πράγματα.

Έλεγα ότι είμαι 41 άνεργος την στιγμή που συνάδελφοι άλλων ομαδικών αθλημάτων με λιγότερες επιτυχίες έχουν καταλάβει θέσεις και έχουν λύσει το πρόβλημα τους, όμως δεν ασχολήθηκε κανείς. Αυτό που ζητάω είναι ισονομία. Τίποτε άλλο. Ως βοηθός έχω ένα ολυμπιακό μετάλλιο και πολλά μετάλλια στο World League, ενώ ως πρώτος προπονητής έχω τώρα μια παγκόσμια πρωτιά και το περσινό αργυρό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό. Σχετικά με την ομάδα αυτό που θα ήθελα θα ήταν να κάνουμε μια καλύτερη προετοιμασία εν όψει του νέου παγκοσμίου για μας, το οποίο είναι το προολυμπιακό τουρνουά. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει στο πόλο.

Να έρχεσαι πρώτος σε παγκόσμιο πρωτάθλημα και να μην προκρίνεσαι απευθείας στους ολυμπιακούς. Σε άλλα αθλήματα προκρίνονται ακόμη και οι 3-4 πρώτες. Ουσιαστικά ξεκινάμε από το μηδέν και πρέπει να είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι».

... για αν φέρνουν τα μετάλλια τα νέα παιδιά στον χώρο: «Ναι, αλλά από το 2003 έρχονται αυτές οι επιτυχίες. Το 2004 συγκεκριμένα πήραμε το αργυρό μετάλλιο στην ολυμπιάδα, αλλά δε νομίζω να υπήρξε κάποια αλλαγή. Το 2005, μάλιστα, θυμάμαι το πόσα προβλήματα είχαμε. Ήμουν βοηθός και έπαιρνα 600 ευρώ. Επομένως δεν υπάρχει εξαργύρωση των μεταλλίων. Πέρσι δούλευα σε αθλητικό σχολείο και ξαφνικά από το υπουργείο παιδείας με έκοψαν. Δε συνέβη μόνο με εμένα, αλλά και με άλλους γυμναστές. Για περικοπές εξόδων».

... για το πιο περίεργο περιστατικό που θυμάται: «Θέλει σκέψη. Μπορεί να θυμηθώ πολλά…Ένα που συνέβη έχει να κάνει με μια κοπέλα την οποία είχαν κλειδώσει στα αποδυτήρια. Βρισκόμασταν σε τουρνουά στην Ισπανία. Μετράω τις κοπέλες και ξαφνικά μου έλειπε μία. Την είχαν ξεχάσει με τα πράγματα της. «Λέω η τάδε που είναι;» Και εκεί που τρομάξαμε για το πού βρισκόταν φτάνουμε μέσα στα αποδυτήρια και εκείνη έκοβε τα νύχια της. «Γιατί δε φώναζες της είπα». Και μου απαντά: «Ε, τώρα που να φωνάζω για να έρθουν να μου ανοίξουν;» Απλά περίμενε μέχρι να την βγάλουν! Με τις γυναίκες ασχολούμαι από το 2003 και νομίζω ότι έχω καταλάβει πια τι έχουν στο μυαλό τους. Αγωνιστικά, όμως! Επειδή ξεκίνησα ως βοηθός ήμουν πιο κοντά τους. Λόγω θέσης.

Σε ερώτηση για το αν η ψυχή μιας γυναίκας... είναι μια άβυσσος: «Ναι, παρόλο που προσπαθώ να προλαβαίνω καταστάσεις. Πάντα υπάρχουν απρόοπτα και παρεξηγήσεις. Αλλά αυτή η φουρνιά αθλητριών είναι καλοί χαρακτήρες. Όχι και ότι η προηγούμενη φουρνιά δεν ήταν. Απλά η διαφορά τους είναι πως όταν ανάβει μια φωτιά την σβήνουν εκ των έσω. Και το πρόβλημα αντιμετωπίζεται εντός ομάδας».

... για το γεγονός πως η ομάδα μοιάζει να είναι πραγματικά πολύ επαγγελματική: «Στις υποχρεώσεις, αλλά όχι στις αμοιβές. Έχει στόχο, έχει προδιαγραφές, έχει όρεξη. Μαζί φυσικά ανεβαίνουν δικαιολογημένα και οι απαιτήσεις. Και πρόκειται ουσιαστικά για μια νέα ομάδα.. Από εκείνη της Αθήνας το 2004 άλλαξαν οι 9 από τις 13 αθλήτριες. Μόνο τέσσερις παρέμειναν στην εθνική. Παρ’ όλα αυτά έχει δείξει μια σταθερότητα και έχει μια τεράστια άνοδο.

Δείχνει πως δεν είναι τυχαία η πορεία της. Και το 2009 ήταν φοβερή η επιτυχία μας. Ηταν καθαρή αδικία ότι δεν πήραμε το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο.. Στον μικρό τελικό με τη Ρωσία κερδίζαμε με 8-6 στο τελευταίο οκτάλεπτο και δε μας δόθηκαν δύο πέναλτι. Πιστεύω πως η διαιτησία έπαιξε καθοριστικό ρόλο.. Και το 2010 πήγαμε σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις και πήραμε δύο μετάλλια! Δεν έχει γίνει ποτέ ξανά αυτό. Και φέτος φτάσαμε στην κορυφή του κόσμου. Φυσικά υπάρχουν και δύσκολες στιγμές. Πέρσι πριν το ευρωπαϊκό του Ζάγκρεμπ ήρθαμε 7οι στο ΦΙΝΑ ΚΑΠ. Όταν δημιουργείται κρίση, όμως, σε μια ομάδα ή, την κάνει να σπάσει ή, να σπάσει ρεκόρ. Εμείς μάλλον ανήκουμε στη 2η κατηγορία (σ.σ. γέλια)»

... για το αν θα ήθελε να δουλέψει ξανά με άνδρες: «Βέβαια. Εννοείται. Θέλω να δουλέψω σε αντρικό τμήμα και το μυαλό μου είναι ανοιχτό προς τα εκεί. Μέχρι τότε, όμως, η προσοχή μου είναι να πάμε στην ολυμπιάδα του Λονδίνου. Από εκεί και μετά θα κάνουμε το ταμείο μας. Ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση».

... για τα κορίτσια του Ολυμπιακού που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα: «Πάντα μιλάω μαζί τους και αν έχουν προβλήματα προσπαθώ να τις βοηθήσω όσο μπορώ. Και ψυχολογικά και σε ό,τι περνάει από το χέρι μου. Και συμβουλευτικά. Και είμαι σίγουρος ότι μόλις τελειώσει η συνεργασία μας με τις περισσότερες κοπέλες της εθνικής θα κρατήσουμε επαφή και εκτός της πισίνας».

... για το τι τον κρατάει στον χώρο: «Η αγάπη για το άθλημα και οι χαρές που μας προσφέρει».

... για την συνάντηση με τους Παπούλια, Παπανδρέου, Σαμαρά: «Με τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της δημοκρατίας προλάβαμε και ανταλλάξαμε 1-2 κουβέντες. Δεν υπήρχε πολύς χρόνος. Ηταν και οι άνθρωποι της ομοσπονδίας, οπότε δε μιλήσαμε πολύ. Με τον κύριο Σαμαρά είχαμε περισσότερο χρόνο. Μιλήσαμε λίγο παραπάνω. Εστιάσαμε στα προβλήματα μας που πρέπει να ξεπεραστούν. Όπως το ότι φτάνουμε να μην έχουμε πισίνες να κάνουμε προπονήσεις. Εχουμε πάει πλέον από το άσπρο στο μαύρο. Είναι μια αδιανόητη κατάσταση. Φτάσαμε στο σημείο έναν χρόνο πριν να λένε σε κάποιες κοπέλες που ήταν να μπουν σε κάποια δημόσια υπηρεσία να καταθέσουν τα δελτία τους. Και μιλάμε για κορίτσια 22-25 ετών, που ήταν εν ενεργεία πολίστριες της εθνικής.. Οι υπόλοιπες αθλήτριες περιμένουν να διοριστούν από το 2006 και το 2007..Υπάρχει και το παράδειγμα της Αγγελικής Γερόλυμου. Για να μπορέσει να συμμετέχει στις υποχρεώσεις μας πήρε έξι μήνες άδεια άνευ αποδοχών από τη νομαρχία Αθηνών. Και μιλάμε για 900 ευρώ τον μήνα».

- Εκείνοι τι σου είπαν; «Θα σου πω αυτό που μου έμεινε από τα λόγια του κύριου Παπούλια και μου άρεσαν πέρα από το ότι είπε στον κύριο Μπιτσαξή να βρίσκεται δίπλα μας και να επιληφθεί των προβλημάτων μας, ήταν επί προσωπικού. Στη σύντομη συνομιλία μας την ώρα που με χαιρετούσε μου είπε: «Παρακολουθώ την προσπάθεια σου από τον πάγκο και κατάφερες να κάνεις τη δική σου αγωνία, αγωνία όλων των Ελλήνων». Για μένα ήταν μεγάλη τιμή ο πρώτος πολίτης της χώρας να απευθύνεται σε μένα και να μου λέει αυτά τα λόγια».

... για το αν περιμένει ανταπόκριση από την πολιτεία; «Πιστεύω πως κάτι θ’ αλλάξει με αυτήν την επιτυχία. Πάντα στο πλαίσιο της αξιοκρατίας και της ισονομίας».

- Με τι θα ήσουν ικανοποιημένος; «Αν περνούσε από το χέρι μου θα ήθελα η ομάδα να λύσει όλα της τα προβλήματα. Με τις πισίνες, να έχει μια σωστή προετοιμασία. Για μένα προσωπικά να μπω ξανά σ’ ένα σχολείο. Δε ζητάω ούτε αργομισθία, ούτε βόλεμα. Είμαι γυμναστής, πτυχιούχος ΤΕΦΑΑ και θέλω να δουλέψω ξανά. Αυτό που ζητάω είναι αξιοκρατία και ισονομία».

... για την Μαρία Τσουρή που δεν θέλησε να είναι με την Εθνική αυτό το καλοκαίρι: «Όχι, δεν ένιωσα πίκρα. Απλά θεωρώ ότι ήταν λάθος η χρονική στιγμή να επιλέξει να μην παίξει στην εθνική λίγο χρόνο πριν την ολυμπιάδα. Εκανε πολύ λάθος επιλογή. Αρχικά μου είχε ζητήσει μια εβδομάδα άδεια. Της εξήγησα, όμως, ότι ο χρόνος της προετοιμασίας ήταν πολύ μικρός. Αν έδινα στη Μαρία αυτήν την άδεια πιθανόν να ζητούσαν και οι υπόλοιπες. Ετσι θα διαλυόταν η ομάδα. Και μετά έθεσε εαυτόν εκτός εθνικής. Επιλογή της.. Σεβαστή. Και έτσι προχωρήσαμε με τις υπόλοιπες κοπέλες που είναι νεαρότερες και ταλαντούχες.. Η εθνική ομάδα είναι πάνω από όλους».

... για το αν θα καλέσει την Μαρία Τσουρή ξανά: «Θα συνεκτιμηθούν πολλά πράγματα. Όπως το αν θα αγωνίζεται τη νέα χρονιά. Ποια θα είναι η απόδοση και η συμπεριφορά της στις προπονήσεις και στο πρωτάθλημα. Το κενό της, όμως, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα υπερκαλύφθηκε με την Ελενα Κούβδου, που ήταν άριστη στην Κίνα. Επιπλέον η Μαρία θα πρέπει να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη των συμπαικτριών της, αλλά και του τεχνικού τιμ, η οποία χάθηκε. Στο μυαλό μου είναι πολύ μικρή η πιθανότητα επιστροφής της».

... για το αν θα ήταν άδικο για την Κούβδου: «Ακριβώς έτσι.. Και για τις υπόλοιπες αθλήτριες που θυσίασαν χρόνο κ κόπο για 2,5 μήνες σκληρής προετοιμασίας».

... για το αν υπάρχουν προπονητές που παρακολουθεί από άλλα αθλήματα: «Μου αρέσει ο Αρσέν Βενγκέρ. Και όχι επειδή έχουμε την ίδια μέρα γενέθλια! Δεν το ήξερα και είναι ωραίο που μου το είπες. Φτιάχνει ομάδες από το πουθενά, έστω και αν τώρα δεν παίρνει τίτλους. Στο μπάσκετ θα σου έλεγα έναν προπονητή από το κολεγιακό, τον Μάικ Σιζέφσκι».

... για τους ποιους θα ήθελε να ευχαριστήσει για τη μέχρι τώρα καριέρα σου: «Δε θα ήθελα να αδικήσω κάποιους όλα αυτά τα χρόνια. Από το 1990 που ξεκίνησα υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που με πίστεψαν και με πιστεύουν. Χρειάζεσαι ανθρώπους να σε πιστέψουν και να σου δώσουν την ευκαιρία να αποδείξεις ότι μπορείς. Θα ήθελα να πω ευχαριστώ στον Δημήτρη Διαθεσόπουλο, ο οποίος στα τέλη του 2008 πήρε την τολμηρή απόφαση να μου δώσει το χρίσμα του πρώτου προπονητή. Στον πάγκο μέχρι τότε βρισκόταν μια μεγάλη προσωπικότητα του υγρού στίβου, ο Κούλης Ιωσηφίδης και η ομάδα από το 2004 και μετά είχε να παρουσιάσει πολλές επιτυχίες. Για μένα μέτρησε πολύ η απόφαση του και το ρίσκο που πήρε, όμως νομίζω πως σ’ αυτά τα τρία χρόνια τον έχω βγάλει ασπροπρόσωπο. Τον δικαίωσα.. Και θα προσπαθώ πάντα στο μέλλον. Φυσικά θέλω να ευχαριστήσω και τις αθλήτριες με τις οποίες έχουμε πολύ καλές σχέσεις, τους συνεργάτες μου, την Κ.Ο.Ε. αλλά και την οικογένεια μου, που με αγαπά και με έχει στηρίξει με κατανόηση στις δύσκολες στιγμές».

-Τι πρέπει να έχει ένας προπονητής για να είναι επιτυχημένος; «Τρέλα, γνώσεις, όρεξη, αντίληψη, εργατοώρες και μιλάω κυρίως για αυτές που δε φαίνονται. Επίσης ανοιχτό μυαλό, υπομονή, διαίσθηση, στρατηγική και τύχη φυσικά».

... για το αν το να δουλεύεις με γυναίκες είναι η καλύτερη δίαιτα; «Ναι! Η θα χάσεις πολλά κιλά ή, θα πάρεις πολλά. Μέση λύση δεν υπάρχει».

... για το αν σκέφτεται το Λονδίνο: «Για μένα η σκέψη μου σταματάει στο προολυμπιακό τουρνουά του επόμενου Απριλίου. Μέχρι εκεί»

... για το αν η κατάκτηση αυτού του μεταλλίου είναι η μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του; «Ε, βέβαια. Εύχομαι όσος κόσμος ασχολείται με την προπονητική να ζήσει αυτές τις στιγμές. Και στα 31 μου είχα κατακτήσει με τον Εθνικό το κύπελλο το 2000 και είχαμε τότε να αντιμετωπίσουμε δύο μεγαθήρια, τον Ολυμπιακό και τη Βουλιαγμένη. Και τους κορυφαίους προπονητές τους. Αυτό όμως, που συνέβη τώρα δεν έχει καμία σχέση. Είναι το μεγαλύτερο σκαλί που θα μπορούσα να σκεφτώ ποτέ ότι θα ανέβαινα».

- Τι ξεχωρίζεις περισσότερο; Μήπως την στιγμή που έπεσες στην πισίνα μετά τη λήξη του τελικού; «Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή εκείνη που πέφτω στο νερό. Αλλά όχι μόνο αυτή. Οταν άκουσα τον εθνικό ύμνο, όταν είδα τη σημαία να ανεμίζει. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Όπως βλέπεις και στη φωτογραφία του κινητού μου, είμαστε στο κέντρο από τις τρεις σημαίες και οι άλλες δύο είναι η Κίνα και η Ρωσία. Μιλάμε για δύο υπερδυνάμεις. Ο μισός πλανήτης. Εκεί καταλαβαίνεις το μεγαλείο σ’ αυτό που πετύχαμε. Η Ελλάδα μια κουκίδα στον πλανήτη να είναι πρώτη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Τα λέει όλα το χρυσό αυτό μετάλλιο».

... για το τι σκεφτόταν εκείνες τις στιγμές: «Το ζεις και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία. Αισθάνεσαι πως μπορεί να μην το ζήσεις ξανά. Το ρουφάς, το βιώνεις ,το κρατάς για πάντα. Αν είναι να θυμάσαι κάτι στη ζωή σου αυτό είναι. Παράλληλα σκέφτεσαι και τους αγαπημένους σου ανθρώπους και ξέρεις ότι χαίρονται και για σένα».