1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14…

Το μέτρημα έχει ξεκινήσει από το 1997 και δεν έχει σταματήσει ακόμα… Τα «πέτρινα χρόνια» συνεχίζονται και ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να καταφέρνει να χάνει το πρωτάθλημα με κάθε πιθανό τρόπο.

«Το πιστεύουμε», «είμαστε αποφασισμένοι», «ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε», «είμαστε πια ομάδα», «μπορούμε να πάρουμε το πρωτάθλημα»… Τα έλεγαν οι παίκτες. Τα επιβεβαίωναν οι προπονητές. Τα ψιθύριζαν ακόμα και οι… φύλακες του ΣΕΦ, αλλά για άλλη μια χρονιά το αποτέλεσμα ήταν ίδιο: μηδέν εις το πηλίκο. Ο Ολυμπιακός έμεινε 14η χρονιά χωρίς πρωτάθλημα, με το φάντασμα του τριπλ κράουν του 1997 να στοιχειώνει ακόμα τους «ερυθρόλευκους».

Αν όλα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό μπάσκετ παρατηρούνταν από τους αρχαίους Έλληνες, ο Ολυμπιακός θα είχε χωρίς αμφιβολία το ρόλο του Σίσυφου στη μυθολογία. Κάθε φορά που πλησιάζει στην κορυφή πιστεύοντας ότι το μαρτύριό του τελείωσε, ο βράχος του βασανιστηρίου του γλιστρά και το ταξίδι για την κορυφή ξεκινά ξανά με κάθε φορά διαφορετικό τρόπο, αλλά ίδια κατάληξη…

Ο Ολυμπιακός έχει χάσει ξανά εντός έδρας σε τελικό από τον Παναθηναϊκό, έχει απολέσει και πάλι πρωτάθλημα από τους «πράσινους» με πλεονέκτημα έδρας, έχει ηττηθεί ξανά σε τελικό στο ΟΑΚΑ στην παράταση, αλλά ποτέ ξανά δεν βρέθηκε σε τέτοια θέση ώστε να πιστεύει ότι τα πάντα έχουν γίνει για να πετύχει το πολυπόθητο διπλό και να αγκαλιάσει το πρωτάθλημα.
«Αν κάποιος μου έλεγε ότι η σειρά θα ήταν στο 2-1 και θα είχαμε στο τελευταίο λεπτό τέσσερις βολές για να κερδίσουμε, θα έλεγα ότι δεν θα υπήρχε καλύτερο σενάριο για εμάς», μονολογούσε ο Βασίλης Σπανούλης μετά το τέλος του τέταρτου τελικού, παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι ο Ολυμπιακός έκανε δώρο στον «αιώνιο» αντίπαλό του το πρωτάθλημα χάνοντας 3/4 τελευταίες κρίσιμες βολές.

Το κακό βέβαια, ξεκίνησε για τους Πειραιώτες πολύ νωρίτερα, όταν αντί να διευκολυνθούν από την απουσία του Διαμαντίδη από το παρκέ, μπερδεύτηκαν! Ο Νίκολας αδυνατούσε να υποδυθεί με αξιοπιστία τον δημιουργό, ο Καλάθης δεν πιέστηκε όσο χρειάστηκε για να κάνει λάθη, ο «Ντούντα» δεν επέλεξε σε καμία περίπτωση να παίξει ζώνη, ο Παναθηναϊκός έκανε δεκατρείς παραπάνω επιθέσεις λόγω της υπεροπλίας του στα επιθετικά ριμπάουντ και οι «ερυθρόλευκοι» έφυγαν σε έναν ακόμα τελικό στο ΟΑΚΑ με σκυμμένο το κεφάλι.

Πίεση, άγχος, στρες
Οι κινήσεις των παικτών του Ολυμπιακού το τελευταίο δίλεπτο της κανονικής διάρκειας του αγώνα «φώναζαν» ότι το άγχος τούς είχε κυριεύσει. Στο δεύτερο τελικό το… μοιραίο είχε επέλθει νωρίτερα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Ο εξαιρετικός στον τέταρτο τελικό Παπαλουκάς έχασε μόνος του καλάθι στον αιφνιδιασμό από τα τρία μέτρα, είχε 0/2 βολές, ο Μαυροκεφαλίδης τον ακολούθησε με 1/2 και οι «ερυθρόλευκοι» κατάφεραν να χάσουν την ευκαιρία να «κλείσουν» το ΟΑΚΑ και να οδηγήσουν τη σειρά σε πέμπτο ματς στο ΣΕΦ, όπου όλα θα συνηγορούσαν υπέρ τους.

Βέβαια, ποιος εγγυάται ότι όλα θα έβαιναν καλώς εκεί; Η πίεση που ένιωθαν οι παίκτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς και το άγχος που έβγαζαν στο παρκέ στα τελευταία λεπτά των αγώνων ήταν τέτοιο που ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Ήταν λες και τα 14 χρόνια χωρίς τίτλο έμπαιναν σε κιλά πάνω στις πλάτες τους… Το στρες που τους κυρίευε, είχε να κάνει με κάθε πιθανό και απίθανο εξωτερικό παράγοντα που μπορεί να έμπαινε στο μυαλό και να τους το έτρωγε σαν σαράκι. Όπως δήλωναν οι ίδιοι οι παίκτες του Ολυμπιακού, ένιωθαν πίεση ακόμα και επειδή είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα φέτος τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου και όχι αυτοί…

Όλα τα φετινά ντέρμπι κρίθηκαν στις λεπτομέρειες και οι Πειραιώτες έχουν το… προνόμιο να λένε ότι για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια τελείωσαν τη σεζόν έχοντας κερδίσει περισσότερες φορές τον «αιώνιο» αντίπαλο. Στις επτά αναμετρήσεις τους με τον Παναθηναϊκό κέρδισαν στις τέσσερις, αλλά το πρωτάθλημα κατέληξε και πάλι σε «πράσινα» χέρια. Ο Ολυμπιακός θα είχε μεγαλύτερη τύχη μόνο αν εφαρμοζόταν στην Ελλάδα το… σύστημα των playoffs της Τουρκίας, όπου αν μια ομάδα πετύχει δύο νίκες στην κανονική περίοδο ξεκινά τη σειρά με 1-0.

Στην Α1 ωστόσο, μετράει μόνο τι γίνεται στην post season, όπου άλλη μια φορά ο Παναθηναϊκός έκανε ό, τι χρειαζόταν κερδίζοντας στο ΣΕΦ και έπειτα ήταν… καβάλα στο άλογο στην κούρσα του πρωταθλήματος. Σε ακόμα μια περίπτωση δηλαδή, οι Πειραιώτες στα κρίσιμα ματς παρουσιάστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Έστω και αν η εικόνα τους στον τέταρτο τελικό του ΟΑΚΑ συγκαταλέγεται στις καλύτερες των τελευταίων ετών.

Η «μαύρη» τρύπα
Πολλοί λένε ότι ο Ντούσαν Ίβκοβιτς έφτιαξε το ρόστερ του ως καθρέπτη του υλικού που είχε ο «κουμπάρος» του, σύμφωνα με τη λογική πως «για να πάρεις το πρωτάθλημα, το Κύπελλο και ενδεχομένως την Ευρωλίγκα, πρέπει να κερδίσεις τον Παναθηναϊκό». Και έχουν δίκιο. Μόνο που το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τη σκέψη.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε το καλοκαίρι το χτίσιμο της ομάδας προαναγγέλλοντας ότι θα χτυπήσει τον Παναθηναϊκό στο δυνατό του σημείο, την περιφέρεια. Και τα κατάφερε! Τουλάχιστον στα χαρτιά, δύσκολα συναντούσε κανείς σε ευρωπαϊκή ομάδα τριάδα δημιουργών όπως οι Τεόντοσιτς, Σπανούλης, Παπαλουκάς. Το κακό για τον Ολυμπιακό είναι ότι στο μπάσκετ η θεωρία απέχει από την πράξη όσο τα σχέδια στο πινακάκι του προπονητή από τις φάσεις που βγαίνουν στο παρκέ.

Οι δυο πρώτοι αποδείκνυαν σχεδόν σε κάθε σημείο του αγώνα που αγωνίζονταν μαζί ότι δεν μπορούσαν να συνδυαστούν, ενώ ο αρχηγός δεν θα μπορούσε να μάθει στα… γεράματα να αγωνίζεται περισσότερο σαν τριάρι παρά σαν γκαρντ. Έτσι, το μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού γύρισε μπούμερανγκ και στράφηκε εναντίον της ίδιας της ομάδας που έφθασε να αναρωτιέται ακόμα και στα… χασομέρια της σεζόν γιατί δεν λειτουργούν και οι τρεις μαζί καλά.

Τα κενά και τα ερωτηματικά
Η χρησιμοποίηση βέβαια, του Παπαλουκά ως σμολ φόργουορντ προέκυψε περισσότερο ως ανάγκη. Σύμφωνα με το αρχικό πλάνο τη θέση θα κάλυπταν οι Παπανικολάου και Κέσελ (έστω και αν στους δυο τελευταίους τελικούς εμφανίστηκε ο Πελεκάνος ως… από μηχανής θεός να δώσει τις λύσεις που αδυνατούσαν οι προκάτοχοι της θέσης) που μπορεί να έχουν όλα τα καλά του κόσμου και να κάνουν λαμπρή καριέρα, αλλά στερούνται εμπειρίας και παραστάσεων μεγάλων αγώνων για να επωμιστούν το βάρος.

Θεωρητικά, οι δυο τους θα μπορούσαν να έχουν τη συμπαράσταση του Παναγιώτη Βασιλόπουλου που αγωνίστηκε μόλις για ένα μήνα, αλλά όπως και τόσες άλλες χρονιές ο Ολυμπιακός προδόθηκε στα πιο κρίσιμα από τραυματισμούς παικτών-κλειδιά. Ο Νεστέροβιτς βγήκε νοκ άουτ στο πιο «κακό» σημείο της σεζόν, όταν πια δεν μπορούσε να αποκτηθεί άξιος αντικαταστάτης του, αλλά τα κενά στο ρόστερ ήταν εκ των προτέρων εμφανή. Η έλλειψη παίκτη-σημείου αναφοράς στις θέσεις των φόργουορντ ήταν διαπιστωμένη εδώ και καιρό, αφού ακόμα και η τριάδα των Νίλσεν, Έρτσεγκ, Μαυροκεφαλίδη χρειάστηκε τη συνδρομή του Πρίντεζη για να θεωρηθεί αξιόμαχη και πλήρης ενόψει τελικών.

Οι Πειραιώτες ωστόσο, πληγώθηκαν αρκετά και από τον πάγκο τους. Η καλοκαιρινή ατάκα του Ντούσαν Ίβκοβιτς πως «ο Παναθηναϊκός δεν έχει πια τόσο μεγάλο πλεονέκτημα στην τεχνική ηγεσία» δεν επιβεβαιώθηκε μερικούς μήνες μετά, καθώς ο «Ζοτς» στα μεγαλύτερα διαστήματα της σειράς των τελικών ήταν ο κυρίαρχος στο σκάκι των πάγκων.
Στον «Σοφό» πιστώνεται σαφώς η αλλαγή του κλίματος στα αποδυτήρια της ομάδας και η βελτίωση της νοοτροπίας. Όπως αποδείχθηκε ωστόσο, αυτά δεν ήταν αρκετά, αφού σε αρκετές περιπτώσεις οι εγωισμοί εμφανίστηκαν ξανά.

Μείωση του μπάτζετ
Στις πρώτες ώρες μετά την απώλεια του τίτλου το μοναδικό συναίσθημα που επικρατεί είναι η απογοήτευση και το κενό. Όταν σταδιακά παρέλθουν όλες οι μηδενιστικές σκέψεις και καταλαγιάσουν τα πάθη, οι άνθρωποι που έχουν τις τύχες της ομάδας, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, θα κληθούν να αποφασίσουν για το τι μέλλει γενέσθαι. Άλλη μια χρονιά, η έβδομη της θητείας τους, χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένη. Δύο διαδοχικές κατακτήσεις Κυπέλλου θεωρούνται ως μη γενόμενες και έτσι μετά τα… επτά χρόνια φαγούρας καλούνται να κάνουν κάτι για να ανατρέψουν τα δεδομένα.

Ανασταλτικός παράγοντας ωστόσο, στις κινήσεις τους είναι η ειλημμένη εδώ και καιρό απόφαση για μείωση του μπάτζετ. Ο εξορθολογισμός του προϋπολογισμού έχει ξεκινήσει από το περασμένο καλοκαίρι, όταν με την εξαίρεση της μεταγραφής του Σπανούλη, οι υπόλοιπες κινήσεις ήταν χαμηλότερου κόστους. Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος είχαν εξηγήσει προ μηνός έξω από τα αποδυτήρια του Ελληνικού ότι θα «εναρμονιστούμε στην πραγματικότητα της εποχής» προαναγγέλλοντας ότι το μπάτζετ θα μειωθεί ακόμα περισσότερο και οι εποχές των παχιών αγελάδων τύπου Τσίλντρες και Κλέιζα, ανήκουν ανεπιστρεπτί στο παρελθόν.

Η γενιά… της Ριζούπολης
Κατόπιν της 14ης διαδοχικής αποτυχίας του Ολυμπιακού να κατακτήσει το πρωτάθλημα, πρέπει να θεωρείται επίσης σίγουρη η απομάκρυνση μερικών εκ των βασικών παικτών της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Καλώς ή κακώς, αρκετοί εκ των «ερυθρολεύκων» έχουν συνδέσει το όνομά τους με τα «πέτρινα χρόνια» της ομάδας και έχουν αποκτήσει τον χαρακτηρισμό του loser. Υπάρχει λοιπόν, έντονα η σκέψη να απομακρυνθεί ο πυρήνας αυτών των παικτών για να αποτινάξει η ομάδα από πάνω της τον χαρακτήρα του ηττημένου και το «χαλασμένο μυαλό» που προκαλούν οι συνεχόμενες αποτυχίες.
Αν θέλαμε να παραλληλίσουμε το φαινόμενο με το ποδόσφαιρο, μοιάζει να επικρατεί στον Ολυμπιακό μια άποψη να γίνει ό, τι και στον Παναθηναϊκό μετά την απώλεια του πρωταθλήματος το 2003 στη Ριζούπολη: να φύγει δηλαδή η βάση των παικτών που έχουν συνδεθεί με τα χαμένα πρωταθλήματα, ακόμα και αν αξίζουν βάσει ταλέντου και αξίας να μείνουν.
Αυτό σημαίνει ότι θα ελαφρυνθεί εκ των ων ουκ άνευ το μπάτζετ του Ολυμπιακού, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να γίνουν πολύ μικρότερου κόστους μεταγραφές. Με μια εξοικονόμηση ύψους 6-7 εκατομμυρίων ευρώ λόγω απομακρύνσεων ή μειώσεων σε 3-4 παίκτες, οι Πειραιώτες μπορούν να κάνουν μεταγραφές από το… πάνω ράφι και να δημιουργήσουν ίσως και καλύτερη ομάδα από τη φετινή.

Το όραμα για τη νέα σεζόν
Το κυρίαρχο ερώτημα ωστόσο, που θα πλανάται από τους φιλάθλους ενόψει της νέας σεζόν στο… Ελληνικό (η μετακόμιση από το ΣΕΦ θεωρείται δεδομένη) θα μοιάζει με μερικά από τα ερωτήματα που διατυπώνουν οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος: «Σε τι να πιστέψουμε; Σε ποιον;» Ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να χάσει τον τίτλο εδώ και 14 χρόνια με κάθε πιθανό τρόπο. Έχει δοκιμάσει αρκετές συνταγές και απέτυχαν όλες: με ομαδικό πνεύμα και ηγέτη τον προπονητή, με παίκτες σταρ που είναι πάνω από την ομάδα, με Έλληνα προπονητή και στήριγμα τους γηγενείς που ξέρουν την εδώ πραγματικότητα, με κόουτς-γάτα που ξέρει να αλλάζει μόνος του τη ροή ενός ντέρμπι και «έχει» τον Ομπράντοβιτς…

Ίσως το μόνο που δεν έχουν δοκιμάσει οι αδελφοί Αγγελόπουλοι είναι να εμπιστευτούν ένα πλάνο (όχι πρόσωπα) επί μακρόν δίνοντας πίστωση χρόνου σε όλους. Όπως δηλαδή είπε ο Σπανούλης λίγο μετά τον τέταρτο τελικό: «ξέρω πως ο κόσμος έχει κουραστεί να ακούει συνέχεια “από του χρόνου θα προσπαθήσουμε”, αλλά από τα βάθη της καρδιάς μου θέλω να χτίσουμε πάνω σε αυτή την ομάδα και να πάρουμε του χρόνου και τους τρεις τίτλους».

Το στοίχημα που θα χρειαστεί να κερδίσουν του χρόνου διοίκηση, προπονητές και παίκτες είναι ακόμα μεγαλύτερο και δυσκολότερο από το φετινό, καθώς η υπομονή των φιλάθλων έχει εξαντληθεί, η άμμος στην κλεψύδρα του χρόνου αναμονής για το πρωτάθλημα έχει τελειώσει εδώ και χρόνια και όλοι θέλουν τον τίτλο… ΠΕΡΥΣΙ.

Η δημιουργία ισχυρού οράματος για την κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι δύσκολη υπόθεση. Αυτά που μένουν όμως στη συνείδηση του κόσμου δεν είναι τα καλοκαιρινά όνειρα, αλλά οι τίτλοι. Ο λαός του Ολυμπιακού έχει χορτάσει από τα πρώτα και ανυπομονεί να πανηγυρίσει επιτέλους ένα πρωτάθλημα για να σπάσει η κατάρα των 7+7 χρόνων!