H αλυσίδα των οιωνών

H φάση στην οποία διαμορφώθηκε το τελικό αποτέλεσμα του 5^ου τελικού συμπυκνώνει σε μερικά δευτερόλεπτα όσα διαδραματίστηκαν χθες, εξηγεί την υπεροχή του Ολυμπιακού και απεικονίζει την κατάσταση στην οποία βρήκε το φινάλε τις δύο ομάδες.

Ογδόντα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, οι «κόκκινοι» είχαν ακόμη αποθέματα δυνάμεων, οίστρου και αδρεναλίνης. Οι «πράσινοι», μολονότι βρίσκονταν σε φάση ύστατης αντεπίθεσης και θα’πρεπε να τρώνε σίδερα, είχαν τη λευκή σημαία στο τσεπάκι.

Όταν ο Παπανικολάου διεκδίκησε το δικό του ριμπάουντ μετά από άστοχο σουτ από τα 6μ75, σύσσωμος ο Παναθηναϊκός ανέλαβε ρόλο θεατή. Ουδείς κυνήγησε τη μπάλα, ουδείς έψαξε τον παίκτη του, ουδείς έσπευσε να καλύψει τα μετόπισθεν.

Ο Διαμαντίδης κοιτούσε. Ο Σάρας κοιτούσε. Ο Μπατίστ, ειδικά αυτός, κοιτούσε. Ο Περπέρογλου κοιτούσε. Και …ο πέμπτος; Πέμπτος δεν υπάρχει στην εικόνα!

Ο Πρίντεζης εμφανίζεται να σπριντάρει με ένδυμα περιπάτου από τη σέντρα, να υποδέχεται με την άνεσή του την πάσα του Παπανικολάου, να καρφώνει ανενόχλητος για το τελικό 82-76.

Επιθετικό ριμπάουντ. Καθαρό μυαλό. Ενέργεια. Σαφώς καθορισμένοι ρόλοι. Υψηλές πτήσεις. Παπανικολάου. Πρίντεζης. Ο Ολυμπιακός του 2012 με μια ματιά. Σε μία φάση. Αν υπήρχε και λίγος Σπανούλης στην εικόνα, αυτή θα ήταν η ιδανική μικρογραφία του νέου πρωταθλητή.

Ο αρχηγός του Ολυμπιακού ζούσε και ανέπνεε για αυτή τη βραδιά, εδώ και δύο χρόνια. Αξιώθηκε να τη ζήσει ντυμένος με τη στολή του πρωταθλητή Ευρώπης. Ήξερε, όμως, ότι το γαλόνι που κέρδισε στην Κωνσταντινούπολη θα ξεθώριαζε μεμιάς εάν οι τελικοί τη Α1 τελείωναν με στραπάτσο.

Όταν έφτασε στη βραδιά της στέψης, έμοιαζε σαν έτοιμος από καιρό. Αυτός που έμεινε ανέκφραστος ακόμα και όταν νίκησε τον Ουέιντ και τον Λεμπρόν άφησε χθες να βγουν στην επιφάνεια τα συναισθήματά του, ίσως για πρώτη φορά στην καριέρα του.

Όταν πανηγύρισε τα τρίποντά του με τη γλώσσα έξω, στο 70-56, ήταν σαν να έβγαζε τη γλώσσα στους προσωπικούς του δαίμονες.

Χρειάστηκε δύο χρόνια για να το πετύχει. Στη διάρκεια αυτής της παράξενης σεζόν ανέλαβε πλλούς διαφορετικούς ρόλους, από αυτόν του σούπερμαν μέχρι εκείνον του μεγάλου αδελφού.

Ήταν όμως ηγέτης του Ολυμπιακού από την πρώτη μέρα ως την τελευταία. Χωρίς πολλά λόγια. Με πράξεις και με ιδρώτα.

Του υποκλίθηκαν όλοι. Ουδείς δικαιούται να του αρνηθεί τον τίτλο του MVP. Ακόμα και η βελτίωση μονάδων όπως ο Πρίντεζης, ο Μάντζαρης, ο Παπανικολάου, ο Σλούκας αλλά και ο Ντόρσεϊ οφείλεται εν πολλοίς σε αυτόν.

Η χθεσινή βραδιά ήταν η πρώτη της υπόλοιπης ζωής του. Έτσι, τουλάχιστον, ένιωσε ο ίδιος.

Στους προηγούμενους αγώνες, ο Σπανούλης ήταν ο ενορχηστρωτής του παιχνιδιού του Ολυμπιακού, ώριμος και κατασταλαγμένος όσο ποτέ. Σπάνια εκβίαζε καταστάσεις και ακόμα σπανιότερα γινόταν αρνητικός.

Χθες, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς υπέπεσε στο μοιραίο λάθος τακτικής. Προσπάθησε να ξεχαρβαλώσει το παιχνίδι του Ολυμπιακού, περιορίζοντας τη δημιουργία του και παραχωρώντας του μισό διάδρομο, τον αριστερό, για να τον ρίξει στα δόντια των θηρίων.

Αλλά ο παρονομαστής του κλάσματος ήταν μηδενικός. Δεν είχε θηρία ο χθεσινός Παναθηναϊκός. Ο αποκαμωμένος Μπατίστ δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από το έδαφος, ο Βουγιούκας δεν είναι μπλοκέρ, ο Τσαρτσαρής πέρασε και δεν ακούμπησε.

Μόνο όταν μπήκε ο Μάριτς ένιωσε ο Σπανούλης ότι έβρισκε τοίχο στα μπασίματά του. Αλλά αυτό συνέβη στο β’ ημίχρονο, με αφετηρία το 48-36 της ανάπαυλας. Το πουλάκι είχε ήδη φύγει από το κλουβί.

Ο Σπανούλης μπορεί να μοίρασε ελάχιστες ασίστ, αλλά τελείωσε 6 συνεχόμενες φάσεις στο πρώτο μέρος και μπήκε σε τροχιά εκτόξευσης. Ο Καλάθης πάσχισε σαν σκυλί για να τον σταματήσει, αλλά ήταν αβοήθητος.

Ο Παναθηναϊκός κατόρθωσε να περιορίσει κάπως τις ξυραφιές προς Ντόρσεϊ, Χάινς και Πρίντεζη, αλλά εισέπραξε 24 πόντους από τον ίδιο τον Σπανούλη, ο οποίος είχε μέσο όρο 10,5 π. με 30% ευστοχία στα πρώτα 4 παιχνίδια.

Δικαιώθηκαν χθες όσοι πίστεψαν ότι ο Παναθηναϊκός ξόδεψε τις τελευταίες δυνάμεις του στον αγώνα της Τετάρτης. Η ηλικία των 30άρηδων και 35άρηδων «υπολοχαγών» του Ομπράντοβιτς έγινε χθες βρόγχος στο λαιμό του.

Ο Μπατίστ, ο Γιασικέβιτσιους, ο Τσαρτσαρής, ο Σάτο, αλλά και ο Διαμαντίδης εμφανίστηκαν «άδειοι» και ανήμποροι να σύρουν το κάρο από τη λάσπη.

Βενζίνη στο ρεζερβουάρ είχε μόνο ο νεώτερος όλων Νικ Καλάθης και κατά δεύτερο λόγο οι Περπέρογλου, Καϊμακόγλου. Η ανάγκη για φρεσκάρισμα ήταν χθες ορατή διά γυμνού οφθαλμού, όχι μόνο στο φινάλε, αλλά και στα πρώτα λεπτά.

Ο Ολυμπιακός έχτισε παράσταση νίκης με τα επιθετικά του ριμπάουντ και με την πιεστική του άμυνα, η οποία υποχρέωσε τους «πράσινους» σε σφάλματα πρωτόπειρης ομάδας: πάσες στους φωτογράφους, ασίστ σε αντιπάλους, βήματα, διπλές ντρίμπλες, πλήρες ρεπερτόριο. Τα 12 λάθη του Παναθηναϊκού τα μοιράστηκαν 8 διαφορετικοί παίκτες.

Ο πληγωμένος εγωισμός του Δημήτρη Διαμαντίδη δρομολόγησε ένα δίλεπτο ξέσπασμα που κόντεψε να ανατρέψει τα δεδομένα μέσα σ’ένα τετράλεπτο.

Ο Περπέρογλου έβαλε δύο τρίποντα, ο Ίβκοβιτς επανέλαβε τη γκάφα του 4^ου τελικού με την ψήφο εμπιστοσύνης στον Παπαδόπουλο, ο τελικός πήγε να γυρίσει ως διά μαγείας. Τα τούβλα του Λάζαρου από τη γραμμή δημιούργησαν ανασφάλεια σε μία ομάδα που ως τότε είχε 21/24 βολές.

Όταν η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Νικ Καλάθη για σουτ τριών πόντων στο 80-76, οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι αυτό ήταν, δυνητικά, σουτ τίτλου. Αν έμπαινε.

Μπήκε. Και ξαναβγήκε. Δεν ήταν γραφτό να γίνει ήρωας ο μικρός του Παναθηναϊκού.

Ήταν ο τελευταίος κρίκος, στην αλυσίδα των οιωνών που ξεκίνησε στην γ’ περίοδο. Ο Σλούκας έβαλε το σημαντικότερο τρίποντο του αγώνα στο 48-45, με τον προσωρινά νικημένο Σπανούλη θεατή από τον πάγκο.

Ο Έισι Λο πρόσθεσε άλλο ένα, με κόσμο να κρέμεται από τα χέρια του (60-51). Ο ίδιος τελείωσε μία «σκοτωμένη» επίθεση με έμμεσο τρίποντο, ενώ το χρονόμετρο μηδενιζόταν (63-53).

Ο Σπανούλης επέστρεψε ορεξάτος για να σανιδώσει το γκάζι (66-55 και, «καπάκι», 70-56). Ο Άντιτς σκόραρε τους μοναδικούς του πόντους με σουτ-τορπίλλη από τη γωνία (75-59).

Ο Ολυμπιακός, που είχε 0/7 τρίποντα στα πρώτα 19 λεπτά, χάθηκε στον ορίζοντα χάρη στο πονηρό χαμόγελο της τυφλής θεάς, η οποία του χάρισε κάποια καλάθια από αυτά που «δεν μπαίνουν». Οι κρίκοι στην αλυσίδα των οιωνών ήταν όλοι κόκκινοι.

Η τύχη βοήθησε τον τολμηρό, χωρίς να παραχαράξει την ετυμηγορία του παρκέ. Για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια, ο Ολυμπιακός μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας, η καλύτερη της Ευρώπης για να μη ξεχνιόμαστε, δίχως αστερίσκους και υποθετικούς λόγους.

Όταν άφησε στην άκρη τη γκρίνια, το κυνήγι ανεμομύλων, τις θεωρίες συνωμοσίες και τη μανία καταδίωξης που του έτρωγε τα σωθικά, βρήκε το δρόμο για τη γη της επαγγελίας.

Κι ας ήταν μισός σε πείρα και ταλέντο σε σύγκριση με το χρυσοποίκιλτο «κοκτέιλ μολότοφ» προηγούμενων ετών.