Ελευθερία Αγγέλη, ποια είναι η πιο κλισέ ερώτηση για το ράγκμπι στην Ελλάδα;
Ένας μεγάλος αριθμός προσωπικοτήτων του αθλητισμού έχει επιλέξει τα τελευταία χρόνια το «no politics», ιδιαίτερα σε ζητήματα που αφορούν τον αποκλεισμό του Ισραήλ από τις διεθνείς διοργανώσεις. Στον αντίποδα, υπάρχουν άτομα που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το βήμα τους προκειμένου να μιλήσουν και να αντιδράσουν απέναντι σε όλα όσα φριχτά βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας.
Μία εξ αυτών είναι και η Ελευθερία Αγγέλη.
Το 2023 είχε σηκώσει τη σημαία της Παλαιστίνης σε μία αναμέτρηση απέναντι στην Ολλανδία, μία κίνηση που λογοκρίθηκε και ξεσήκωσε αντιδράσεις στον χώρο του ελληνικού ράγμπι. Λίγα χρόνια μετά, η ίδια εξακολουθεί να κάνει το άθλημα που αγαπά και συνεχίζει να «φωνάζει» για το χρέος των αθλητών απέναντι στην κοινωνία.
Η Ελευθερία Αγγέλη μίλησε στο GWomen για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό και το ράγμπι στην Ελλάδα, για τη σημασία της συσπείρωσης των γυναικών και της χειραφέτησής τους, αλλά και για το πώς ο κοινωνικός μετασχηματισμός έχει πλέον μεταφερθεί στα γήπεδα.
Οι γρήγορες ερωτήσεις του GWomen
Πώς επέλεξες το ράγκμπι;
«Μου αρέσαν πολύ τα αθλήματα γενικά, αλλά αυτό που έπαιζα ήταν το ποδόσφαιρο. Αυτά τα αθλήματα είναι πιο κοντά, όχι με την έννοια του physicality και του πώς παίζεται, αλλά με την έννοια του ομαδικού αθλήματος. Μου άρεσε που ήταν πιο κοντά στο πνεύμα του ευγενούς αθλήματος κι έχει μία τεράστια ιστορία το ράγκμπι. Στην Ελλάδα το Rugby League και το Rugby Union είναι δύο διαφορετικές ομοσπονδίες και πολλοί παίκτες παίζουν και στα δύο».
Ποια είναι η πιο κλισέ ερώτηση που σου κάνει κάποιος όταν τού λες ότι παίζεις ράγκμπι;
«Ρωτάνε ''δηλαδή παίζετε ξύλο;''. Είναι μία ερώτηση πολύ φυσιολογική να κάνει κανείς, αλλά κύρια μέριμνα του αθλήματος δεν είναι το ξύλο, είναι να μάθεις το πώς να ασκείς και πώς να δέχεσαι την έντονη επαφή χωρίς να τραυματίσεις τον αντίπαλο, αλλά προστατεύοντας και τη δική σου σωματική ακεραιότητα. Δεν είναι ποτέ ο στόχος το να τραυματίσεις κάποιον. Αυτό δείχνει και την ευγένεια του αθλήματος. Στην Ελλάδα τα αθλήματα με τέτοια επαφή δεν είναι γνώριμα, παρ'όλα αυτά είναι πάντα πρωταρχικός στόχος το να μην τραυματίσεις τον αντίπαλό σου».
Είναι ένα άθλημα το οποίο έχει συνδεθεί με την αρρενωπότητα ιδιαίτερα στο εξωτερικό, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει τίποτα...
«Το εντυπωσιακό σε αυτό το άθλημα κι ένας από τους κύριους λόγους που στο μυαλό και στην καρδιά μου έχει μία πολύ ξεχωριστή θέση είναι το ότι δεν έχει σημασία τι ηλικία έχεις, έχουμε παίκτριες μέχρι 47 χρόνων που παίζουν, δεν έχει σημασία το ύψος και η σωματοδομή σου, το επίπεδο του fitness σου. Είναι το μόνο άθλημα παγκοσμίως που σε ερασιτεχνικό τουλάχιστον επίπεδο ενθαρρύνει την οποιαδήποτε γυναίκα που θέλει να παίξει, να παίξει. Είναι σαν να είσαι καλοδεχούμενη παντού και το μόνο που αλλάζει είναι η θέση όπου μπορεί να παίξει η καθεμία ανάλογα με τον σωματότυπό της».
Για τον αθλητισμό γυναικών που είναι ακόμα ερασιτεχνικός;
«Ο ερασιτεχνισμός στο ράγμπι είναι μία πρόκληση που αντιμετωπίζουν και άνδρες, αλλά και γυναίκες. Η προβολή είναι μηδενική και στα δύο φύλλα. Ο αθλητισμός των γυναικών εδώ στην Ελλάδα συγκεκριμένα είναι στα γενοφάσκια του σε ό,τι αφορά τη μέριμνα και τη χρηματοδότηση. Υπάρχουν φορές που βλέπουμε να παραχωρούνται γήπεδα στους άνδρες και να ρίχνονται οι γυναίκες, το ίδιο και στα προπονητικά kit. Ευτυχώς επειδή είμαστε ένα καινούριο άθλημα γενικότερα, μπορούν ακόμα να τεθούν γερές βάσεις σε αυτό το άθλημα, πράγμα το οποίο δεν έχει γίνει σε πολλά άλλα αθλήματα, με πρώτο και καλύτερο το ποδόσφαιρο γυναικών που τώρα έχει αρχίσει και παίρνει την προβολή που του αξίζει. Οι ποδοσφαιρίστριες έχουν αρχίσει να κάνουν άλματα».
Είναι πλέον και πιο ενωμένες οι αθλήτριες; Παίζει ρόλο κι αυτό στο να αρχίσει να αλλάζει κάτι;
«Έχει κάνει τρομερή δουλειά ο ΠΣΑΠΠ πάνω σε αυτό κι έχει αξία να το αναφέρουμε ακόμα κι αν μιλάμε για διαφορετικό άθλημα. Παίζει μεγάλο ρόλο και η γυναικεία χειραφέτηση. Το να αντιλαμβάνεστε όλες ότι ο σκοπός σας είναι κοινός προς μία κατεύθυνση και να συσπειρώνεστε όλες προς αυτόν, μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει. Αυτό δεν είναι σημαντικό μόνο στον αθλητισμό, αλλά γενικότερα στην κοινωνία και τα ανδροκρατούμενα επαγγέλματα».
Είναι κι αυτός ένας λόγος παραπάνω για να ωθήσουμε ακόμα περισσότερα νεαρά κορίτσια στον αθλητισμό, ώστε στο μέλλον να δούμε περισσότερες ανεξάρτητες και σίγουρες για τον εαυτό τους γυναίκες;
«Σίγουρα! Θα δώσει την ώθηση σε πολλά κορίτσια, αλλά και μεγαλύτερες γυναίκες που είτε παλιά ένιωθαν ανασφάλεια με το σώμα και την ηλικία τους, είτε επειδή δεν είχαν πρόσβαση και υπήρξε απαξίωση για τα όνειρά τους. Μπορούμε πλέον να πάρουμε ένα μικρό κορίτσι που μένει πχ στην επαρχία από το χέρι και να του πούμε πως πλέον μπορεί κι εκείνο να παίξει όποιο άθλημα θέλει».
Άρα πόσο συνδεδεμένος είναι ο αθλητισμός με τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και την πολιτική; Μπορεί να γίνει μέσο έκφρασης πολιτικών συνειδήσεων ή να μείνουμε στο ότι είναι δύο διαφορετικά πράγματα και ο αθλητής δεν είναι υποχρεωμένος να παίρνει θέση για σοβαρά πολιτικά ζητήματα;
«Για μένα είναι απολύτως συνδεδεμένα αυτά τα δύο. Καταρχάς τα γήπεδα και οι κερκίδες είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας μας. Το πώς θα επιλέξεις να διαμαρτυρηθείς, να ενθαρρύνεις, να παραπονεθείς και να χαρείς μέσα στο γήπεδο περιγράφει και το πώς επιλέγεις να τα κάνεις όλα αυτά κι εκτός γηπέδου. Κάποιοι μπορεί απλά να ξεσπούν στα γήπεδα, αλλά είναι σίγουρα μία μικρογραφία της κοινωνίας. Θεωρώ ότι και οι αθλητές θα πρέπει να εκφράζονται πολιτικά. Η πολιτική ασχολείται με εσένα έτσι κι αλλιώς, από τα εργασιακά δικαιώματα μέχρι τα έμφυλα, άδειες εγκυμοσύνης κτλ, μέχρι και το αν στην κερκίδα θα σου φωνάζουν ''πήγαινε στην κουζίνα σου'' είναι στερεότυπα που κάπως πρέπει να σπάσουν. Είναι χρέος μας να παίρνουμε θέση και να σπάμε αυτά τα στερεότυπα που ωθούν τον κόσμο προς τον συντηρητισμό και την ανισότητα».
Άρα ο κοινωνικός μετασχηματισμός μπορεί να έχει μεταφερθεί και στα γήπεδα.
«Δεν είναι εύκολη υπόθεση, ξεκινάει από τα γήπεδα πια επειδή εκεί ο περισσότερος κόσμος νιώθει πως εκφράζεται πιο ελεύθερα, αλλά υπάρχει κι ένα τεράστιο χρέος των ενσυνείδητων ομάδων και οπαδών να βάλουν το δικό τους λιθαράκι στο να αλλάξουν κάποια πράγματα.
Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ αυτό το «χρέος»; Έχουμε δει τον Πεπ Γκουαρδιόλα να μιλά για την Παλαιστίνη, αλλά κι εσύ η ίδια έχεις περάσει το δικό σου μήνυμα για τη γενοκτονία στη Γάζα. Μπορεί να γίνει έως και επικίνδυνη η ουδετερότητα απέναντι σε αυτά τα πολιτικά ζητήματα;
«Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για αυτό το θέμα. Θα πάρω το παράδειγμα του ποδοσφαίρου επειδή μού είναι πιο οικείο. Η Μέγκαν Ραπίνο που είναι μία εμβληματική μορφή στο ποδόσφαιρο γυναικών και όχι μόνο στις ΗΠΑ, ασχολήθηκε με την ίση αμοιβή κι έκανε ολόκληρο κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες για αυτό, όμως δεν έμεινε μόνο στα δικαιώματα μίας λευκής queer αθλήτριας που αγωνίζεται στην Αμερική. Ήταν παρούσα στις διαμαρτυρίες μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και δεν ήταν ποτέ μονοδιάστατο το πεδίο δράσης της, δεν έμεινε ουδέτερη στους αγώνες των άλλων».
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]