Η αλήθεια είναι πως όταν κάποιος ακούει το όνομα Πανιώνιος το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόταν για πολλές δεκαετίες θα ήταν το βόλεϊ γυναικών. Έχοντας ζήσει σπουδαίες ομάδες ποδοσφαίρου, αλλά και μπάσκετ και με το συγκεκριμένο άθλημα να είναι για χρόνια στην αφάνεια, παρότι έφερε το βόλεϊ στην χώρα μας, είναι λογικό να ήταν από λίγοι έως ελάχιστοι οι φίλοι των «κυανέρυθρων» που ασχολούνταν με το συγκεκριμένο τμήμα.
Αυτό την τελευταία τριετία έχει αλλάξει και το βόλεϊ γυναικών του Πανιωνίου έχει πάψει να είναι ο φτωχός συγγενής, όχι μόνο του Συλλόγου, όπου πλέον χωρίς την παραμικρή αμφιβολία αποτελεί και την ναυαρχίδα, αλλά και συνολικά του αθλήματος στην χώρα μας. Χθες στην Χαλκίδα η ομάδα του Γιουνούς Οτσάλ έκανε δικό της ακόμα ένα τρόπαιο και συγκεκριμένα το Κύπελλο, επικρατώντας του ΑΟ Θήρας στον τελικό με 3-1.
Ένας Πανιώνιος που ποτέ δεν είχε καταφέρει να κερδίσει κάτι, μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες έχει κάνει δικά του δύο τρόπαια. Η αρχή έγινε με το Super Cup στο Ζηρίνειο νικώντας στον τελικό τον Ολυμπιακό και συνεχίστηκε το Σάββατο το βράδυ στην Χαλκίδα όταν επικράτησε του συγκροτήματος της Σαντορίνης. Οι «κυανέρυθρες» φωνάζουν με τον κάθε δυνατό τρόπο πως μετά από 12 χρόνια μακριά από την μεγάλη κατηγορία και αφού πέρασαν πολλά, επέστρεψαν όχι για να μείνουν, αλλά για να πρωταγωνιστούν. Επέστρεψαν για να διεκδικούν, αλλά και να κατακτούν τίτλους, κάτι που φέτος το κάνουν πράξη.
Πάμε τώρα στα του τελικού που η αλήθεια είναι πως ουσιαστικά η νικήτρια κυριάρχησε. Ο εξαιρετικός φέτος ΑΟ Θήρας, ειδικά από την στιγμή που ανέλαβε τα ηνία ο Μανώλης Σκουλικάρης, δεν μπόρεσε να βρει τρόπους νε διαπεράσει το μπλοκ του Πανιωνίου και όλα τελείωσαν. Όταν τα μπλοκ είναι 22-8 και στα πρώτα δύο σετ, 14-3 δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετική εξέλιξη. Τα κορίτσια του Γιουνούς Οτσάλ πραγματικά ήταν απίστευτα πάνω στο φιλέ, αναγκάζοντας πολλές φορές τις νησιώτισσες να κάνουν λάθος επιθέσεις υπό τον φόβο να μην δεχθούν ακόμα ένα μπλοκ.
Η ομάδα της Σαντορίνης μετά από δύο καταστροφικά σετ κατάφερε να αντιδράσει, δείγμα της καλής και σωστής δουλειάς που κάνει ο κόουτς, αλλά άφησε την δουλειά στην μέση, καθώς την στιγμή που άρχιζε και η ίδια να πιστεύει στην απόλυτη ανατροπή, μίλησαν όπως και στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό, τα λεγόμενα βαριά χαρτιά. Η Ραχίμοβα που στο τέλος του τέταρτου σετ δεν έχασε επίθεση και η Ατανασίεβιτς με την Ριστίσεβιτς που και αυτές όταν χρειάστηκε ήταν εκεί. Ουσιαστικά εκτός του μπλοκ που φαίνεται ξεκάθαρα στους αριθμούς, η μεγάλη διαφορά των δύο φιναλίστ ήταν οι παίκτριες-πρωταγωνίστριες που είχε ο Πανιώνιος και οι οποίες καθάρισαν το παιχνίδι παίρνοντας το τέταρτο σετ αντέχοντας την πίεση του ΑΟ Θήρας.
Ο Πανιώνιος έγραψε ιστορία με το πρώτο του Κύπελλο, σε έναν τελικό που θα τον θυμόμαστε όλοι για το κατάμεστο γήπεδο και την εξαιρετική ατμόσφαιρα. Μια μεγάλη γιορτή που αφήνει κερδισμένο και το άθλημα το οποίο συνεχώς ανεβαίνει και κερδίζει νέους φίλους. Το βολεάκι έχει ακόμα δρόμο να διανύσει για να γίνει και πάλι ΒΟΛΕΪ αλλά ξεκάθαρα δείχνει πως μπορεί να το καταφέρει…
ΥΓ: Σε ακόμα μία μεγάλη διοργάνωση φάνηκε πόσο σημαντική είναι η θέση του λίμπερο. Η Μαρτίνα Ξανθοπούλου ήταν εντυπωσιακή και κέρδισε επάξια τον τίτλο του MVP. Έβγαλε μαγικές άμυνες και έδειξε πως αυτή η θέση εκτός από κομβική, μπορεί άνετα να είναι και θεαματική. Όπως θεαματική ήταν και η Ευαγγελία Τουλγαρίδου που αν ο ΑΟ Θήρας κέρδιζε την κούπα θα είχε βάλει αυτή υποψηφιότητα για το MVP.
ΥΓ1: Και έχουμε ακόμα τους δύο τελικούς του Challenge Cup του Παναθηναϊκού με την Βαλεφόλια και φυσικά τα Play Offs του πρωταθλήματος που αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον. Είπαμε το 2026 θα είναι η χρονιά του βόλεϊ γυναικών στην χώρα μας και τα καλύτερα έρχονται…