Ιωάννα Χαμαλίδου στο GWomen: «Ούτε ο προπονητής μπορεί πάντα να καταλάβει τι περνάς, σωματικά ή ψυχολογικά»!

«Η ΑΕΚ άξιζε το πρωτάθλημα»

Με σταθερή παρουσία στο ρόστερ και ενεργό ρόλο στα αποδυτήρια, μιλάει για την καθημερινότητα στο «τριφύλλι», το δυνατό δέσιμο με τις συμπαίκτριές της και την πίστη της πως η ομάδα μπορεί να σταθεί ψηλά – ακόμα και εκτός συνόρων! Νιώθει πολύ καλά στον Παναθηναϊκό, υπάρχει υποστήριξη από τα άτομα της ομάδας. Αγωνιστικά η ομάδα πηγαίνει καλά, το κλίμα είναι πολύ φιλικό .Μπορεί να σταθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και με τις συγκεκριμένες παίκτριες που έχει τώρα και γενικά!

Η Χαμαλίδου μίλησε και για το πρωτάθλημα της ΑΕΚ, όπου η Ένωση έσπασε την πολυετή κυριαρχία του ΠΑΟΚ. Η ίδια έχει παίξει με τον Δικέφαλο του Βορρά και έχει κατακτήσει επτά πρωταθλήματα! «Εγώ το βλέπω πάρα πολύ θετικά που πήρε το πρωτάθλημα η ΑΕΚ. Εκτός από το ότι έσπασε την κυριαρχία χρόνων του ΠΑΟΚ, δείχνει ότι υπάρχει εξέλιξη γενικά στο πρωτάθλημα. Είναι πολύ πιο ωραίο να υπάρχουν πολλές ανταγωνιστικές ομάδες. Η ΑΕΚ το άξιζε με βάση τη συνολική εικόνα που είχε από την αρχή της σεζόν. Ήταν πολύ σταθερή και θεωρώ πως άξια βγήκε πρωταθλήτρια. Το φετινό πρωτάθλημα νιώθω πως ήταν το πιο όμορφο πρωτάθλημα που έχω παίξει μέχρι στιγμής στην καριέρα μου στην Ελλάδα. Υπήρχαν 6-7 δυνατές ομάδες. Ένιωθες ότι ακόμα και με τον τελευταίο να παίξεις υπάρχει περίπτωση... Οι ομάδες γενικά προσπαθούσαν να παίξουν ποδόσφαιρο. Βλέπω ότι έχουν ανέβει και σε άποψη ελλήνων παικτριών το επίπεδο και οι ξένες που παίζουν πλέον σε αρκετές ομάδες. Είναι πολύ σημαντικό ότι λες οι ομάδες πλέον έχουν ξένες παίκτριες. Αυτό ανεβάζει το επίπεδο. Οπότε και με την τελευταία ομάδα του βαθμολογικού πίνακα να παίζεις, πάντα έχεις στο μυαλό σου ότι η ομάδα αυτή ήρθε να παίξει ποδόσφαιρο, ήρθε να διεκδικήσει κάτι».

Μέσα από τη συζήτηση στο GWomen, θυμήθηκε τα χρόνια της στον ΠΑΟΚ και μοιράστηκε όλα όσα είχε ακούσει όταν αποφάσισε να πάει στον Άρη. Όπως ανέφερε η ίδια, δεν ήταν καθόλου εύκολο να δέχεται αρνητικά σχόλια μετά τη μεταγραφή της εκεί, όταν πριν από αυτή, κανείς δεν ήξερε καν το όνομά της... «Όταν έπαιζα στον ΠΑΟΚ, υπήρχαν ομάδες που στο ρελαντί μπορούσες να τις κερδίζεις 6-0. Ο ΠΑΟΚ έχει μια θέση στην καρδιά μου, γιατί ουσιαστικά είναι η πρώτη ομάδα. Ξεκίνησα από τα 15 χρόνια εκεί. Εκεί ωρίμασα σαν παίκτρια και πήρα τις βάσεις. Η μετακίνηση από τον ΠΑΟΚ στον Άρη ήταν αρκετά δύσκολη. Είχα δεχτεί πολύ αρνητική κριτική και ειρωνικά σχόλια, με κάποιους να μου στέλνουν ακόμα και πολύ σκληρά μηνύματα, χωρίς να γνωρίζουν τι είχε συμβεί. Παρόλο που ήταν δύσκολη περίοδος, δεν επέλεξα να ασχοληθώ με τις κακές κριτικές, και επικεντρώθηκα στο παιχνίδι μου. Γενικά με ενοχλούν τα αρνητικά σχόλια, αν και προσπαθώ να τα διαχειρίζομαι όσο καλύτερα μπορώ. Όταν ήμουν μικρότερη, δεν ανέφερα στους άλλους ότι παίζω ποδόσφαιρο γιατί φοβόμουν τις αντιδράσεις. Παρόλο που δεν το έδειχνα, ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω την κριτική».

Mας μεταφέρει πίσω στις πρώτες της διεθνείς εμπειρίες, ξεκινώντας από την Ισπανία, τη χώρα που αποτέλεσε το πρώτο της βήμα στο εξωτερικό με την ομάδα της Σαραγόσα. Όπως μας λέει, ήταν μια εμπειρία γεμάτη ενθουσιασμό και προσδοκίες. «Ήταν η πρώτη μου εμπειρία από το εξωτερικό, η Ισπανία. Θυμάμαι ότι ήμουν πολύ ενθουσιασμένη γιατί γενικά σαν χώρα είναι πολύ όμορφη και το επίπεδο εκεί είναι πολύ δυνατό», ανέφερε, αναπολώντας την εποχή που έπαιξε στην Ισπανία με μια από τις καλύτερες ομάδες της β' εθνικής. «Πήγα σε μια πολύ καλή ομάδα β' εθνικής. Πήρα αρκετά στοιχεία από εκεί που με βοήθησαν πάρα πολύ να εξελιχθώ», συνέχισε η Χαμαλίδου, εξηγώντας πώς αυτή η εμπειρία τη βοήθησε να αναπτυχθεί ως παίκτρια και να κλείσει τον πρώτο κύκλο της καριέρας της.

Ανάμεσα στις προσωπικές της δυσκολίες, ξεχωρίζει την εμπειρία στην Ισπανία, όταν ήταν μόλις 21-22 ετών και έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια ξένη χώρα. Ήταν πολύ δύσκολο να είναι μόνη σε μια τόσο διαφορετική κουλτούρα. Έπρεπε να μάθει τη γλώσσα, να συνηθίσει την καθημερινότητα και να προσαρμοστεί στην πίεση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Ωστόσο, το επόμενο μεγάλο βήμα της ήρθε στην Τουρκία με την ομάδα της Μπεσίκτας, κάτι που αποδείχθηκε ακόμα πιο θετικό για εκείνη. «Στη Μπεσίκτας ήταν ακόμα πιο ωραία. Μου άρεσε πάρα πολύ η χώρα,Όπως είπα, εκεί πήγα αρκετά προκατειλημμένη, αλλά με προσέξανε πάρα πολύ και το γεγονός ότι ήμουν Ελληνίδα δεν στάθηκε καθόλου εμπόδιο, αντίθετα, ίσως με προσέχαν ακόμα περισσότερ», ανέφερε, περιγράφοντας την ατμόσφαιρα και τη φιλική υποδοχή από την ομάδα.

Η εμπειρία της από τη θητεία της στην Τουρκία με την ομάδα των Μαύρων Αετών είναι ένα κεφάλαιο που της άφησε ιδιαίτερες αναμνήσεις. «Μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί ο κόσμος το στήριζε. Ήταν πάρα πολύ όμορφο να παίζεις σε αγώνα και να είναι πάνω από χίλια άτομα θεατές», ανέφερε με ενθουσιασμό. Παρά την αρχική αμηχανία που ένιωθε, λόγω του ταμπού γύρω από το ποδόσφαιρο γυναικών στην περιοχή, σύντομα κατάλαβε ότι το κοινό δεν πήγαινε μόνο για αυτό, αλλά για την ομάδα της Μπεσίκτας, κάτι που τη συγκίνησε ιδιαίτερα.

«Η Τουρκία είναι μια χώρα στην Ανατολή και υπήρχε το ταμπού 'Α, είσαι γυναίκα, παίζεις ποδόσφαιρο'," εξήγησε. Όταν πήγε να παίξει, φοβόταν στην αρχή, αμφισβητώντας το πώς θα την αποδεχτούν οι θεατές. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. «Ο κόσμος δεν πήγαινε για το ποδόσφαιρο, αλλά για την Μπεσίκτας. Αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι λείπει από την Ελλάδα. Στην Ελλάδα, τα περισσότερα γήπεδα δεν γεμίζουν με κόσμο. Στους αγώνες πάνε μόνο συγγενείς και φίλοι. Τα ντέρμπι με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ φέρνουν λίγο παραπάνω κόσμο. Θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη στήριξη γιατί οι ομάδες παίζουν πολύ όμορφα, ειδικά οι δυνατές. Αν υπήρχε περισσότερη στήριξη, θα ήταν σίγουρα καλύτερο», πρόσθεσε.

Στις διεθνείς της συμμετοχές, η πιο αξέχαστη εμπειρία ήταν όταν αγωνίστηκε με την Ατλέτικο Μαδρίτης για το Women's Champions League. «Πήγαμε σε γήπεδο με 33.000 κόσμο, και ήταν εκπληκτικό να παίζεις απέναντι σε παίκτριες υψηλού επιπέδου. Θυμάμαι το δέος που ένιωσα όταν βγήκα στο γήπεδο με τόσο κόσμο», λέει γεμάτη υπερηφάνεια για το επίτευγμά της.

«Η μητρότητα και το ποδόσφαιρο είναι πολύ δύσκολο να συνδυαστούν»

Χωρίς να κρύβει τη λύπη της, εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για την έλλειψη στήριξης που υπάρχει για το ποδόσφαιρο γυναικών. Αν και οι ομάδες αγωνίζονται με πάθος και παίζουν πολύ ωραίο ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα οι ισχυρές, η αναγνώριση που αξίζουν δεν έρχεται. Αυτή η έλλειψη στήριξης την απογοητεύει, καθώς θεωρεί πως το επίπεδο του παιχνιδιού είναι υψηλό και η στήριξη που χρειάζεται για να ανθίσει είναι ανύπαρκτη. Η ίδια πιστεύει ότι θα έπρεπε να υπάρξει μεγαλύτερη αναγνώριση για την ποιότητα και τη δουλειά που γίνεται στον γυναικείο αθλητισμό.

Η συζήτηση περνάει στο τηλεοπτικό κομμάτι και η ίδια παρατηρεί τη βελτίωση της θεαματικότητας, αν και όχι σε επίπεδο γηπέδου. «Η τηλεοπτική κάλυψη βοηθάει, βέβαια, και ανεβαίνει σιγά-σιγά η αναγνωρισιμότητα», λέει με μια δόση αισιοδοξίας.

Στην ερώτηση για τις αμοιβές η Ιωάννα γίνεται πιο σοβαρή. «Δεν είναι εύκολο. Οι αμοιβές είναι πολύ χαμηλές και αν και έχουν ανέβει σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, είναι ακόμα σε χαμηλά επίπεδα».

Η δυσκολία είναι ακόμα μεγαλύτερη για τις γυναίκες που αναγκάζονται να συνδυάσουν την καριέρα τους με δεύτερες δουλειές, κάτι που γνωρίζει από πρώτο χέρι. «Έκανα κι εγώ όσο μπορούσα, προσπάθησα να τα συνδυάσω. Αλλά είναι πολύ δύσκολο, γιατί οι ώρες που πρέπει να αφιερώσεις στην ομάδα είναι πολλές». Κι όταν συνδυάζεις αυτό με μια οκτάωρη δουλειά, η καθημερινότητα γίνεται απλώς εξαντλητική.

View this post on Instagram

A post shared by GWomen (@gazzettawomen)

Πέρα από το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, θίξαμε και σε κάτι πιο προσωπικό , αλλά και πιο αληθινό. Μιλήσαμε για ένα θέμα που, ακόμα και σήμερα, θεωρείται ταμπού στον αθλητισμό: την περίοδο. Χωρίς να κρυφτεί πίσω από λέξεις ή να «μαλακώσει» τις δυσκολίες, εξήγησε την πραγματικότητα που βιώνουν πολλές αθλήτριες , μια πραγματικότητα που δεν συζητιέται συχνά. «Είναι δύσκολο. Παίζω κανονικά, ακόμα και με περίοδο, γιατί δεν υπάρχει κάποια πρόβλεψη ή κάλυψη για αυτό. Δεν μπορείς να πεις “δεν μπορώ σήμερα”. Ούτε ο προπονητής μπορεί πάντα να καταλάβει τι περνάς, σωματικά ή ψυχολογικά. Πρέπει να τα βγάλεις πέρα. Και το κάνουμε, όλες μας, αλλά είναι δύσκολο και δεν μιλάει κανείς γι’ αυτό», εξήγησε.

Στη συνέχεια, μιλήσαμε για τη μητρότητα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ποδοσφαιρίστριες όταν αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια. «Η μητρότητα και το ποδόσφαιρο είναι πολύ δύσκολο να συνδυαστούν. Στην Ελλάδα, πολλές κοπέλες δεν επιστρέφουν στο ποδόσφαιρο μετά την εγκυμοσύνη τους». Είναι φανερό ότι αντιλαμβάνεται τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στον αθλητισμό, και παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν είναι ακόμα στη φάση της μητρότητας, σκέφτεται το μέλλον της.

«Δεν είμαι σε αυτή τη φάση της ζωής μου, αλλά σίγουρα το σκέφτομαι για το μέλλον», ενώ αναγνωρίζει τις δυσκολίες, παραμένει θετική και ελπίζει για μια καλύτερη εποχή για το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, όπου οι γυναίκες αθλητές θα μπορούν να συνδυάζουν τη μητρότητα με την καριέρα τους χωρίς να τίθεται το ζήτημα της υποστήριξης και της αποδοχής.

Όταν η συζήτηση φτάνει στα social media, δεν μπορεί να κρύψει το αίσθημα της αδικίας. «Υπάρχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο που σχολιάζουν όταν ανεβάζω κάτι σε σχέση με έναν άντρα ποδοσφαιριστή», λέει, με τη φωνή της να φανερώνει την απογοήτευση της. «Αρνητικά σχόλια συχνά χωρίς λόγο και πολλές φορές το γεγονός ότι χρησιμοποιώ τα social media το θεωρούν 'προκλητικό'»

«Υπάρχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο που σχολιάζουν όταν ανεβάζω κάτι σε σχέση με έναν ποδοσφαιριστή»

Η πιο δύσκολη περίοδος, λέει, ήταν όταν τραυματίστηκε σοβαρά. «Έμεινα εκτός για περίπου δύο σεζόν, και αυτό με κράτησε μακριά από το γήπεδο. Δεν ήταν μόνο ο σωματικός πόνος, αλλά και η ψυχολογική επιβάρυνση που με δυσκόλεψε πολύ. Η επάνοδος ήταν μια τεράστια πρόκληση».

Όσον αφορά την επιστροφή της στην Εθνική ομάδα, όμως, φέρνει ξανά το χαμόγελο στο πρόσωπό της. «Η επιστροφή στην Εθνική ήταν πολύ σημαντική για μένα», λέει με υπερηφάνεια. «Η προετοιμασία για τον αγώνα με την Ιρλανδία ήταν σίγουρα δύσκολη, αλλά νιώθω έτοιμη για να προσφέρω στην ομάδα. Είναι μια εμπειρία που με γεμίζει ενέργεια και όρεξη για να συνεχίσω».

Για την κατάσταση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, η Ιωάννα είναι αισιόδοξη. «Έχουν γίνει βήματα και είναι σημαντικά αυτά τα βήματα. Από πλευράς ποιότητας, αμοιβών και εγκαταστάσεων έχουν γίνει μεγάλα βήματα μπροστά, αν και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Υπάρχει ακόμα περιθώριο για βελτίωση.

Η Χαμαλίδου δεν μπορεί να ξεχάσει τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της στα πρώτα, δύσκολα βήματα της καριέρας της. Κάθε μέρα τη μετέφερε στις προπονήσεις. Ήταν η αδερφή της. Το πρόσωπο που τη στήριξε αθόρυβα. Καθώς και η μητέρα της που αποτελεί τη μεγάλη της αδυναμία.

Κλείνοντας τη συζήτηση, αποκάλυψε τις προσδοκίες της για το μέλλον. «Θα ήθελα να κατακτήσουμε κάτι σημαντικό με τον Παναθηναϊκό και να παραμείνω σε υψηλό επίπεδο. Έχω κατακτήσει ήδη πολλά, αλλά θέλω να συνεχίσω να προσπαθώ και να βελτιώνομαι». Όσο για το αν θα έγραφε ένα βιβλίο για τη ζωή της, είναι ακόμα ασαφές. «Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα, αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη», λέει με χαμόγελο!