Χουαντορένα: Και ηγέτης και... χαμένος!

Χουαντορένα: Και ηγέτης και... χαμένος!

Το G-Weekend Journal γράφει για τον Οσμάνι Χουαντορένα. Τον απόλυτο ηγέτη, αλλά και μεγάλο χαμένο των Ολυμπιακών Αγώνων.

Στο άθλημα του βόλεϊ αλλά και σε κάθε άθλημα συνολικά υπάρχουν οι μέτριοι παίκτες, οι καλοί, οι παικταράδες, αλλά και οι ηγέτες. Οι τελευταίοι εκτός από το ότι γνωρίζουν όσο λίγοι το άθλημα, είναι αυτοί που θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς και έμπνευσης για τους συμπαίκτες του. Στο βόλεϊ υπάρχουν πολλοί ηγέτες και στο Ρίο έκαναν την εμφάνισή τους.

Εκτός του Σέρτζιο για τον οποίο είχαμε αναφερθεί την προηγούμενη βδομάδα, ο απόλυτος ηγέτης, αλλά και συνάμα μεγάλος χαμένος του τουρνουά ήταν ο Οσμάνι Χουαντορένα. Ο Κουβανός που αποφάσισε στα νιάτα του να φύγει από την χώρα του, να κάνει τεράστια καριέρα στις ομάδες της Ευρώπης, να πάρει την ιταλική υπηκοότητα και να οδηγήσει την σκουάντρα ατζούρα στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων.

Εκεί δυστυχώς γι' αυτόν αλλά και για τους γείτονες δεν κατάφερε να πάρει το χρυσό, όμως σίγουρα με όλη του την παρουσία ανέβασε την ομάδα επίπεδο, την έβαλε και πάλι στο βάθρο αλλά και συνολικά στον χάρτη του αθλήματος. Όχι πως η Ιταλία δεν ήταν πάντα μια εξαιρετικά δυνατή ομάδα, απλά με αυτόν τον παίκτη έγινε ακόμα δυνατότερη και ικανή για μετάλλια, όπως φάνηκε και στο Ρίο.

Ο γεννημένος στις 12 Αυγούστου του 1985 στο Σαντιάγκο της Κούβας ακραίος ήταν δεδομένο πως θα γίνει μεγάλος αθλητής, αλλά οι περισσότερες πιθανότητες ήταν να πρωταγωνιστούσε στον στίβο. Έχοντας θείο τον τεράστιο Αλμπέρτο Χουαντορένα. Τον άνθρωπο που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε 400 και 800 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα τον κέρδιζε ο στίβος.

Και όμως ο αντισυμβατικός όπως φάνηκε και στην μετέπειτα πορεία της ζωής του Οσμάνι, αποφάσισε να ασχοληθεί με το βόλεϊ και το άθλημα μόνο τυχερό μπορεί να νιώθει από αυτή του την απόφαση. Σίγουρα πάντως χαρούμενοι για την απόφασή του νιώθουμε όλοι εμείς που τον θαυμάσαμε και συνεχίζουμε να τον θαυμάζουμε στα γήπεδα. Που χαιρόμαστε έναν παίκτη που τα έχει όλα.

Έχει εξαιρετική υποδοχή παρά τα δύο μέτρα που είναι, έχει μπλοκ, έχει απίστευτο σερβίς και φυσικά έχει και επίθεση, με αυτές από την πάιπ να είναι ασταμάτητες. Κυρίως όμως έχει την στόφα του ηγέτη. Αυτό το βλέπει ο καθένας και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο Ρίο. Μόνο να έβλεπε κανείς τις φωτογραφίες με τους πανηγυρισμούς των Ιταλών για να δει ποιος ήταν ο ηγέτης, ποιος ήταν ο... φάρος για τους υπόλοιπους. Ο Κουβανός με το ιταλικό διαβατήριο, φάνταζε σε κάθε στιγμιότυπο ως ο πάτερ φαμίλιας, ο αρχηγός, αυτός που λύνει και δένει, αλλά το κάνει δικαίως, επειδή απλά είναι ο καλύτερος και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι συμπαίκτες του, το αποδέχονται και είναι και οι ίδιοι ευχαριστημένοι που είναι στην ομάδα τους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή αναφορικά με τον μεγάλο αυτό ακραίο. Ο Χουαντορένα όπως αναφέραμε γεννήθηκε στο Σαντιάγκο της Κούβας τον Αύγουστο του 1985 και άρχισε να παίζει βόλεϊ από 12 χρονών. Πρώτη του ομάδα ήταν η Οριεντάλες, όπου και έπαιξε μέχρι το 2004. Εκείνη την χρονιά έγινε από τους ελάχιστους παίκτες που η Κουβανική ομοσπονδία δέχθηκε να φύγει εκτός χώρας, συνεχίζοντας την καριέρα του στην Ρωσία και την Ούραλ Ούφα. Λογική απόφαση μιας και ήταν δεδομένο πως το ταλέντο του δεν μπορούσε να μείνει μέσα στην Κούβα.

Η χρονιά που άλλαξε τα πάντα γι' αυτόν αλλά και για την Τρεντίνο, ήταν το 2006. Στο Παγκόσμιο της Ιαπωνίας, πιάστηκε ντοπαρισμένος και αντί να γυρίσει στην πατρίδα του αυτομόλησε στην Ιταλία, με την πρώην ομάδα του δικού μας Μίταρ Τζούριτς να σπεύδει να τον κάνει δικό της. Οι άνθρωποι της Τρεντίνο έβλεπαν πολύ μακριά, καθώς πλήρωναν τον Χουντορένα στα 2.5 χρόνια που έμεινε εκτός λόγω τιμωρίας.

Με το που ξεκίνησε να παίζει γι αυτούς όμως, τους αποζημίωσε και με το παραπάνω. Στην πρώτη του χρονιά στην ιταλική ομάδα και έχοντας συμπαίκτη τον επίσης τεράστιο Καζίτσκι, ο Χουαντορένα κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ. Για την ακρίβεια ο Κουβανός ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της απόλυτης κυριαρχίας των Ιταλών στο θεσμό, καθώς μαζί του πήραν την κούπα το 2010 και το 2011 και το αργυρό μετάλλιο το 2013. Μια χρυσή τριετία για την Τρεντίνο, αλλά και τον Χουαντορένα, με τους Ιταλούς να νιώθουν δικαιωμένοι που στήριξαν τον παίκτη αυτόν και τον ίδιο να τους το ξεπληρώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Την περίοδο 2013-14, ο Κουβανός αποφάσισε να αποχωρήσει από τους γείτονες και να πάει στην Τουρκία και την Χάλκμπανκ, κάνοντας αμέσως την διαφορά. Με τους Τούρκους και έχοντας μαζί του τους Τζούριτς και Καζίτσκι πήραν το πρωτάθλημα και έφτασαν ως τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, εκεί όπου έχασαν από την ανίκητη Λοκομοτίβ Μπελογκόριε των Τετιούκιν, Μισέρκι και Γκρόζερ με 3-1. Η συνέχεια τον βρίσκει και πάλι στην Ιταλία, αλλά όχι την αγαπημένη του Τρεντίνο. Αγωνίζεται με τα χρώματα της Λούμπε Τσιβιάνοβα, πρώην Ματσεράτα και την οδηγεί στο τρίτο σκαλί του βάθρου στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Όσον αφορά την καριέρα του στην Εθνική Ιταλίας, είναι μικρή, αλλά γεμάτη επιτυχίες. Ο Χουαντορένα ξεκίνησε να παίζει με την σκουάντρα ατζούρα το 2015 και πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο, κατάφερε να κρεμάσει στο λαιμό του το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιαπωνίας και το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουλγαρίας και Ιταλίας, ανεβάζοντας με το καλημέρα επίπεδο τους... γείτονες.

Στην Βραζιλία και στο Μαρακαναζίνιο, ο Χουαντορένα έδωσε μέχρι τον τελικό την ιδανική παράσταση. Σε κάθε παιχνίδι ξεχώριζε και αγωνιστικά, αλλά στον ρόλο του ηγέτη που είχε δικαιολογημένα αναλάβει. Συνέβαλε τα μέγιστα στο να είναι εξαιρετικό το κλίμα, στο να είναι μια ομάδα μια παρέα και αυτό να βγαίνει προς τα έξω. Η Ιταλία του Οσμάνι και του Ζάιτσεφ έπαιξε μαζί με τις ΗΠΑ το καλύτερο βόλεϊ στο Ρίο. Στον τελικό όμως η Βραζιλία με τον κόσμο στο πλευρό της κέρδισε πανάξια το χρυσό και ο 31χρονος Κουβανός έπεσε στο τάραφλεξ και ξέσπασε σε κλάματα.

Είδε μπροστά του μια τεράστια ευκαιρία να πάρει χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες να χάνεται. Κατάλαβε πως ίσως στα 35 του δεν θα μπορέσει στο Τόκιο να το διεκδικήσει και πάλι. Η εικόνα με αυτόν τον τεράστιο παίκτη πεσμένο να μην μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του, ήταν λογικό να κάνει το γύρο του βολεϊκού κόσμου και από απόλυτος ηγέτης, έγινε ο μεγάλος χαμένος του Ρίο. Ο Χουαντορένα μπορεί να μην καταφέρει στην καριέρα του να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ωστόσο θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πληρέστερους ακραίους που έχουν αγωνιστεί στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Ως ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες που κάθε ομάδα θα ήθελε να είχε στις τάξεις της. Το καλό για εμάς που αγαπάμε το βόλεϊ, είναι πως θα συνεχίσουμε να τον θαυμάζουμε όσο ακόμα αντέχει και επειδή είναι γεννημένος μαχητής, δεν είναι απίθανο να διεκδικήσει και πάλι το χρυσό στο Τόκιο...

 

Επόμενα Άρθρα

Πολυτέλεια από την Τσεχία!

Πολυτέλεια από την Τσεχία!

Τις προηγούμενες μέρες είχατε την ευκαιρία να δείτε από το gazzetta to νέο Skoda Kodiaq! To Tσέχικο SUV που αναμένεται να κάνει την διαφορά και να αποτελέσει πόλο έλξης!

Είχε καιρό να μας γλυκάνει...

Είχε καιρό να μας γλυκάνει...

Ήταν μόνο μια νίκη σε ένα φιλικό! Αλλά αν σκεφτεί κανείς τι προηγήθηκε τα 2 χρόνια που ακολούθησαν του Μουντιάλ τότε σίγουρα είναι δικαιολογημένη η... θέρμη με την οποία υποδεχτήκαμε...