Προφανώς δεν υπάρχει διάζευξη στο προκείμενο, αλλά σύνθεση. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα του ταξιδιού του πρωθυπουργού στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Και δεν μπορούν να μπουν στο ζύγι, ώστε να φανεί τι είναι περισσότερο ή λιγότερο σπουδαιότερο, ούτε να ειδωθούν μεμονωμένα.

Αυτό που μένει είναι πως ήταν ίσως το πιο σημαντικό έως σήμερα ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας. Διότι το momentum ήταν τέτοιο που τον ευνόησε από όλες τις απόψεις (π.χ. την αλλαγή στάσης του ΔΝΤ για την αξιολόγηση και το χρέος, τον πάγο στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας, τις θετικές αναφορές για την ελληνική οικονομία κτλ.), αλλά και διότι ο ίδιος φαίνεται να ολοκλήρωσε τη στροφή του προς το ρεαλισμό μετά το σκληρό μάθημα του καλοκαιριού του 2015 και τις βαρουφάκειες λογικές.

Στη διάλεξή του στο Brookings Institution τού επισημάνθηκε πως στην προηγούμενη παρουσία του στον ίδιο χώρο, το 2013, ως αντιπολίτευση, ήταν ένας... άλλος Τσίπρας. Κι εκείνος απάντησε ολίγον τι κυνικά πως παραμένει μεν αριστερός και προοδευτικός, αλλά είναι ταυτόχρονα ένας ρεαλιστής πολιτικός.

Υπό ποιες συνθήκες θα μπορούσε, άραγε, ένας αριστερός και προοδευτικός ηγέτης να προχωρεί σε αβροφροσύνες με τον Ντόναλντ Τραμπ στον Κήπο των Ρόδων; Ο Τσίπρας ακόμη και της πρώτης περιόδου διακυβέρνησής του κάλλιο να... πετροβολούσε την αμερικανική πρεσβεία παρά να έμπαινε δόξη και τιμή στο άντρο του καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού.

Το ζήτημα είναι λοιπόν εάν η στροφή αυτή και ο ρεαλισμός του πρωθυπουργού έχουν αντίκτυπο μόνο στο προσωπικό του προφίλ, το οποίο αναμφισβήτητα ισχυροποιείται, ή θα έχουν και αποτέλεσμα για τη χώρα. Από αυτό θα μετρηθεί και το αποτέλεσμα της επισκεψής του στις ΗΠΑ. Διότι μέχρι σήμερα, το μόνο χειροπιαστό είναι τα 2,4 δις για τα F-16 και τα υπόλοιπα παραμένουν παρόλες - ή κάτι σαν «τσάι και συμπάθεια».

 

Πηγή: reader.gr