Αστυνομικός ή μπάτσος ;
Να διατυπώσω στην αρχή του κειμένου τα προσωπικά μου συναισθήματα περί στολής. Δεν κατάγομαι από αριστερών καταβολών οικογένεια, παρά το ότι ήταν ευρέως στη μόδα αυτό επί πολλά πολλά χρόνια στην Ελλάδα της Αλλαγής. Δεν έχει χτυπήσει κανείς ένστολος την πόρτα του σπιτιού μου νύχτα να πάρει κάποιον δικό μου για ανάκριση, δεν έχει εξοριστεί κάποιο μέλος της οικογένειάς μου, για να προλάβω τους κακεντρεχείς ούτε ωφελήθηκε οικονομικά κι επαγγελματικά η οικογένειά μου τις δεκαετίες της δεξιάς διακυβέρνησης ή κατά την επταετία της χούντας. Είμαι δυστυχώς αυτό που κάποιος μετά βδελυγμίας θα κατονόμαζε ως μέλος μιας οικογένειας με ελάχιστη πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
Σέβομαι και κατανοώ ότι ο γόνος μιας οικογένειας που έχει υποφέρει από διώξεις, φυλακίσεις, βασανισμούς, εξορίες είναι a priori προκατειλημμένος έναντι οποιασδήποτε ένστολης παρουσίας και φορτισμένος αρνητικά. Για αυτόν η λέξη «μπάτσος», όποτε συναντάει έναν αστυνομικό, έρχεται αυθόρμητα στο στόμα του, την έχει ακούσει άπειρες φορές ως τον άνθρωπο που είναι συνώνυμο του «εχθρός», λογική η οποία σε μένα είναι ξένη.
Δεν με ενόχλησε ποτέ η αστυνομική παρουσία, έχω παιδικούς φίλους που έγιναν αστυνομικοί, έχω τώρα συνάδελφο-εκπαιδευτή που είναι αστυνομικός και ταυτόχρονα είναι ένας από τους πιο πράους κι ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Μου είναι αφάνταστα δύσκολο να πιστέψω, ότι αυτός ο ίδιος άνθρωπος θα φορέσει τη στολή και θα προσβάλει, χτυπήσει, εξευτελίσει έναν άλλον άνθρωπο. Κι όμως από κάποιους συμβαίνει.
Ο επαγγελματισμός
Άκουγα πάντα με πολύ θετικά συναισθήματα τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας να περιγράφουν τον επαγγελματισμό, ως το μεγαλύτερο εφόδιο που χρησιμοποιούν για το ακραίο καθήκον που ασκούν καθημερινά. Ο επαγγελματισμός κι όχι το ψώνιο ή η καύλα ή ο φανατισμός είναι το μέτρο που οφείλουν να έχουν οι άνθρωποι που είναι επιφορτισμένοι με υπηρεσία σε στρατό ή σώματα ασφαλείας. Δυστυχώς δεν το έχουν όλοι αλλά σηκώνει πολλή κουβέντα αν είναι πλειοψηφία ή μειοψηφία οι στρατόκαυλοι εξουσιομανείς. Αυτόν τον επαγγελματισμό τον εγγυώνται βέβαια άλλα πράγματα πριν, όπως η άρτια εκπαίδευση, ο σωστός εξοπλισμός, το νορμάλ ωράριο εργασίας, η αξιοπρεπής αμοιβή, ο ανθρώπινος σεβασμός. Δεν είναι οι αστυνομικοί το κατακάθι της κοινωνίας, δεν προσωποποιείται σε κάθε αστυνομικό ο Κορκονέας, όπως δεν προσωποποιείται σε κάθε πολιτικό ο Τσοχατζόπουλος ή σε κάθε δημοσιογράφο ο Χίος.
Η εκπαίδευση
Υπάρχουν άνθρωποι διαφόρων γνωστικών επιπέδων και ικανοτήτων στο αστυνομικό σώμα. Απόφοιτοι πανεπιστημιακών σχολών, σχολών αστυνομίας, διορισμένοι από ειδικές μονάδες αστυνόμευσης, διορισμένοι από το παράθυρο κλπ Το ποιος έφτασε να οπλοφορεί είναι θλιβερά ανεξέλεγκτο, οι κουβέντες περί τακτικών ψυχομετρικών ελέγχων αρθρώνονται μόνο αφού έχει συμβεί το κακό. Η ανέλιξη πολιτικά ελεγχόμενη, η διαπλοκή με πολιτικούς και κόμματα ανεξέλεγκτη. Όπως η παιδεία στο σύνολό της είναι το φάρμακο σε κάθε κοινωνική πληγή έτσι και η αστυνομική παιδεία είναι το φάρμακο σε κάθε αστυνομική παθογένεια. Πόσο μας ενδιαφέρει, πόσο επενδύουμε σε αυτήν; Οι απαντήσεις δυστυχώς στα ρημαγμένα τμήματα, περιπολικά, στα ειδικά καθεστώτα διορισμών, στα πενιχρά μέσα. Η αστυνομία γίνεται και αυτή εργαλείο ρουσφετιών αλλά σπάνια θα ακούσεις διαμαρτυρίες για αυτό.
Οι καταραμένοι συμψηφισμοί
«Λέτε για τους αστυνομικούς που κατάβρεξαν τα ΑΜΕΑ τον Οκτώβρη ή που ξεγύμνωσαν τους συλληφθέντες, αλλά δε λέτε για τους αστυνομικούς που έπεσαν στο καθήκον ή πήγαν στο νοσοκομείο μετά από επεισόδια», άκουσα να λέει ο συνδικαλιστής αστυνομικός στα τηλε-παράθυρα. Πόσα χρόνια ακόμα αυτή η γελοία καραμέλα των συμψηφισμών μεταξύ τραυματιών, νεκρών, θυμάτων. Ακόμα κάποιοι χρειάζονται ειδική ανάλυση, γιατί το να πέφτει νεκρό ένα παιδί 15 χρονών από σφαίρα αστυνομικού είναι ακραία πιο σοκαριστικό από το να πέφτει νεκρός ένας αστυνομικός από σφαίρα εγκληματία. Στην Ελλάδα που μπαίνει στο 2020 ακόμα μαθαίνουμε την αλφαβήτα της λογικής. Κάτι τέτοια λένε οι ηγέτες του αστυνομικού συνδικαλιστικού κινήματος και γιγαντώνουν το «μπάτσος» αντί το «αστυνομικός». Επαγγελματισμός μεταξύ άλλων σημαίνει και σιωπή, όταν αυτή απαιτείται.
Η κατάχρηση εξουσίας
Καθημερινή. Έτσι διαβάζω, έτσι ακούω, αυτή προβάλλεται. Την εξουσία την ασκεί καταχρηστικά μόνο ο αστυνομικός; Καταλαβαίνω ότι η δική του κατάχρηση εξουσίας είναι ωμή, βίαιη. Μια κατεπείγουσα και φωτογραφική τροπολογία νόμου θαμμένη μέσα σε ένα άσχετο νομοσχέδιο σε μια ψηφοφορία περασμένα μεσάνυχτα είναι κατάχρηση εξουσίας; Η δανειοδότηση ενός ημέτερου επιχειρηματία από τα ταμεία μιας προβληματικής τράπεζας που μετά θα ανακεφαλαιοποιήσει το κράτος από τα δικά μας χρήματα είναι κατάχρηση εξουσίας; Η επιβολή 5ωρης αντί 8ωρης εργασίας την Κυριακή για να μη δικαιούται ρεπό ο εργαζόμενος είναι κατάχρηση εξουσίας; Τώρα μπορεί να κατηγορηθώ εγώ για συμψηφισμό αλλά απλή παράθεση κάνω. Όπου υπάρχει εξουσία θα δείτε και την κατάχρησή της, δυστυχώς νομοτελειακό. Μόνη απάντηση; Η λειτουργία της δικαιοσύνης. Μετά βέβαια έρχεται η εισαγγελική πρόταση στη δίκη της δολοφονίας του Φύσσα κι απελπίζομαι για τα περί δικαιοσύνης, περί κατάχρησης εξουσίας, περί θεσμών γενικότερα. Κυκλοφορεί ελεύθερος ο Κορκονέας λόγω πρότερου σύννομου βίου και χάνει το νόημά της η ελληνική γλώσσα.
It takes two to tango. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει στο δικό μου μυαλό. Αν ο αστυνομικός συμπεριφερθεί σαν μπάτσος θα τον αντιμετωπίσω σαν μπάτσο. Μπορεί να τον φοβηθώ αλλά δε θα τον σεβαστώ. Αν ο αστυνομικός είναι επαγγελματίας και συμπεριφερθεί σαν επαγγελματίας θα κερδίσει το σεβασμό μου. Αν κάνει το κάτι παραπάνω και συμπεριφερθεί σαν άνθρωπος με ενσυναίσθηση, πράγμα που γίνεται συχνά και δεν το μαθαίνουμε γιατί δεν κάνει αρκετό θόρυβο, παρ’ ότι όχι αυτονόητο, θα αποκαταστήσει τη στολή στα μάτια και του πιο δύσπιστου. Σε κάθε περίπτωση πάντως το να κερδίζεις ψήφους παριστάνοντας τον τιμητή των ενστόλων αφήνοντάς τους «γυμνούς» ή διατυπώνοντας το «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» ενώ σε φυλάνε όταν πας για ψώνια, είναι εξαιρετικά υποκριτικό και διχαστικό αντίστοιχα. Με αυτά τα φαινόμενα θα περίμενα να ασχολούνται οι εργατοπατέρες αστυνομικοί συνδικαλιστές κι όχι με κοντρίτσες στις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές.
