Τι θα ήταν ο άνθρωπος χωρίς τις εμμονές του

Όταν έχεις μία δίωρη, καθημερινή, βραδυνή εκπομπή στην οποία βάζεις σχεδόν αποκλειστικά rock μουσική, υπάρχει ένα θέμα: Καθημερινά χρειάζεσαι γύρω στα είκοσι τραγούδια, πράγμα που σημαίνει ότι αν ξεκινήσεις από το μηδέν, μετά από εκπομπές ενός μήνα, σιγά –σιγά αρχίζεις να βρίσκεις ευκαιρία να επαναλάβεις κάποια τραγούδια.

Αυτό το βρίσκω μια χαρά γιατί, άλλωστε: Τι θα ήταν ο άνθρωπος χωρίς τις εμμονές του.

Όμως, υπάρχουν κάποιες ‘’σταθερές’’ τις οποίες μία εκπομπή με rock μουσική που σέβεται τον εαυτό της, δεν μπορεί να αποφύγει. Είναι, πρακτικά αδύνατο, για έναν ραδιοφωνικό παραγωγό, να τελειώσει μια δίωρη εκπομπή, χωρίς να έχει βάλει έστω ένα τραγούδι είτε από Pink Floyd, ή Led Zeppelin, ή Doors, ή Bruce Springsteen ή Bob Dylan. Προφανώς μπορείς να βγάλεις πολλές εκπομπές χωρίς να βάλεις ούτε ένα τραγούδι από αυτούς αλλά δεν γίνεται, γιατί πλέον το χέρι αυτονομείται και πάει από μόνο του.

Μάλιστα τα περισσότερα από τα τραγούδια τους κάνουν αρκετά συχνά για πρώτο ή για τελευταίο κομμάτι εκπομπής…

Χωρίς να είναι συνταγή, το πρώτο κομμάτι μιας βραδυνής εκπομπής είναι συνήθως δυνατό γιατί θέλεις να μπεις σε μια ένταση για το δίωρο που έρχεται ενώ το τελευταίο είναι συνήθως πολύ πιο χαμηλό από αυτά που θα το τραγουδάς μετά για λίγη ώρα πάνω στη μηχανή…

Για παράδειγμα…