Το μεγάλο μανίκι (κυριολεκτικά και μεταφορικά)

«Τον ψηφίσαμε για πρωθυπουργό και όχι για παρέα στην Μύκονο». Το είχε γράψει πριν από 20 χρόνια ο Πέτρος Κωστόπουλος για τον Κώστα Σημίτη. Για εντελώς διαφορετικούς λόγους για τους οποίους θα το έγραφε σήμερα κάποιος για τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο Κώστας Σημίτης ήταν κοντός, είχε περισσότερες ελιές από τον Νίκο Φέρμα και τα κουστούμια του ήταν σαν να είχαν αγοραστεί από το garment district στο Manhattan την δεκαετία του ’50. Την εποχή που όταν ο πελάτης πρόβαρε το κουστούμι ο πωλητής το τράβαγε από την πλάτη για να στρώνει και τον έψηνε «you look like a prince» μέχρι να το αγοράσει. Τα κουστούμια του Σημίτη μπορούσαν να κάνουν και εβραίο πωλητή να δειλιάσει. Καφέ συνήθως, μπατάλικα πάντοτε είχαν μανίκια 10 πόντους δίνοντας την εντύπωση ότι ο μακαρίτης ήταν ψηλός. Και φτιάχοντας την μέρα κάθε ενός που ήθελε να γράψει και δεν έβρισκε τίποτα άλλο να ασχοληθεί. Ο Σημίτης ήταν το κακοντυμένο ανθρωπάκι, που είχε κλέψει τον πρωθυπουργικό θώκο των γιγάντων, του Ανδρέα και του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Σήμερα η εμφάνιση του Σημίτη δεν είναι ούτε υποσημείωση στην πολιτική του ιστορία. Κάποιος μπορεί να είναι υπέρ του επειδή έβαλε την Ελλάδα στην ΟΝΕ, μπορεί να είναι εναντίον του γιατί ήταν ο πρωθυπουργός που συνεργάστηκε περισσότερο με τους επιχειρηματίες (για τους φίλους τους) ή διαπλεκόμενους (για τους εχθρούς τους) αλλά αμφιβάλω αν υπάρχει άνθρωπος που να θυμάται πως ντυνόταν. Στο φινάλε παραφράζοντας τον Κωστόπουλο κανένας δεν τον είχε ψηφίσει για μοντέλο.

Συμφωνώ με τον Χρήστο ότι θα μπορούσε να ντύνεται πιο συμβατά με το dress code του χώρου. Συνυπογράφω το κείμενο της Guardian ότι το παλντεσού με το μπλε σαξ πουκάμισο ήταν σαν ντύσιμο εμπόρου ναρκωτικών της δεκαετίας του ’90. Νομίζω ότι τόση πολύ άνεση να κοντεύει να βάλει τα πόδια στο τραπέζι στην Downing street 10 έμοιαζε να προσπαθεί ο ίδιος να πειστεί ότι δεν ψαρώνει. Η κυβέρνηση όμως δεν έστειλε τον Βαρουφάκη επειδή ντύνεται σαν μοντέλο των Brook’s Brothers. Πήγε για να διαπραγματευτεί και από αυτό θα κριθεί.

Μέχρι στιγμής δεν παρακολουθούμε διαπραγμάτευση αλλά feelers. Ανοίγματα περιμένοντας αντιδράσεις. Στο εξωτερικό που σημειολογικά στέλνει το μήνυμα ότι η κυβέρνηση καταλαβαίνει ότι πρέπει να ψαχτεί και όχι να την ψάξουνε. Και στο πρώτο τσίμπημα, στην πρώτη θετική αντίδραση σε ελληνική πρόταση που θα δείξει ότι βρέθηκε Modus Vivendi η διαπραγμάτευση θα αρχίσει.

Οπως στο ευρωπαϊκό κύπελλο μετέχουν παίζουν όλοι αλλά στο τέλος το παίρνουν οι Γερμανοί έτσι η διαπραγμάτευση δεν θα έχει αρχίσει προτού καθίσει ο Σόιμπλε στο τραπέζι. Τότε θα φανεί σύμφωνα με την θεωρία περί παιγνίων ποιες συμμαχίες σχηματίστηκαν, ποια χώρα που χρωστάει θα προδόσει την άλλη για να σώσει το τομάρι της ή αν κάποιες θα μοιραστούνε την ζημιά. Αν ο Βαρουφάκης έχει πετύχει την συμφωνία, γιασασίν του μάγκα και να μην μπει ποτέ ο σκόρος την γκαρνταρόμπα του. Αν αποτύχει να τον καταδικάσει το δικαστήριο να φοράει ισόβια τα κουστούμια του Σημίτη.

P.S Μιλώντας για μανίκια ο φίλος μου ο Χειμώνας από τον Κολωνό μου είχε πει ότι όταν οι Γιαννακόπουλοι ήταν πιτσιρικάδες στην γειτονιά ήταν γνωστοί, προφανώς λόγω ύψους, για τα μακριά μανίκια των σακακιών τους. Το παρατσούκλι τους ήταν «τα ταραλάκια» ή κάτι τέτοιο που ετυμολογικά δεν έχω ιδέα από που προέρχεται.

Recommended reading. Το Theory of Games and Economic Behavior, John von Neumann, Oskar Morgenstern, του 1947. Το πρώτο βιβλίο για την θεωρεία περί παιγνίων, το οποίο δεν έχω διαβάσει. Against Gods, Peter L. Bernstein, του 1996 για την risk theory, που το έχω διαβάσει και αξίζει τον κόπο να κάνετε και εσείς.