«Όχι κερκίδα ρε φίλε...»

Όσο πλησιάζει η μέρα διεξαγωγής του, ο αυθεντικός, δείχνει τα …δόντια του, σιγά σιγά. Έρχεται στο μυαλό σου, κάθε φορά που φοράς αθλητικά παπούτσια, κάθε φορά που διαβάζεις για το τρέξιμο, κάθε φορά που κοιτάς στο ημερολόγιο την 13 η Νοεμβρίου.

«Όχι κερκίδα ρε φίλε...»

- Τι;;; Δεν θα έρθεις φέτος;
- Παράτα με, σε γνώρισα , έχω έρθει δύο φορές, φτάνει, άσε να πάω και
πουθενά αλλού.
- Αλλού;;; Συγκρίνεις εμένα με τους αλλού; Έχουν τύμβο οι αλλού, έχουν
Πικέρμι οι αλλού, έχουν Αγ. Παρασκευή οι αλλού;
- Παράτα με σου λέω, το έχω αποφασίσει από το καλοκαίρι, δεν έκανα
προετοιμασία, δεν έρχομαι.

- Μα, καλά, θα τρέχουν οι φίλοι σου, κι εσύ θα με βλέπεις από την
τηλεόραση; Πως θα το αντέξεις.
- Θα το αντέξω, γιατί δεν αντέχω για τρίτη φορά να αγκομαχάω στην
ανηφόρα του Αλεξ Πακ ή να μου βγαίνει η γλώσσα στη γέφυρα του Σταυρού.
- Σιγά τα ωά, και πέρσι και πρόπερσι, να που τα κατάφερες, θα τα
καταφέρεις και φέτος, άντε, έλα.
- Δεν έρχομαι σου λέω, μη με ζορίζεις, θα κάνω τα δέκα, και μετά θα
χειροκροτώ τους άλλους.
- Καλά όπως νομίζεις, ακόμα Σεπτέμβρης είναι έχεις καιρό.
Εντάξει δεν λέω, αξίζει να τρέξεις έστω και μία φορά στη ζωή σου τον
Κλασσικό, να δεις κι εσύ τις δυσκολίες του, να δακρύσεις τερματίζοντας στο
Παναθηναϊκό στάδιο, αλλά μία φορά φτάνει. Ωχ, τι ήτανε να το σκεφτώ,
νάτος πάλι.
- Τι έγινε, Οκτώβρης μπαίνει, τ αποφάσισες; Θα έρθεις;
- Όχι σου είπα δεν θα έρθω, άλλωστε τώρα και να θέλω είναι αργά, ούτε
ένα long run δεν έχω κάνει.
- Σιγά τα ωά, ένα 26άρακι προλαβαίνεις να κάνεις και είσαι έτοιμος,
είσαι παλληκάρι εσύ, δεν σε φοβάμαι, άλλωστε τι νομίζεις, εγώ γιατί
γίνομαι, για τα τσαμπιόνια γίνομαι; Για σένα γίνομαι, για να σε βλέπω μαζί
με χιλιάδες άλλους να τερματίζετε μέχρι αργά το μεσημέρι στο
Καλλιμάρμαρο, και να χαίρομαι.
- Βρε δε θα έρθω σου είπα, πω, πω, κακός μπελάς είσαι.
- Καλά όπως θες. Θα σου πω ένα τελευταίο και θα φύγω. Εμένα όποιος
μ έχει γνωρίσει μία φορά, κολλάει. Γεια χαρά, και … θα τα πούμε στην …
αφετηρία.
- Ρε, άντε φύγε από δω.
Έφυγε.

Επί τέλους, Σάββατο σήμερα, 15 ο Οκτώβρης, να κάτσω να τακτοποιήσω λίγο το γραφείο μου, να μαζέψω και τα χαρτιά μου λίγο, ωχ, τι είναι αυτό;
Πρόγραμμα προπόνησης, ξεκινάει από τον Ιούλιο. Τρεις σελίδες. Στη πρώτη έχω σημειώσει τις προπονήσεις που έκανα, μέχρι και τον Αύγουστο στο χωριό, ε, δεν ήμουνα και απολύτως συνεπής, αλλά όσο να είναι είχα κάνει τις προπονήσεις μου. Δεύτερη σελίδα Οκτώβριος, αύριο 16 τι προβλέπει;

Τριαντάρι long run, ναι καλά, αυτό μάλλον ήταν πρόγραμμα για τον Κλασσικό, γυρνάω τη Τρίτη σελίδα, πράγματι, καταληκτική ημέρα, 13
Νοεμβρίου 2015, race, 5.32.17 η πρόβλεψη.

Ρε, τι προγράμματα έφτιαχνα, δυο Μαραθώνιοι πάνω από 6 ώρες, και ήθελα αυτόν να τον κάνω σε 5.32.00, καμιά φορά η αισιοδοξία του ανθρώπου τον πάει μακρύτερα από τα πόδια του, στο όνειρο του όμως, όχι στη πραγματικότητα.

Βγήκα πλατεία, εκεί ο Γιάννης, ο Κώστας, ο Χρήστος, ο Παναγής, γαμώτο πως γίνεται και συναντάω όλους τους φίλους που θα τρέξουν τον κλασσικό, έχει βάλει ο κερατάς κι εδώ το χέρι του.

- Ωπ, πάλι εδώ είμαι, τι έγινε το αποφάσισες; Προλαβαίνεις, είδα το
πρόγραμμα σου ένα τριαντάρι αύριο, και τον έχει ς σίγουρο τον τερματισμό.
- Όχι, όχι, όχι, δεν είναι λογικό, είμαι στα 66, απροπόνητος, με
προβλήματα σε έχω ξανακάνει, γιατί δεν μ αφήνεις ήσυχο;
- Καλά σ αφήνω, απόλαυσε τη μπύρα σου, τι μάρκα είναι , ΦΙΞ;; α, ΦΙΞ,
φιξ, τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;;;
- Ρε, άντε στο διάολο, τι σου θυμίζει, οκ, από εκεί παίρνουμε το
λεωφορείο για Μαραθώνα, το θυμήθηκες τώρα;
- Α, ναι μωρέ, δίκιο έχεις, όλα τα θυμάσαι βλέπω, όλα τα θυμάσαι!!!
- Ε, βέβαια τα θυμάμαι, και τη πρώτη φορά και τη δεύτερη. Τη πρώτη φορά, το φόβο που είχα, πήγαινε αργά στην αρχή, μου λέγανε οι έμπειροι, το παράκανα πήγα σχεδόν περπατώντας, αλλά αυτό με βοήθησε να φτάσω στον τερματισμό ακμαίος, τη δεύτερη φορά έκανα τον μάγκα, το πρώτο δεκάρι σε καλλίτερο χρόνο από τα δεκάρια μου, οι πόνοι όμως μου την είχαν στήσει στο 23 , δεν γινόταν να σταματήσω όμως, λίγο η ψυχή, λίγο το σώμα, όλα βοήθησαν να φτάσω στο Στάδιο για δεύτερη φορά, εξουθενωμένος μεν, τερματισμένος δε.

Εμένα θα μου πεις α θυμάμαι. Και το τελευταίο μέτρο, και το μικρότερο πετραδάκι, που πάτησα και με πόνεσε, και τον απέραντο πόνο στους προσαγωγούς, όλα τα θυμάμαι.
- ΟΚ, αφού έχεις τόσες μνήμες, δεν χρειάζεται να με ξανατρέξεις, έχεις δίκιο, σ αφήνω, γεια χαρά, θα σε δω στις κερκίδες του Σταδίου.

Από μικρό παιδί, ένοιωθα ότι ο στόχος μου ήταν να κατεβώ από τις κερκίδες. Στο σχολείο σήκωνα συνεχώς το χέρι, για να φύγω από τις κερκίδες- θρανία, και να βρεθώ στο στίβο- έδρα να πω μάθημα. Στο γήπεδο, έκανα προπονήσεις, για να φύγω από τις κερκίδες, και να μπω στο τερέν με τα καλάθια, όταν διάλεγαν παιδιά για το θεατρικό, φώναζα, για να φύγω από τη κερκίδα, και να βρεθώ στη σκηνή, στα κοινωνικά, προσπαθούσα μια ζωή, να φύγω από τις κερκίδες των θεατών, και να μπω στο στίβο, στο δρόμο, στη διαδήλωση, στη πορεία, στον αγώνα.
Θα σε δω στις κερκίδες.

Συνταξιούχος πια, ξεκίνησα να περπατάω, ύστερα σιγά σιγά να τρέχω, και ύστερα προσπάθεια να φύγω από τις κερκίδες των ανέμελων περιπατητών και να μπω στο στίβο του ανταγωνισμού, τελευταίος ναι, αλλά στο στίβο, όχι στις κερκίδες.
Θα σε δω στις κερκίδες. Θάνατος. Ε, λοιπόν όχι.

Δεν θα είμαι ρε φίλε στις κερκίδες!!!
Ποτέ δεν ήμουν, πάντα στον αγώνα, πάντα στη συμμετοχή, πάντα στη προσπάθεια. Δεν είναι οι αρρώστιες, δεν είναι η σωματική αδυναμία, δεν είναι οι τραυματισμοί, που μας στέλνουν στις κερκίδες.
Είναι η ψυχική ήττα. Όταν ηττάται η ψυχή σου, αυτοκαρφώνεσαι στη κερκίδα, τα χέρια σου αδυνατούν να χειροκροτήσουν, ακόμα και σαν θεατής είσαι ανύπαρκτος.

Μένεις εκεί, άβουλος αμέτοχος της ζωής σου, μιας ζωής που δεν είναι δική σου, η ζωή τρέχει στο στίβο, εκεί είναι η ζωή, εσύ δεν είσαι ζωή,
φαντασιώνεσαι τη ζωή, στο πρόσωπο κάποιου άλλου.

Όχι κερκίδα ρε φίλε.
Δεν γίνεται.
Ακόμα και μπουσουλώντας, στο στίβο,στην αφετηρία, στην αφετηρία…
Θα σε δω στου Φιξ…
Ηρακλής Α. Σωτηράκης
ΑΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ Τ.Τ.
ΣΑΦΑΝΣ

Υ.Γ. Αφιερωμένο με πολύ σεβασμό, σ ένα πραγματικό ήρωα μαθητή μου και φίλο μου, που παλεύει 18 χρόνια με τον καρκίνο, και μέχρι τώρα τον νικάει, τον Δημήτρη τον Σιάχο (wincancer.gr).
Βρίσκεται μέσα σε μια δύσκολη μάχη αυτές τις μέρες, μπείτε στο σαϊτ του κι ευχηθείτε του να την κερδίσει κι αυτή. Εγώ είμαι σίγουρος.
 

Πηγή: RunningNews.gr

Best of internet