Το θρίλερ με τις στριγγλιές

To σουτ του Διαμαντίδη στο Βελιγράδι, το σουτ του Σπανούλη στο Πεκίνο. Μερικά εκατοστά του μέτρου που άλλαξαν την ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου που έσχισε καρδιές…

Το πρώτο εύστοχο, ευλογημένο εις τους αιώνας των αιώνων, ξανάβαλε την Εθνική Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη, της έδωσε πνοή για πολλά χρόνια και την έθεσε σε τροχιά τεράστιων διακρίσεων, με κορωνίδα τη νίκη επί των ΗΠΑ ένα χρόνο αργότερα στην Ιαπωνία.

Το δεύτερο άστοχο, έστειλε τη μπάλα στο σίδερο και την Εθνική μας στο αεροπλάνο της επιστροφής, την ίδια ώρα που οι Αργεντινοί πανηγύριζαν την πρόκριση στους ημιτελικούς των Ολυμπιακών Αγώνων και πρόβαραν το μετάλλιο που έμελλε να κατακτήσουν.

Θυμάμαι τον διάλογο που είχαμε με Έλληνες συναδέλφους μόλις πέρασε η αρχική σκασίλα, έξω από την αρένα «Γου Κε Σονγκ» του Πεκίνου. «Καλύτερα που μπήκε του Διαμαντίδη, παρά να έμπαινε αυτό», συμφωνήσαμε δίκην παρηγοριάς. «Εάν δεν είχαμε περάσει στον τελικό του Βελιγραδίου, δεν θα ζούσαμε τίποτε απ’όλα αυτά που ακολούθησαν».

Θυμάμαι, επίσης, την ευγενική χειρονομία του φίλου Κρις Μίτσελ από το BBC, μία ώρα μετά τον αγώνα. «Πάρε, νομίζω ότι τη χρειάζεσαι», μου είπε ο Άγγλος, ακουμπώντας μία παγωμένη μπύρα ανάμεσα στα χαρτιά μου.

Θυμάμαι, τέλος, το sms που έστειλα στους Ελληνες διεθνείς όταν τους είδα να βγαίνουν από τα αποδυτήρια με κατεβασμένα κεφάλια: «Respect και ευγνωμοσύνη». Το χρησιμοποίησα ως τίτλο και στο σχόλιό μου εδώ, στη Gazzetta.

Για δεύτερη συνεχόμενη Ολυμπιάδα, η Εθνική άγγιξε την υπέρβαση και ξάπλωσε στο καναβάτσο έναν αντίπαλο καταφανώς ανώτερο. Όπως και στην Αθήνα, οι Αργεντινοί βρήκαν τρόπο να σηκωθούν στα πόδια τους λίγο πριν το «τετέλεσται».

Το 2004, τους έσωσε η άγνοια κινδύνου κάποιων εφεδρικών (Μοντέκια, Χέρμαν) και η ολύμπια ψυχραιμία του Σκόλα. Το 2008, κράτησε όρθιο τους Ολυμπιονίκες ένα τρίο παγκόσμιας κλάσης, απέναντι στο οποίο η Εθνική μας υποκλίθηκε.

Ο Πάμπλο Πριχιόνι παρέδωσε σεμινάριο καθοδήγησης, μολονότι ήταν αβοήθητος στη θέση του πλέι-μέικερ και είχε να αντιμετωπίσει, μόνος, την «αγία τετράδα» των Ελλήνων. Τα επιχειρήματά του, ήταν αδιάσειστα: 7 πόντοι, 6 ασίστ, 5 κλεψίματα, 5 ριμπάουντ, 1 λάθος, σε 36 λεπτά.

Ο Κάρλος Ντελφίνο πέρασε το δεύτερο ημίχρονο στη ζώνη του λυκόφωτος και τσάκισε την Εθνική μας με 18 συνεχόμενους προσωπικούς πόντους στην γ’ και δ’ περίοδο. Δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Δεκαοχτώ πόντους σερί μας έβαλε ο αφιλότιμος.

Και ο Μάνου Τζινόμπιλι ήταν ο άνθρωπος ορχήστρα που λατρεύεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της μπασκετόφιλης οικουμένης. Ενας αληθινός κολοσσός που, όπως έγραφα τότε, «υπενθύμισε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα στο ΝΒΑ και στην Ευρώπη».

Διάβολε, από τον Τζινόμπιλι χάσαμε. Και βγήκαμε πέμπτοι στον Κόσμο, όχι δέκατοι πέμπτοι. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για αποτυχία;

Και όμως…

Η ελληνική ομάδα είχε τον έλεγχο, αλλά τον άφησε να ξεγλιστρήσει από τα δάχτυλά της όταν οι Αργεντινοί σημάδεψαν τον Σπανούλη και τον υποχρέωσαν σε συνεχόμενα λάθη στις αρχές του β’ ημιχρόνου. Ο Ντελφίνο μαζί με τον Τζινόμπιλι πέτυχαν μαζί 11/21 τρίποντα, απέναντι σε μία άμυνα κατάκοπη και αποπροσανατολισμένη, αλλά ήταν γραφτό να κριθεί ο αγώνας στο τελευταίο σουτ.

Τα …βουντού των «Πελαργών» έκαναν τον Τζινόμπιλι να χάσει δύο βολές 10 δευτερόλεπτα πριν το φινάλε, το σκορ κόλλησε στο 80-78, ο Σπανούλης κατέβασε τη μπάλα χωρίς να πιέζεται, είδε καθαρά το καλάθι, αλλά σούταρε στο σίδερο. Μερικά εκατοστά του μέτρου.

Στα αυτιά μου σφυρίζουν μέχρι σήμερα οι στριγγλιές Ελλήνων, Αργεντινών, Κινέζων και πιθανότατα οι δικές μου από τα τελευταία 5-6 δευτερόλεπτα του θρίλερ. Το χέρι μου πονάει ακόμα από το χτύπημα στο έδρανο. Θυμηθείτε το φινάλε και μελαγχολήστε μαζί μου: http://www.youtube.com/watch?v=orqeTU-ClyE.

Χάσαμε, τότε, από την Αργεντινή των 6 παικτών. Οι Κάμεριχς, Πόρτα, Χ.Γκουτιέρες δεν αγωνίστηκαν ούτε δευτερόλεπτο. Οι Κιντέρος, Λ.Γκουτιέρες, Γκονσάλες «έγραψαν» από 2-7 λεπτά συμμετοχής. Το βάρος σήκωσαν έξι, εκ των οποίων ο ένας (Ομπέρτο) έριχνε μόνο ξύλο.

Η φιλολογία για τα τεχνικά λάθη που έδωσαν στους Αργεντινούς πλεονέκτημα κράτησε αρκετές μέρες και εστιάστηκε στη σχετικά χαλαρή ελληνική άμυνα, η οποία όφειλε να πιέσει τον Πριχιόνι σε βαθμό αιμόπτυσης, με το συμπάθιο. Δεν το έκανε ποτέ. Πού είναι ένας Χατζηβρέττας όταν τον χρειάζεσαι;

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης προτίμησε μία πιο «τετράγωνη» τακτική και το πλήρωσε ακριβά, αφού η ρέντα του Ντελφίνο ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και έδωσε στον Τζινόμπιλι τον ιδανικό συνεταίρο.

Κανένας δεν μπόρεσε να σταματήσει το φονικό δίδυμο της Αργεντινής ή έστω να βραχυκυκλώσει τη δράση του Πριχιόνι. Μία χλιαρή απόπειρα για άμυνα ζώνης επιδείνωσε το πρόβλημα αντί να το επιλύσει, αφού έπεσε το τρίποντο βροχή. Η ρέντα του Αντώνη Φώτση (17π. 10ρ.) έμεινε ανεκμετάλλευτη.

Στο τέλος, ήταν η δική μας ομάδα αυτή που έμοιαζε έτοιμη να καταρρεύσει. Αλλωστε, και το δικό της rotationείχε περιοριστεί σε 8 παίκτες, αφού οι Πελεκάνος, Πρίντεζης, Γλυνιαδάκης έμειναν θεατές, ενώ ο Σχορτσανίτης αγωνίστηκε 4 λεπτά.

Μετά την επιστροφή στην Αθήνα, η «επίσημη αγαπημένη» γύρισε σελίδα, αφού ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε ήδη αναλάβει τα ηνία του Ολυμπιακού, συμπαρασύροντας την Εθνική στα οπαδικά μίση και τροφοδοτώντας θεωρίες συνωμοσίας.

Ο αγώνας με τους Αργεντινούς ήταν ο τελευταίος της «γαλάζιας» καριέρας του Θοδωρή Παπαλουκά, αλλά και του εύθραυστου Παναγιώτη Βασιλόπουλου. Ο πρώτος αποφάσισε να αφιερώνει τα καλοκαίρια του στην ξεκούραση. Ο δεύτερος τα έφαγε στους γιατρούς.

Η Εθνική που παρατάχθηκε το καλοκαίρι του 2009 στην Πολωνία παρουσίαζε έλλειμμα πείρας και προσωπικότητας, αλλά είχε καινούριο προπονητή, καινούριο αρχηγό και παίκτες γεμάτους όρεξη και δίψα για διάκριση. Το χάλκινο μετάλλιο που κατέκτησε ήταν μία καινούρια αρχή, μολονότι δεν είχε τη λάμψη αυτού που κατέληξε στο στήθος των Αργεντινών στο Πεκίνο.

Αυτή τη φορά, οι θεοί του μπάσκετ χαμογέλασαν στην ελληνική ομάδα, αφού τα κρίσιμα σουτ (από Φώτση, Ζήση, Πρίντεζη) βρήκαν στόχο, ενώ τα αντίστοιχα των αντιπάλων (Αρσλάν, Λάκοβιτς) σταμάτησαν στο σίδερο.

«Μωρέ ας έμπαινε το τρίποντο του Σπανούλη στο Πεκίνο και ας τερματίζαμε και 16^οιστο Ευρωμπάσκετ», ψιθύριζε κάποιος στα δημοσιογραφικά του «Σπόντεκ» στο Κατοβίτσε.

«Μωρέ ας παίρναμε εμείς το χρυσό το 2002 στην Ιντιανάπολις, που μας το έκλεψε ο Ελληνας διαιτητής, και ας μας το έβαζε εκατό φορές το τρίποντο αυτός ο Εσπανούλις στο Πεκίνο», έλεγαν, πιθανότατα, οι Αργεντινοί στην άλλη άκρη του κόσμου…