«Έφυγε» ο πολυνίκης του Παναθηναϊκού!

«Έφυγε» ο πολυνίκης του Παναθηναϊκού!

Ο Γεράσιμος Θεοδωράτος ο πλέον πολυνίκης προπονητής της ανδρικής ομάδας βόλεϊ τoυ Παναθηναϊκού «έφυγε» από κοντά μας σε ηλικία 82 ετών και μάλιστα λίγες ημέρες μετά την ονομαστική του εορτή.

Αγωνίστηκε ως αθλητής στον Παναθηναϊκό το 1939 και από το 1961 ανέλαβε αμισθί προπονητής και έμεινε μέχρι το 1968. Ως προπονητής κατέκτησε 10 τίτλους. Πέντε πανελλήνια πρωταθλήματα, δύο πρωταθλήματα Αθηνών και τρία πανελλήνια πρωταθλήματα εφήβων.

Έφερε μεγάλες και πρωτόγνωρες επιτυχίες στον σύλλογο και ανέδειξε πολλούς σπουδαίους παίκτες που άφησαν εποχή, όπως οι Γεωργαντής, Ηλιόπουλος, Μπεργελές, Αγραπιδάκης, Χασάπης, Παπαδόπουλος.

Σπούδασε και αρίστευσε έχοντας συμφοιτητή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, με τον οποίο ήταν μαζί στην πρώτη Εθνική ανδρών τη δεκαετία του ‘50, ενώ πολλές φορές αγωνίστηκαν συμπαίκτες στην ομάδα της Παντείου.

Ο Θεοδωράτος μέχρι και τις τελευταίες στιγμές της ζωής του έμενε μαζί με τον αδελφό του σε διαμέρισμα της οδού Μέτωνος στην πλατεία Κουμουνδούρου. Στο προσκέφαλο του είχε πάντα τις φωτογραφίες των ομάδων βόλεϊ του Παναθηναϊκού.
«Το πιο πολύτιμο πράγμα που έχω είναι οι αυτές οι φωτογραφίες και τα έπαθλα μου. Στεναχωριέμαι γιατί όταν φύγω από αυτή τη ζωή δεν θα μπορέσω να τα πάρω μαζί μου», μας είπε νόημα λίγους μήνες νωρίτερα….


Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο 12μ.μ. από το κοιμητήριο της Βούλας.

 

 

 

Γεράσιμος Θεοδωράτος: Η ιστορία του Παναθηναϊκού

 

Λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 2007 περάσαμε το κατώφλι του φτωχικού διαμερίσματος του Γεράσιμου Θεοδωράτου στην οδό Μέτωνος στην καρδιά της Αθήνας. Με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Παναθηναϊκού μας άνοιξε την καρδιά του και άρχισε να μας διηγείται άγνωστες πτυχές και ανέκδοτες ιστορίες από το τμήμα βόλεϊ του Παναθηναϊκού. Ακόμα και σήμερα ελάχιστα είναι γνωστά από το 1930 οπότε ιδρύθηκε το τμήμα μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας το 1960.

Λιγοστές οι μαρτυρίες και σπάνιες οι φωτογραφίες, αλλά με τη συνέντευξη αυτή ο Θεοδωράτος μας έκανε κατάθεση ψυχής και μας εξιστόρησε τα γεγονότα όταν ακόμα η Λεωφόρος ήταν χωράφι και το πρώτο γήπεδο της ομάδας βόλεϊ ήταν στην συμβολή των οδών Τσόχα και Βασ.Σοφίας που σήμερα είναι πολυκατοικία. Η συνέντευξη…

 

Ο Γεράσιμος Θεοδωράτος, ο μακροβιότερος και πολυνίκης προπονητής της ομάδας βόλεϊ των «πρασίνων», αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του αθλήματος, όταν τα γήπεδα είχαν χώμα, η μπάλα κορδονάκι και οι αγώνες γίνονταν υπό βροχή. 

Παραιτήθηκε από προπονητής της ομάδας του Παναθηναϊκού πριν από 40 χρόνια και όμως, μέχρι τώρα διατηρεί τους τίτλους του μακροβιότερου και πλέον πολυνίκη προπονητή που πέρασε ποτέ από το τμήμα βόλεϊ του αθηναϊκού συλλόγου. Κατέκτησε 10 τίτλους. Πέντε πανελλήνια πρωταθλήματα, δύο πρωταθλήματα Αθηνών και τρία πανελλήνια πρωταθλήματα εφήβων.
Τον Γεράσιμο Θεοδωράτο τον γνωρίζουν ελάχιστοι από όσους καταπιάνονται σήμερα με το άθλημα κι όμως, είναι η ζωντανή ιστορία του «τριφυλλιού». Έφερε μεγάλες και πρωτόγνωρες επιτυχίες στον σύλλογο και ανέδειξε πολλούς σπουδαίους παίκτες που άφησαν εποχή, όπως οι Γεωργαντής, Ηλιόπουλος, Μπεργελές, Αγραπιδάκης, Χασάπης, Παπαδόπουλος.

Πέρασε στην ιστορία γιατί κατάφερε και να πάρει τίτλους, κρατώντας ψηλά τη σημαία του Παναθηναϊκού, αλλά και να τιμήσει με κάθε κόστος τις ιδέες του. Χαρακτηριστικοί είναι οι λόγοι της παραίτησής του από την ομάδα το 1968 σε ηλικία 42 ετών κι ενώ μπροστά του είχε όλα τα φόντα για μια λαμπρή επαγγελματική καριέρα:

«Όταν είδα ότι τα χρήματα μπήκαν στον αθλητισμό και άρχισαν οι μεταγραφές και τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, αηδίασα και είπα μέσα μου πως ήρθε η ώρα να αποχωρήσω. Το αποφάσισα και έφυγα. Από τότε δεν πήγα καν στο γήπεδο. Μαθαίνω, όμως, τις εξελίξεις από τις εφημερίδες», είπε με το… καλημέρα.

Μας υποδέχτηκε στο διαμέρισμά του στην οδό Μέτωνος, κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου. Η καταγωγή του είναι από την Κεφαλλονιά. Όπως λέει με καμάρι γεννήθηκε στο Θησείο με θέα την Ακρόπολη. Η γειτονιά του έβγαλε θρυλικές μορφές του αθλητισμού.

Ο Παναθηναϊκός ήταν πάντα το δεύτερο σπίτι του. Οι τοίχοι του διαμερίσματός του είναι βαμμένοι σε ανοικτή πράσινη απόχρωση. Υπάρχουν κρεμασμένες, λίγες, αλλά σπάνιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες των ομάδων βόλεϊ του Παναθηναϊκού τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60. Στο πορτοφόλι του βρίσκεται πάντα η ταυτότητα αθλητή - προπονητή - μέλους του σωματείου και μια φωτογραφία της ομάδας του 1952!

Ο χρόνος λες και έχει σταματήσει: «Σκέφτομαι μερικές φορές εκείνη την εποχή και μου φαίνεται ότι δεν πέρασε ούτε μία ημέρα. Εάν παρέμεναν σταθερές εκείνες οι αξίες τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά», μας λέει με νόημα. Ο Θεοδωράτος έφαγε τη ζωή με το κουτάλι. Σπούδασε και αρίστευσε έχοντας συμφοιτητή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, με τον οποίο ήταν μαζί στην πρώτη Εθνική ανδρών τη δεκαετία του ‘50, ενώ πολλές φορές αγωνίστηκαν συμπαίκτες στην ομάδα της Παντείου. Οι ανάγκες της οικογενειακής επιχείρησης τον έκαναν έμπορο.

Παρά τα όσα έχει ζήσει ένα ερώτημα τον βασανίζει μέχρι τώρα. Κανείς δεν μπορεί να του απαντήσει και κυρίως να τον πείσει: «Δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιος αθλητής που αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό μπορεί την επόμενη χρονιά να φοράει τη φανέλα του Ολυμπιακού και το αντίθετο. Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ. Δεν θα μπορούσα να το κάνω και ίσως καλύτερα που έφυγα…».

Ενσωματώθηκε στους «πράσινους» λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, σε μια Αθήνα όπου οι νέοι δεν είχαν και πολλές επιλογές να ξεδώσουν: «Για πρώτη φορά πήγα στον Παναθηναϊκό το 1939. Τότε, έπαιζα ποδόσφαιρο. Μου άρεσε πολύ ο αθλητισμός. Εκείνη την περίοδο όταν ήσουν αθλητής ασχολιόσουν με όλα τα αθλήματα. Περάσαμε δύσκολα χρόνια, αλλά εγώ θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό γιατί είχα βρει καταφύγιο στον σύλλογο. Αυτό με βοήθησε να δω τα πράγματα διαφορετικά. Με την απελευθέρωση μαζευόμασταν στις εγκαταστάσεις του Φωκιανού απέναντι από το Παναθηναϊκό στάδιο».

Εκείνη την εποχή έγινε και η επανασύσταση του τμήματος βόλεϊ που αρχικά είχε ιδρυθεί το 1924 και πέρασε τη χρυσή τριετία από το 1927 έως το 1929: «Με τη λήξη του πολέμου οι σημαντικότεροι ποδοσφαιριστές και αθλητές του στίβου συγκρότησαν τις ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ και υπήρξαν μέλη των Εθνικών συγκροτημάτων. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Λάμπρου που αγωνιζόταν στις Εθνικές ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ και ήταν πρωταθλητής στον στίβο, αργότερα και προπονητής του βόλεϊ».

Το γηπεδικό πρόβλημα


Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπιζε το τμήμα ήταν το γηπεδικό, δηλαδή το «αιώνιο» ζήτημα που απασχολεί και σήμερα τον αθηναϊκό σύλλογο: «Αρχικά μας φιλοξένησε ο Εθνικός Αθηνών. Νοικιάζαμε το γήπεδό του. Κάποιες προπονήσεις τις κάναμε σε ένα μικρό χώρο που υπήρχε στις σημερινές θύρες 6 - 7 της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Για αρκετά χρόνια παίζαμε σε γήπεδο που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τσόχα και Βασ. Σοφίας, απέναντι από το Ιπποκράτειο νοσοκομείο. Τώρα είναι πολυκατοικία. Μετά το 1955 που φτιάχτηκε το γήπεδο της Λεωφόρου γίναμε η πρώτη ομάδα που απέκτησε κλειστό γυμναστήριο».

Η ομάδα βόλεϊ ήταν από τις πρώτες που δραστηριοποιήθηκαν άμεσα μετά τη λήξη του Β΄παγκοσμίου πολέμου και την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς. Δεν είναι τυχαίο ότι το τμήμα έφερε και τον πρώτο τίτλο του αθηναϊκού συλλόγου σε όλα τα σπορ. Ήταν το πρωτάθλημα Κέντρου (Αθηνών) του 1945. Ακολούθησαν οι τίτλοι στα πρωταθλήματα Κέντρου του 1946 και του 1947: «Τη δεκαετία του 1950 δίναμε αρκετούς αγώνες με αντιπροσωπευτικές ομάδες άλλων πόλεων. Πολλές σημαντικές αναμετρήσεις γίνονταν και στο γήπεδο του Τρίτωνα, στην Κυψέλη, που πλέον είναι κι αυτό πολυκατοικία».

Εγκατέλειψε την ενεργό δράση και ανέλαβε προπονητής την περίοδο 1960-61 και μάλιστα αμισθί: «Θεωρώ τον Ματζαβελάκη τον κορυφαίο παράγοντα όλων των εποχών», τόνισε ο Θεοδωράτος, ο οποίος, παρότι ήταν «βαμμένος» πράσινος, παρακίνησε φίλους του για να ιδρύσουν τμήμα βόλεϊ στον Ολυμπιακό το 1959: «Ήμασταν μια παρέα τότε και ξέραμε πως εάν θα κάνει και ο Ολυμπιακός ομάδα θα γίνει μεγάλο καλαμπούρι. Όπως και έγινε. Η είσοδος του Ολυμπιακού ανέβασε τον ανταγωνισμό».

Το 1961 υπό τη σκέπη του ΣΕΓΑΣ καθιερώθηκε σε ετήσια βάση η διεξαγωγή των πανελληνίων πρωταθλημάτων, ενώ στις 30 Σεπτεμβρίου του 1965 δημιουργήθηκε η Ένωση Αθλοπαιδιών: «Τα γήπεδα ήταν ανοικτά, είχαν τσιμέντο ή χώμα και παίζαμε και υπό βροχή. Τα πόδια μας πονούσαν μετά τους αγώνες. Η μπάλα ήταν βαριά και είχε κορδόνι που το δέναμε».

Το 1963 ο Παναθηναϊκός έγραψε ιστορία κατακτώντας το πρώτο του πανελλήνιο πρωτάθλημα, κερδίζοντας μάλιστα στον τελικό τη «θρυλική» ομάδα του Παγκρατίου: «Οι αγώνες μας με το Παγκράτι ήταν σαν τελικοί. Το 1964 πήραμε το πρωτάθλημα Αθηνών νικώντας με 3-0 το Παγκράτι, αλλά στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου βρεθήκαμε πάλι αντιμέτωποι, επικράτησε με 3-1 και πήρε τον τίτλο».

Ο Θεοδωράτος είχε την ικανότητα να βρίσκει και να αναδεικνύει νέα ταλέντα: «Ο Γεωργαντής είχε έρθει στον Παναθηναϊκό για να παίξει μπάσκετ. Καθόταν στην εξέδρα και τον φώναξα να κατέβει για προπόνηση. Έτσι ξεκίνησε. Τον Ηλιόπουλο τον πήρα από τη Βουλιαγμένη όπου έπαιζε μπάσκετ. Τον Χασάπη τον πίστευα, αλλά πρώτα έπρεπε να πείσω και τον μπαμπά του που ήταν αυστηρός. Ο Αγραπιδάκης δεν είχε ύψος, αλλά είχε καρδιά φωτιά. Τα ίδια και ο Παπαδόπουλος».

Με «νέο αίμα» στο ρόστερ του, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε τους τίτλους του 1965, ’66, ’67. Το 1965 η τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος έγινε στη Θεσσαλονίκη και πήρε τον τίτλο νικώντας το Παγκράτι και τον Μίλωνα. Το 1966 ύστερα από επεισοδιακό αγώνα στον τελικό του πρωταθλήματος Κέντρου έχασε με 2-3 από το Παγκράτι στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όμως, κατέκτησε αήττητος το πανελλήνιο πρωτάθλημα:
 

«Η αγωνιστική άνοδος του Ολυμπιακού έφερε τα πρώτα ντέρμπι. Δεν θα ξεχάσω τον τελικό με τον Ολυμπιακό…», θυμάται με νοσταλγία. Το 1967 ο Παναθηναϊκός έχασε από τον Ολυμπιακό το πρωτάθλημα Κέντρου, όμως, στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος έγινε μια αναμέτρηση που άφησε εποχή. Παρουσία 10.000 θεατών στις 19 Νοεμβρίου 1967 στο Καλλιμάρμαρο, οι «πράσινοι» νίκησαν 3-1 και πήραν το πρωτάθλημα με πρώτο διαιτητή τον Θανάση Μπελιγράτη.
 

Ήταν η αναμέτρηση που σηματοδότησε την αρχή της «ατελείωτης» κόντρας των «αιωνίων» και στο βόλεϊ: «Όλη η Αθήνα γιόρταζε τη νίκη μας, λες και είχαμε πάρει το Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Πρωταγωνιστής εκείνου του αγώνα ήταν ο Πέρρος, ο οποίος αγωνίστηκε τραυματίας στη μέση. Μετά το τέλος του αγώνα λιποθύμησε. Μέχρι να τον πάμε στα αποδυτήρια και να τον δω να έχει συνέλθει πήγε η καρδιά μου στην Κούλουρη. Είχα τρομάξει πολύ και είχα τεράστια ευθύνη εάν πάθαινε κάτι. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά».

Η ώρα της παραίτησης

Την επόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός έχασε το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό στην τελική φάση που έγινε στη Θεσσαλονίκη και ο Θεοδωράτος παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας: «Τα πράγματα είχαν αλλάξει.

Οι σκοπιμότητες και το χρήμα μπήκε και στο βόλεϊ. Σε εκείνο το πανελλήνιο πρωτάθλημα, στη Θεσσαλονίκη, έγιναν κάποια πράγματα που δεν μου άρεσαν καθόλου. Ήταν η ώρα να αποχωρήσω όπως και έκανα…», τόνισε με νόημα.

Από τότε ο Θεοδωράτος δεν ξαναπάτησε σε γήπεδο βόλεϊ. Έδωσε τη σκυτάλη στον Σέρβο Σάββα Γκροζντάνοβιτς. Αργότερα βραβεύτηκε δύο φορές από τον Κάρολο Παπούλια που, ως Υπουργός Εξωτερικών, τίμησε τους βετεράνους βολεϊμπολίστες.
 

Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, αλλά και όλα τα ντέρμπι: «Το άθλημα έχει αλλάξει. Έχει γίνει πολύ γρήγορο και δυνατό. Θα ήθελα να βλέπω περισσότερα νέα παιδιά στις ομάδες. Οι προπονητές δεν πρέπει να φοβούνται.

Πρέπει να δίνουν ευκαιρίες. Για παράδειγμα, ο Ντονάς στον Παναθηναϊκό πρέπει να δοκιμαστεί και ακραίος. Είναι σπάνιο ταλέντο και δεν πρέπει να χαθεί. Σαν διαγώνιος δεν έχει θέση και επιβάλλεται να αξιοποιηθεί ως ακραίος.

Μου αρέσει ο Ντάντε, αλλά και η ομάδα του Ηρακλή που έφτασε μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Βέβαια, δεν είχε ούτε έναν Έλληνα στη σύνθεσή της. Δυστυχώς, οι παράγοντες κάνουν πολλά λάθη. Χάνουν την ουσία. Προσπαθούν να προλάβουν τις εξελίξεις με κινήσεις εντυπωσιασμού, ενώ θα έπρεπε να οδηγούν τις εξελίξεις με πρωτοποριακές αποφάσεις».

* Το θέμα δημοσιεύτηκε στο 13ο τεύχος του περιοδικού «VOLLEY BALL» τον Μάρτιο του 2008 με την ευκαιρία των 100 χρόνων από την ίδρυση του Παναθηναϊκού

 

Best of internet