Τα μακροβούτια της οργής

Επιτρέψτε μου, σήμερα, να γράψω για μπάσκετ γράφοντας για ποδόσφαιρο. Όσοι θέλουν να καταλάβουν, θα καταλάβουν. Οι περισσότεροι, βέβαια, θα "καταλάβουν" αυτό που θέλουν να καταλάβουν. Αλλωστε, η σημερινή ...αλληγορία έχει πολλαπλή ανάγνωση.

O Γκάρεθ Μπέιλ είναι από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της οικουμένης. Η εκτόξευση της Τόττεναμ την τελευταία τριετία οφείλεται εν πολλοίς στα δικά του κατορθώματα.

Στο Μιλάνο, τον θεωρούν τρομοκράτη. Στην Ισπανία, το όνομά του εμφανίζεται συχνά σε μετεγγραφικά σενάρια.

Είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι θα χρυσοπληρωθεί και θα καταλήξει σε ομάδα μεγαλύτερου βεληνεκούς, αργά ή γρήγορα.

Στην Τόττεναμ, βέβαια, λατρεύεται σαν ημίθεος.

Ή μήπως όχι;

Μέχρι πρόσφατα, ο Μπέιλ ήταν υπεράνω κριτικής. Από αυτόν άρχιζε η Τόττεναμ και σε αυτόν τελείωνε. Το κοινό στο Λονδίνο τον αποθέωνε σε κάθε ευκαιρία, αγόραζε σωρηδόν τις λευκές φανέλες με το όνομά του και ξόρκιζε τους μνηστήρες που περιφέρονταν σαν ύαινες έξω από το Ουάιτ Χαρτ Λέιν.

«Μην αγγίζετε», ήταν το μήνυμα. «Ο Γκάρεθ είναι δικός μας». Κι αν πάρουν τα μυαλά του αέρα; «Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση». Ο Μπέιλ είναι ταπεινός και προσγειωμένος, αν και μόλις 22 ετών. Όποτε παίρνει άδεια για να ξεκουραστεί, πηγαίνει στην Ουαλλία και επισκέπτεται τη μαμά του. Δεν μοιάζει με τους κακομαθημένους βουτηχτάδες της Μάντσεστερ Σίτυ, της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα.

Ή μήπως όχι;

Μέσα σε τρεις εβδομάδες, ο Γκάρεθ Μπέιλ έγινε μαύρο πρόβατο για τους οπαδούς της ίδιας της Τόττεναμ.

Στο καυτό ντέρμπι με την Άρσεναλ, ο Μπέιλ κέρδισε πέναλτυ με ένα μεγαλοπρεπές μακροβούτι μόλις τον έκαναν σάντουιτς ο Στσέσνι και ο Γκιμπς. Το σκορ έγινε 0-2, αλλά το γκολ πανηγυρίστηκε χλιαρά, παρά το άσβεστο μίσος.

Στο ματσάκι με τη Στήβενατζ, για το Κύπελλο, ο Μπέιλ τράκαρε με κάποιον άσημο αντίπαλο και τινάχτηκε σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Ο διαιτητής καταλόγισε πέναλτυ και η Τόττεναμ προκρίθηκε. Αλλά το γκολ πανηγυρίστηκε χλιαρά, μολονότι έφερε την ομάδα ένα βήμα πριν το Ουέμπλεϊ.

Ο Μπέιλ αποκαθηλώθηκε. Όχι από κάποιον ξένο εισβολέα, αλλά από τους δικούς του αυλικούς.

Δεν είναι πια ίνδαλμα στα μάτια των οπαδών της Τόττεναμ. Στα φόρα του διαδικτύου, κατηγορείται ευθέως ως θεατρίνος, από το ίδιο κοινό που τον σήκωνε στους ώμους.

«Θέλουμε νίκες, αλλά όχι με απάτες». «Κοροϊδεύαμε τον Κριστιάνο, αλλά ο Μπέιλ είναι χειρότερος». «Να μας λείπουν τέτοια γκολ». «Αυτή η συμπεριφορά δεν ταιριάζει με την παράδοση του συλλόγου». «Μάλλον ο Μπέιλ ζήλεψε τον απατεώνα το Σουάρες».

Και άλλα τέτοια, πολλά. Και χειρότερα. Αν δεν με πιστεύετε, ψάξτε το και θα με θυμηθείτε.

Επαναλαμβάνω, ότι η κατακραυγή ξέσπασε μετά από αγώνα Άρσεναλ-Τόττεναμ, όπου ο φανατισμός ξεχειλίζει και βγαίνουν καπνοί από τα αυτιά. Η επίμαχη φάση έμοιαζε με ξεκάθαρο, αναμφισβήτητο πέναλτυ στο γυμνό μάτι, από αυτά που σφυρίζονται στο 99% των περιπτώσεων (μάλιστα ο Στσέσνι παραχώρησε πανομοιότυπο μία εβδομάδα αργότερα στον αγώνα Λίβερπουλ-Αρσεναλ 1-2). Δεν ακούστηκαν καν διαμαρτυρίες από τους παίκτες που χρεώθηκαν την παράβαση.

«Δεν κάνω βουτιές», διαμαρτύρεται ο Μπέιλ. «Προσπαθώ απλώς να σώσω την καριέρα μου όταν βλέπω τον αντίπαλο αμυντικό να έρχεται καταπάνω μου με άγριες διαθέσεις». Ο παιχταράς Μπέιλ, υπενθυμίζω.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι ποδοσφαιριστές τρώνε τόσο ξύλο μέσα στο γήπεδο. Η κλωτσιά πέφτει σύννεφο, αφού ελάχιστοι αμυντικοί μπορούν να πιάσουν τον Ουαλλό χωρίς τσεκουριές και χωρίς λάσσο. Αν δεν κάνει και μία βουτιά ο καημένος ο Γκάρεθ, θα βρεθεί στο νοσοκομείο. Στη Βρετανία, άλλωστε, δεν σφυρίζονται φάουλ για ψύλλου πήδημα.

Οι οπαδοί, όμως, αρνούνται να του αναγνωρίσουν ελαφρυντικά. «Οι βουτιές και οι θεατρινισμοί είναι για τις γυναικούλες», επιμένουν. Κανείς δεν θέλει γυναικούλες στην ομάδα του.

Εκτός αν είναι Έλληνας, σκέφτομαι όσο διαβάζω τα σχετικά ρεπορτάζ. Τέτοιες χαζοχαρούμενες ξενέρωτες μετροσέξουαλ συμπεριφορές δεν χωράνε στα γήπεδά μας. Εξάλλου, οι κουτόφραγκοι ζούσαν στα δέντρα όταν εμείς ανακαλύπταμε τον αθλητικό πολιτισμό.

Κι εγώ με την Τόττεναμ είμαι, όπως ενδεχομένως γνωρίζετε. Και δυσκολεύομαι να συμμεριστώ αυτή την έκρηξη οργής ενάντια στο "δικό μας παιδί". Ίσως επειδή γεννήθηκα στην Ελλάδα.

Θα ξεσπάθωνε ποτέ Έλληνας οπαδός εναντίον της δικής του ομάδας, αν κέρδιζε πέναλτυ-μαϊμού;

Θα έβρισκε ποτέ το μπελά του Έλληνας ποδοσφαιριστής από τη δική του εξέδρα, εάν έπαιρνε πεναλτάρα με μακροβούτι σε ντέρμπι;

Θα έβγαινε ποτέ ελληνική ομάδα να καταδικάσει τέτοιου είδους συμπεριφορά δικών της αθλητών;

Θα τολμούσε κανείς να γράψει τη φράση «δεν θέλω τέτοιες νίκες» χωρίς να εισπράξει πατσαβούρες;

Θα δικαιολογούσε κανείς έναν διαιτητή που ξεγελάστηκε;

Θα υπερασπιζόταν κανείς έναν αντίπαλο αμυντικό που αδικήθηκε;

Υπάρχουν ψήγματα αυτοκριτικής στον ελληνικό αθλητισμό;

Υπάρχουν ψήγματα αυτοκριτικής στην ελληνική κοινωνία;

Το καλύτερο που έχει να κάνει ο Γκάρεθ Μπέιλ είναι να υπογράψει σε ελληνική ομάδα. Θα παίρνει τα πέναλτυ σωρηδόν από τους ασπόνδυλους Έλληνες διαιτητές, θα αποθεώνεται από τους οπαδούς για τις καταδύσεις του, θα αγιοποιηθεί από τις αθλητικές εφημερίδες, θα γίνει πρώτος μάγκας καραμπουζουκλής και θα έχει και το κεφάλι του ήσυχο.

Στην Αγγλία, ακούει από εχθρούς και φίλους τα σχολιανά του για κάθε φάουλ που κερδίζει, εκτός αν φανεί το κόκκαλο. Στην ψωροκώσταινα, η ομάδα του θα απαιτεί σε όλους τους τόνους την προστασία του και θα ζητάει μπόνους ένα πέναλτυ και μία εβδομάδα διακοπές για κάθε κλωτσιά που εισπράττει.

Εμείς, άλλωστε, δεν φταίμε ποτέ και για τίποτε. Στην Ελλάδα της μούντζας, της αυτοδικίας και της ένθεης μανίας, πάντοτε κάποιος άλλος ευθύνεται για τις δικές μας αστοχίες.