Το πλάνο και η αισιοδοξία

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Υπάρχει πλάνο και το ακολουθούν όλοι...

Το χορταστικό μπασκετικό τριήμερο έφτασε στο τέλος του και αν μη τι άλλο πήραμε μια καλή εικόνα από τις περισσότερες ομάδες της Α1.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, γι αυτό ας περάσουμε αμέσως στο θέμα...

Αρχίζουμε με τον Παναθηναϊκό, που έπαιξε στην Βουλγαρία δίχως τους Διαμαντίδη και Ούκιτς, συνεπώς το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό ως προς το συνολικό κομμάτι. Φυσικά και διακρίνει κανείς με ευκολία τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, δεν είναι τυχαίες οι εμφανίσεις του Κίτσεν...

Ο Αμερικανός είναι σούτινγκ γκαρντ, αλλά έπαιξε ως πλέι μέικερ και έμοιαζε σαν 30αρης γκαρντ. Είχε ωριμότητα στο παιχνίδι του, σκεφτόταν ως άσος, τον ενδιέφερε πρώτα η πάσα και μετά το σουτ. Αυτό δείχνει ότι όλοι οι παίκτες - παλιοί και νέοι - έχουν μπει στη λογική της ομάδας, κανείς δεν μπορεί να βάλει τον εαυτό του πάνω από το σύνολο. Οποιος το πράξει, θα κάνει κακό στον εαυτό του.

Την ίδια στιγμή, Μασιούλις και Μπράμος φαίνεται ότι καλύπτουν πλήρως τη θέση "3", ειδικά ο Ελληνας είναι εγγύηση σε άμυνα και επίθεση, δίχως να κάνει από μόνος του τη διαφορά. Είναι εργαλείο που θέλει κάθε προπονητής.

Συνολικά ο Παναθηναϊκός δείχνει να έχει επιλέξει σοβαρούς παίκτες, που έχουν προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της νέας τους ομάδας. Ο Πάνκο ήταν θετικός, ο Αρμστρονγκ είχε καλά τελειώματα. Εχει μεν αδυναμία στο μαρκάρισμα παικτών τύπου Τζαγουάι, αλλά πόσους τέτοιους θα αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός τούτη τη σεζόν; Ο Σχορτσανίτης είναι πλέον πράσινος και κάνει τη δουλειά για την οποία αποκτήθηκε. Ο Σόφο έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που όλοι γνωρίζουμε, το ζητούμενο - επαναλαμβάνουμε - είναι η διάρκεια μέσα στη σεζόν.

Γενικά αυτόν τον Παναθηναϊκό μπορεί να το κρίνει κυρίως ατομικά, διότι συνολικά τού λείπουν ακόμα τρεις παίκτες. Οι δύο γκαρντ και το 4αρι.
Για τον Ολυμπιακό δεν χρειάζεται να γράψει κανείς πολλά. Δεν είναι μόνο η κεκτημένη ταχύτητα και η ψυχολογία νικητή που έχουν οι ερυθρόλευκοι. Είναι η ομοιογένεια και ο ένας χρόνος που κουβαλούν οι πιο μικροί... Ο Ολυμπιακός είναι μια ταχύτητα πιο πάνω από πέρυσι, η αλλαγή προπονητή έχει φέρει μικρές ποιοτικές διαφοροποιήσεις στον τρόπο παιχνιδιού. Συν τοις άλλοις, οι Περπέρογλου και Μαυροειδής έχουν αφομοιωθεί στο σύνολο, παίζουν κι αυτοί σαν να είναι χρόνια στον Ολυμπιακό. Και σε σχέση με τους προκατόχους τους, είναι ένα επίπεδο πιο πάνω...

Και κάτι άλλο για τους "αιώνιους": Παρότι το καλοκαίρι συζητήθηκε πολύ η αλλαγή προπονητών και η μετάβαση σε Ελληνες τεχνικούς, η εικόνα είναι εξαιρετική... Κι αυτό οφείλεται στην ποιότητα και τον χαρακτήρα των παικτών που ηγούνται του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού... Ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης αποτελούν εγγύηση - ακόμα κι όταν δεν είναι στο παρκέ - για τις δύο ομάδες, είναι οι καλύτεροι συνεργάτες των προπονητών... Οποιος δεν υπακούσει τους κόουτς και κάνει το δικό του, θα έχει να κάνει και με τους αρχηγούς...

Στον επίλογο να γράψουμε και κάτι για τον Πανιώνιο, που έχει και πολλές λύσεις και πολλά υποσχόμενο σύνολο. Στην Πολωνία έλειπαν οι Γιάνκοβιτς και Νταγκίσεβιτς, παρ' όλα αυτά η εικόνα ήταν θετική. Ο Παππάς θα είναι ο ηγέτης των κυανέρυθρων και έχει μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνει το άλμα στην καριέρα του, ο Μίλμπουρν είναι ένα 4αρι που σταθερά θα έχει 10+ πόντους για τον Πανιώνιο...

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Φιλικά αισιοδοξίας

Οι ημέρες που πέρασαν ήταν γεμάτες από μπασκετικές εικόνες και μπορεί ακόμα να βρισκόμαστε στην αρχή της προετοιμασίας, παρόλα αυτά, τα φιλικά στην Ιταλία για τον Ολυμπιακό και στη Σόφια για τον Παναθηναϊκό, πρόσφεραν μία πρώτη γεύση για αυτό που θα επακολουθήσει. Προσοχή, συμπεράσματα για την πορεία της σεζόν που θα ξεκινήσει σε λίγες εβδομάδες δεν μπορεί να βγάλει κανείς. Είναι ουτοπικό κι αφελές, πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, που πραγματοποίησε μεν δύο αρκετά καλές εμφανίσεις, με τον Ερυθρό Αστέρα και την Μπαρτσελόνα, αλλά για παγιωμένες απόψεις. Ηταν πολύ θετικό για τους πράσινους το γεγονός ότι κοίταξαν στα μάτια τους μπλαουγκράνα, που εξ αρχής, λογω κορμού, βρίσκεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ετοιμότητας, όπως επίσης και η νίκη επί του Αστέρα.

Είναι δεδομένο όμως, ότι χρειάζεται βελτίωση και κυρίως να βρουν οι παίκτες τους ρόλους του. Να ξέρει ο Πεδουλάκης τι περιμένει από τον καθένα και ο εκάστοτε παίκτη να ξέρει τι θέλει από αυτόν ο κόουτς. Εξάλλου, είναι σαφές ότι με Διαμαντίδη και Ούκιτς, τα πάντα θα είναι διαφορετικά. Από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδρά η άμυνα, από το μοντέλο των επιθέσεων μέχρι και των αριθμό των τελικών προσπαθειών που θα κάνει κάθε παίκτης. Είναι σίγουρο πάντως, ότι ακόμα ο δρόμος που διανυθεί είναι πολύ μακρύς. Οταν επιστρέψει ο Διαμαντίδης και τη στιγμή που θα μπει ο Ούκιτς, οι υπόλοιποι θα βρουν τα πατήματα και το ρόλο τους μέσα στην ομάδα. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η φιλοσοφία του Πεδουλάκη, που έδειξε ότι ο Παναθηναϊκός θα στηριχθεί στην άμυνά του, καθώς επίσης και στην στοχευμένη επίθεση, όπου τα πάντα θα προκύπτουν βάσει προγραμματισμού.

Το δυσάρεστο για τους πράσινους, είναι ότι μετά το τουρνουά της Σόφιας και μέχρι την έναρξη των επίσημων αγωνιστικών υποχρεώσεων, ο Παναθηναϊκός δε θα δώσει φιλικά με ευθέως ανταγωνιστικούς αντιπάλους και μπορεί αυτό να κρίνει ο Πεδουλάκης ότι έχει ανάγκη η ομάδα του στην παρούσα φάση, ίσως όμως έπρεπε να μπουν και κάποια πιο δυνατά φιλικά όσο πλησιάζει ο καιρός των επίσημων ματς, ώστε να υπάρχει πιο ξεκάθαρη εικόνα για την ικανότητα της ομάδας.

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός, δείχνει ότι βαδίζει σε πολύ καλό δρόμο. Ο κορμός έχει παραμείνει αναλλοίωτος, τα συστατικά υπάρχουν, οι προσθήκες έγιναν με πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό και ο Μπαρτζώκας επιχειρεί να κάνει χειρουργικές επεμβάσεις και όχι να αλλάξει το στυλ της ομάδας του. Οι ερυθρόλευκοι συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν πέρσι... Με τρομερή αυτοπεποίθηση πια, πιο ώριμη σκέψη και πλήρη γνώση ότι όλοι οι αντίπαλοι, σε ολόκληρη την Ευρώπη θα θέλουν να τους κερδίσουν. Η περσινή παρακαταθήκη, είναι ό,τι πιο σημαντικό κουβαλάει ο Ολυμπιακός φέτος. Και ο τίτλος των πρωταθλητών βεβαίως. Από εκεί και πέρα χρειάζεται σωστή διαχείριση και υπομονή. Ολα τα υπόλοιπα θα έρθουν.