Φιλάνθρωπος και ελεήμων θεός Παναθηναϊκός!

Όποιος -αντίπαλος- εμπλέκεται μαζί του, είτε αγωνιστικά είτε σε άλλα επίπεδα, γνωρίζει εκ των προτέρων πως ήρθε η ώρα να γελάσει το χειλάκι του!

Αγωνιστικά, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Παλιά, όποια από τις μικρότερες -θεωρητικά- ομάδες είχε στο πρόγραμμά της παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, κοίταζε από πριν το επόμενο. Χαμένους τους είχε τους βαθμούς από πριν, εκτός κι αν γινόταν κανένα θαύμα. Πλέον, όποιος είναι να παίξει με τον Παναθηναϊκό, πάει να κερδίσει. Εκτός κι αν γίνει κανένα θαύμα...

Σκεφτείτε πως στον πρώτο γύρο κατάφερε να χάσει και από τους τρεις νεοφώτιστους (Πανθρακικό, Πλατανιά, Βέροια!), ενώ στο ξεκίνημα του δεύτερου γύρου ήρθε η ώρα να χάσει μέσα και από τον Λεβαδειακό, από τον οποίο δεν είχε χάσει ποτέ.

Τα αγωνιστικά, πάντως, είναι το μικρότερο κακό για τους φίλους της ομάδας, έστω κι αν το ρόστερ πλέον είναι εφάμιλλο σε ποιότητα με ιστορικούς συλλόγους που έχουν γράψει χρυσές σελίδες στη βίβλο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, όπως ο Πανβουρβανιακός, η Ζάγανη και η Άνω Παναγιά. Έστω κι αν κοιτάς φωτογραφίες από τα ματς και δεν αναγνωρίζεις τους παίκτες που φοράνε την πράσινη φανέλα (πείτε ότι τον ξέρετε τον έναν από τη φωτογραφία - καλά, ο άλλος είναι διασημότερος κι από τον Πάπα - ο Παπάρας!). Έστω κι αν πλέον παίζουν βασικοί ποδοσφαιριστές που -σύμφωνα με τους ίδιους τους διοικούντες- προφασίζονται τραυματισμούς και γίνονται προσπάθειες να λυθεί το συμβόλαιό τους. Ή, ποδοσφαιριστές για τους οποίους -επίσης κάποιοι από τους διοικούντες- άφηναν υπονοούμενα ότι είναι «στημένοι». Κι αυτά συμβαίνουν με βασικούς. Πού να δει κανείς τον πάγκο, να τον πιάσει ψυχοπλάκωμα.

Κι όμως, αυτό το αγωνιστικό χάλι, είναι το λιγότερο κακό στον τωρινό Παναθηναϊκό. Εκείνοι που έχουν μετατρέψει την ομάδα σε περιοδεύοντα θίασο που προσφέρει φιλανθρωπικό έργο και χαμόγελα σε κάθε πικραμένο, δεν είναι -μόνο- οι ποδοσφαιριστές. Εγκλήματα έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται σε διοικητικό επίπεδο. Εδώ οι άνθρωποι διώξανε ολόκληρο Καραγκούνη και ολόκληρο Κατσουράνη, γιατί δεν έκαναν στον -προηγούμενο- προπονητή. Και τώρα ετοιμάζονται να διώξουν κι άλλους, γιατί δεν κάνουν στον -τωρινό- πρόεδρα. Κι όλα αυτά, για να φτιάξουν ομάδα. Ποια ομάδα θα φτιάξουν, όμως, δεν λένε. Τη Φούλαμ που φτιάχτηκε στο Κύπελλο με την γκολάρα του «Κάρα»; Τον ΠΑΟΚ που φτιάχτηκε στην Κομοτηνή με την ποιότητα του «Κατσούρ»;

Τα ίδια θα γίνουν και με όποιους άλλους φύγουν κακήν κακώς. Θα φτιάξουν όσους τους πάρουν και θα χαλάσουν τον Παναθηναϊκό. Όχι γιατί είναι παιχταράδες, κατ΄ ανάγκην. Αλλά γιατί θα πάνε σε κανονικές ομάδες και γιατί ...δεν υπάρχουν άλλοι στον Παναθηναϊκό. Γιατί όταν διώχνεις, πρέπει και να παίρνεις. Γιατί ο Λάζαρος -ποιοτικά- δεν είναι ο χειρότερος παίκτης του τωρινού Παναθηναϊκού. Μπορεί να έχει τα μυαλά πάνω από τα μαλλιά, αλλά από την άλλη μπορεί να είναι κι ο καλύτερος από όσους ξέμειναν. Κι ο Σπυρόπουλος που τον κράζει όλο το γήπεδο, κάνει -αναλογικά- καλή χρονιά φέτος (θυμηθείτε και τα παιχνίδια με την Εθνική - τι παθαίνει και μεταμορφώνεται;). Εκτός κι αν τον βρίζουν αναδρομικά, λες κι είναι μισθός ή σύνταξη το μπινελίκι και ισχύουν ακόμα οι παλιές, κακές εμφανίσεις. Πέραν της πλάκας, ένα «πάρε-βάλε» στον -παιχταρά;- Σισοκό έδωσε κι άλλο ένα στον -σκόρερ;- Τοτσέ έδωσε στο 2ο ημίχρονο του αγώνα με τον Λεβαδειακό. Τα πήραν, αλλά δεν τα έβαλαν...

Δεν υπερασπίζομαι φυσικά ούτε τον Λάζαρο ούτε τον Σπυρόπουλο. Απλώς, επισημαίνω πως στον Παναθηναϊκό λειτουργούν σπασμωδικά. Χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πλάνο, χωρίς λογική. Ό,τι κάτσει. Δεν μας κάνει ο διεθνής Κατσουράνης; Δρόμο στα μέσα της σεζόν. «Ευχαριστώ για το δώρο», λέει ο ΠΑΟΚ. Δεν μας κάνει ο Λάζαρος, ο Λουκάς, ο «Σπυρό», ο Φουρναρούλας; Δρόμο όλοι. Όξω απ΄ την πόρτα. Κι άντε και συμφωνώ, να φύγουν όλοι, δεν κάνουν για τον Παναθηναϊκό. Όταν, όμως, κάποιοι φεύγουν, δεν πρέπει και να αντικατασταθούν; Δεν πρέπει και να πληρωθούν για να φύγουν; Δεν πρέπει και να πληρωθούν όσοι -και αν- αποκτηθούν; Με τι θα πληρωθούν; Με φασόλια;

Για την ώρα, με ...χασόλια! Με το πολύ το χάσε - χάσε, που έχει γίνει λατρεμένη συνήθεια. Για τους αντιπάλους, μικρούς - μεγάλους. Το μόνο για το οποίο το «Φιλανθρωπικό Σωματείο Παναθηναϊκός» ενδέχεται να αντιμετωπίσει τη μομφή όσων ευνοούνται από το φιλανθρωπικό του έργο, είναι ότι στα καλά καθούμενα σταμάτησε την παιδική ζώνη του προγράμματός του, με τα «παραμύθια με τον Πρίγκιπα». Τώρα με τι θα γελάνε μεσοβδόμαδα; Τα Σαββατοκύριακα ξέρουν...

Μέχρι το φιλανθρωπικό σωματείο να αναπτύξει και άλλους τομείς δραστηριότητας, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...

Υ.Γ.: Για το μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από την Εμβιπή Παμπλικέισονς (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.