Το πιο όμορφο πρωτάθλημα του κόσμου!

Το πιο όμορφο πρωτάθλημα του κόσμου!

Στη φυλακή της Λουζίρα στην Ουγκάντα, υπάρχει μία ξεχωριστή Premier League, με τους κατάδικους-σούπερ σταρ να παίρνουν μεταγραφή, ανάλογα με το φαγητό που τους προσφέρουν οι τρόφιμοι-οπαδοί.

Η Καμπάλα είναι μία θεότρελη ιστορία. Στους δρόμους της πρωτεύουσα της Ουγκάντα η εναλλαγή των χρωμάτων σε ζαλίζει. Καθώς όμως βγαίνεις από την πόλη, στα επτά χλμ. παραέξω, τα χρώματα ξεθωριάζουν. Φτάνοντας στην Λουζίρα, το πλέον διαβόητο σωφρονιστικό κέντρο της χώρας βλέπεις μόνο το πορτοκαλί και το κίτρινο των φυλακισμένων.

Σε ένα μέρος με προδιαγραφές για να φιλοξενήσει 500 άτομα, στοιβάζονται 1.500 με βαριές καταδίκες. Εκεί θα συναντήσεις τους πιο σκληρούς εγκληματίες. Από δολοφόνους έως μέλη της σκληρής τρομοκρατικής οργάνωσης Al Shabaab. Ενώ όμως θα περίμενε κανείς ότι όλοι αυτοί συγκεντρωμένοι σε ένα τόσο ασφυκτικό περιβάλλον θα προκαλούσαν το απόλυτο χάος, συμβαίνει το αντίθετο. Τάξη, ενότητα, πειθαρχία και ποδόσφαιρο. Ναι, πρόκειται για ακόμα μία γλυκιά συνεισφορά του όμορφου παιχνιδιού...

Στη Λουζίρα συμβαίνει κάτι μαγικό. Το πρωτάθλημά μας δεν είναι ότι απλά έχουμε σχηματίσει ομάδες και παίζουμε μπάλα. Είναι πολλά παραπάνω. Τα πάντα είναι σχεδιασμένα και επικρατεί απόλυτη οργάνωση. Εχουμε κανονική ομοσπονδία, νόμους, κανόνες, κάνουμε μεταγραφές και υπάρχει καταστατικό», εξηγεί ο Οπιο Μόουζες. Ο ίδιος είναι ο εμπνευστής του εγχειρήματος και πρόεδρος της ομοσπονδίας, την οποία έχει ονομάσει UPSA.

Ο Μόουζες είναι πρώην αστυνομικός, καταδικασμένος 20 χρόνια για το φόνο του θείου της αγαπημένης του, ο οποίος είχε μπει στο σπίτι του και τον είχε απειλήσει με όπλο, να μην ενοχλήσει ξανά την κοπέλα. Εκείνος όμως είχε το δικό του όπλο, πυροβόλησαν και οι δύο. Ο θείος βρέθηκε στο... χώμα κι ο Μόουζες να στήνει το πιο δύσκολο, συναρπαστικό, σκληρό και την ίδια στιγμή το πιο όμορφο πρωτάθλημα στον κόσμο.

Καθώς λοιπόν στην Ουγκάντα άπαντες τρελαίνονται με την αγγλική Premier League, βλέπεις ότι αυτό έχει επηρεάσει την ίδρυση των clubs της φυλακής, ενώ έχουν καταφέρει να αποκτήσουν φανέλες με χορηγίες. Ο Μόουζες είναι με την Αστον Βίλα (ΟΚ, είναι στην Championship τώρα) και αυτή ήταν η πρώτη ομάδα που οργανώθηκε. Ακολούθησαν Λίβερπουλ, Μαν. Γιουνάιτεντ, Αρσεναλ, Τσέλσι, Εβερτον, Νιούκαστλ και πιο πρόσφατα έγιναν οι μεγάλες προσθήκες της Μπαρτσελόνα και της Γιουβέντους. Μόνο που υπήρξε ακόμα μία, η πιο απίθανη όλων, καθώς κάποιοι κρατούμενοι γούσταραν να παίζουν με τη φανέλα του Αννόβερο!

Και πώς γίνεται η όλη φάση; Ο Μόουζες εξηγεί στην κάμερα του «VICE» το πώς έχει φτιαχτεί το όλο οικοδόμημα του τουρνουά. Οι ομάδες παίρνουν δύναμη από τους οπαδούς, οι οποίοι δηλώνονται ονομαστικά και βοηθούν. Υπάρχει πρόεδρος και συμβούλιο σε κάθε μία και οι οπαδοί συμβάλουν για ό,τι χρειάζεται. Για παράδειγμα υπάρχουν δύο μεταγραφικές περίοδοι. Οταν μία ομάδα θέλει να πάρει κάποιον παίκτη, πηγαίνει και του τάζει περισσότερο φαγητό, ρουχισμό, παπούτσια. Αυτά προσφέρονται με μερίδιο από τους οπαδούς».

Το φοβερό σε αυτή την ιστορία όμως είναι ότι τους περισσότερους οπαδούς τους έχουν Λίβερπουλ και Γιουνάιτεντ. Ετσι βλέπεις τα αστάρια αυτών των clubs να είναι πιο καλοταϊσμένα, με πιο πολλά κιλά και σε καλύτερη κατάσταση. Αντιθέτως, οι παίκτες του Αννόβερο είναι ξεκάθαρα πιο αδύνατοι και η ομάδα δυσκολεύεται να προσεγγίσει κάποιον σούπερ σταρ στις μεταγραφές, έχοντας συνέχεια τους ίδιους να παίζουν. Κάθε παιχνίδι συγκεντρώνει τεράστιο ενδιαφέρον. Τα μεγάλα ντέρμπι σίγουρα τα παρακολουθούν και οι 1.500 τρόφιμοι.

«Είναι το μοναδικό που με κάνει, μας κάνει να ξεχνιόμαστε και να απολαμβάνουμε έστω λίγες όμορφες στιγμές. Οταν κυνηγάω την μπάλα, αισθάνομαι ευτυχισμένος», εξηγεί ο Μπένον Λουγίμα. Πρόκειται για τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος και ανήκει στη Λίβερπουλ. Ο Λουγίμα που βρίσκεται μέσα επειδή σκότωσε τη φίλη του, αγωνίζεται χωρίς παπούτσια και σκοράρει χατ τρικ με ευκολία. «Είναι απίστευτος. Πραγματικά θα μπορούσε να παίζει σε καλό club στην Ευρώπη και να είναι πλούσιος», λέει για τον παικταρά της φυλακής ο Μόουζες. Τουλάχιστον, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες που ο ίδιος επέβαλε στον εαυτό του, μπορεί ακόμα να σκοράρει και να φιλάει το σηματάκι των αγαπημένων του Reds, γνωρίζοντας αποθέωση από το σιωπηλό κοινό της Λουζίρα. Επειδή οι άνθρωποι με τα κίτρινα και τα πορτοκαλί απαγορεύεται να φωνάζουν την ώρα του αγώνα...

Follow me: @jorgekaraman