Οταν εκτιμάς αυτό που χάνεις...
Ο Μιχάλης Τσόχος βλέπει όλους αυτούς που γκρινιάζουν για την κατάντια της Εθνικής και θυμάται ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν ήθελαν να ακούν μέχρι πέρυσι για την ομάδα που κέρδιζε 1-0 με το ζόρι...
Είναι μία από τις σοφές εκφράσεις. Εκτιμάς κάτι, μόνο όταν το χάσεις. Ημουν βέβαιος ότι θα συμβεί κάποια στιγμή. Πρέπει να έχω γράψει τα τελευταία χρόνια τρεις τέσσερις φορές κείμενο επ' αυτού. Οτι δηλαδή αυτό το 1-0 με το οποίο κερδίζαμε και δημιουργούσε γκρίνια, θα το εκτιμήσουμε μόνο όταν θα πάψουμε να το έχουμε.
Τώρα που μας λείπει, τώρα που το βλέπουμε να το εκτιμά κοτζάμ Προτογαλία, που ακόμη και την Αλβανία την κερδίζει με 1-0 στο τέλος, τώρα αρχίζουμε και το εκτιμάμε και το νοσταλγούμε... Τώρα που εμείς την επόμενη μεγάλη διοργάνωση θα την δούμε από την τηλεόραση, τώρα που εμείς ακόμη και τα Νησιά Φερόε δύσκολα θα τα προσπεράσουμε στην βαθμολογία του ομίλου, τώρα που ακόμη ψάχνουμε μια νίκη και στα τελευταία ματς έστω ένα γκολ για να πανηγυρίσουμε, τώρα το 1-0 μας λείπει.
Αλλά το κυρίαρχο θέμα δεν είναι τι έλεγαν κάποτε κάποιοι και τι λένε τώρα οι ίδιοι. Το κυρίαρχο θέμα είναι οι παίκτες. Ο Κώστας Μανωλάς το είπε ξεκάθαρα. “Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι δεν θα παίξουμε στο Euro”.
Αυτή είναι και η τελευταία ελπίδα αυτής της Εθνικής. Το καλοκαίρι όταν όλα αυτά τα παιδιά θα στηθούν μπροστά στην τηλεόραση για να δουν τα ματς του Euro και δεν θα είναι εκεί, τότε θα καταλάβουν αυτό που οι ίδιοι έχασαν. Τώρα μαζί με όλους μας δεν το έχουν διαπιστώσει καλά καλά. Δεν το χωράει το μυαλό του Μανωλά, όπως δεν το χωράει το μυαλό όλων αυτών των παιδιών που ένα χρόνο πριν έφταναν μία εκτέλεση πέναλτι από την πρόκριση στις οκτώ καλύτερες ομάδες του κόσμου στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, ότι δεν θα ταξιδέψουν στην Γαλλία.
Σήμερα, μετά και τα αποτελέσματα της 8ης αγωνιστικής των ομίλων, λογικά η Ελλάδα θα βρεθεί κάτω από την 50η θέση της ειδικής βαθμολογίας της FIFA. Εχει να συμβεί στην Εθνική ομάδα πολύ πριν το 2004. Δέκα χρόνια ανέβηκε ένα ένα τα σκαλιά, και μέσα σε ένα χρόνο γκρεμοτσακίστηκε πιο κάτω κι' από εκεί που ξεκίνησε.
Το να εμπιστευτώ τον Γκιρτζίκη ότι θα βρει ικανό ξένο προπονητή είναι προφανές αστείο. Είναι απολύτως ανίκανος και να τον ψάξει όχι να τον βρει. Χώρια που δεν είναι και δική του δουλειά, αλλά δουλειά ενός τιμ μάνατζερ που δεν υπάρχει. Αστα να πάνε στο διάολο άμα είναι να εναποθέσω τις ελπίδες μου στην ΕΠΟ. Τις εναποθέτω στους παίκτες αυτής της ομάδας που είναι αλήθεια, είναι οι πρώτοι που στενοχωριούνται και αυτοί που θα βιώσουν περισσότερο από κάθε άλλον αυτή την απουσία από μία τελική φάση Euro.
Και ελπίζω αυτοί να βρουν το κουράγιο να αλλάξουν τα πράγματα. Προφανώς δεν μπορούν μόνοι, αλλά χρειάζεται να κάνουν την περισσότερη δουλειά σε αυτή την εντελώς ανηφορική διαδρομή που τους περιμένει...
Οσο για εκείνους που ανέφερα στην αρχή, αυτούς που σιχτίριζαν με τις νίκες με 1-0, τους αφήνω να αποθεώσουν τον Σάντος και την Πορτογαλία που με αυτό το 1-0 τους βλέπω να φτάνουν μέχρι τα ημιτελικά του Euro της Γαλλίας και βλέπουμε...
