Οι πιτζάμες και τα γιαούρτια!

Πρώτα απ' όλα οφείλω να δικαιολογήσω την αναφορά στις πιτζάμες, που ως ιδέα δεν είναι δική μου, αλλά τη δανείστηκα από τον Ντέηβιντ Μπλατ. Τις προάλλες που η Μακαμπί Τελ Αβίβ νίκησε τους πρωταθλητές Ελλάδος και Ευρώπης στο Τουρνουά της Νυρεμβέργης ο σεσημασμένος για τις ατάκες και την ευφράδεια του, προπονητής είχε πει ότι "εφέτος ο Ολυμπιακός δεν θα νικήσει καμιά ομάδα που φοράει πιτζάμες".

Τι εννοούσε ο ποιητής; Ότι δεν θα πιάσει κανέναν στον ύπνο!

Η Κάχα δεν ήρθε στην Αθήνα ούτε με τις πιτζάμες, ούτε με... νεγκλιζέ εμφάνιση. Ανεξαρτήτως της άποψης που έχει η πιάτσα για τις μεθόδους και την αποτελεσματικότητα του Ιβάνοβιτς, οι ομάδες του είναι πάντοτε σκληρές και υποψιασμένες. Υπ' αυτήν την έννοια, δεν χρειαζόταν να έχει στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης ο Ολυμπιακός για να αριβάρουν οι Βάσκοι στον Πειραιά φορώντας τις πανοπλίες τους!

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύ κουβέντα για το αμυντικό ζήτημα του Ολυμπιακού. Κάπου διάβασα χθες την άποψη ότι τάχα οι παίκτες αμύνονται πιο χαλαρά, διότι, λέει, ο Μπαρτζώκας είναι πιο ήρεμος και επιεικέστερος από τον Ντούντα και δεν θα τους ψάλει τα εξ αμάξης, όπως συνήθιζε σε τέτοιες περιπτώσεις ο "σοφός". Έχει το... χάζι της αυτή η εκδοχή, αλλά εάν ίσχυε, θα αποτελούσε ένα βαρύ πλήγμα στον επαγγελματισμό των παικτών του Ολυμπιακού...

Ο Ολυμπιακός επέλεξε μια συγκεκριμένη τακτική για να αναχαιτίσει το pick n' roll και κυρίως το pick n' pop των Βάσκων. Ο Μπαρτζώκας εξήγησε μετά τον αγώνα στο Νovasports ότι "παίξαμε με συνεχείς αλλαγές σε όλα τα σκριν, για να αντιμετωπίσουμε την ιδιαιτερότητα που έχει το παιχνίδι της Κάχα με τις πολλές διεισδύσεις και τις πάσες προς τα έξω". Χθες το πρωί που άνοιξα την ίδια κουβέντα στο ραδιόφωνο του Sentra 103.3 με Χρήστο Μαρμαρινό, ο συνεργάτης του Μπαρτζώκα (και των προηγούμενων πέντε προπονητών του Ολυμπιακού, παρεμπιπτόντως) ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικός...

"Στο scouting που κάναμε βρεθήκαμε προ εκπλήξεων, διότι στα περισσότερα plays τους, βλέπαμε πέντε παίκτες ακροβολισμένους στην περιφέρεια και κανέναν μέσα στη ρακέτα. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να παίξουμε με αλλαγές στα σκριν και να μην αφήσουμε τον ψηλό μέσα. Για ποιο λόγο να χαραμίσουμε έναν παίκτη που θα μάρκαρε τον... κανέναν;" υπέβαλε τη ρητορική ερώτηση ο Μαρμαρινός και δεν έχει άδικο.

Πρόπερσι που ο Ολυμπιακός (με κορυφαίο παίκτη τον Ράντοσλαβ Νεστέροβιτς) είχε νικήσει τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, έγινε μεγάλη κουβέντα για την αν όχι καινοτόμα, τουλάχιστον ριψοκίνδυνη επιλογή του Ιβκοβιτς να αντιμετωπίσει να αντιμετωπίσει το pick n' roll του Ομπράντοβιτς κρατώντας τον ψηλό μέσα στη ρακέτα. Το ρίσκο στην προκειμένη περίπτωση είναι αφενός τα mismatch και αφετέρου οι ευκαιρίες που δημιουργούνται στην αδύνατη πλευρά υπέρ του επιτιθέμενου, πολλώ δε μάλλον όταν (στην προαναφερόμενη περίπτωση) ο Ολυμπιακός είχε απέναντι του την ομάδα η οποία εκμεταλλευόταν καλύτερα από κάθε άλλη αυτές τις καταστάσεις στην αναντιστοιχία των μαρκαρισμάτων...

Συμφωνώ απολύτως με αυτό που είπε ο Καρύδας στην εκπομπή του Νovasports, ότι δηλαδή, σε αντίθεση με τη λογική των ισπανικών ομάδων, οι οποίες συνήθως κυνηγούν τον αιφνιδιασμό, η Κάχα Λαμπoράλ έπαιξε "σκεπτόμενο μπάσκετ" ('όπως λέει και ο Πεδουλάκης) και έψαχνε συνεχώς τα mismatch.

Στο τέλος της ημέρας ο Ολυμπιακός ξεπέρασε και το "σκεπτόμενο μπάσκετ" της Κάχα Λαμποράλ και τις δικές του ανορθογραφίες και κυρίως την πίεση που υφίσταται ως η ομάδα η οποία μετά τη 13η Μαΐου του 2012, πρέπει να αποδεικνύει κάθε βράδυ ότι δεν είναι ελέφαντας!

Βεβαίως η σεζόν βρίσκεται ακόμη στην αρχή και επειδή είναι νωρίς για να κριθούν και να διακυβευθούν οι στόχοι, ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να λειτουργεί υπό το καθεστώς της πρεμούρας. Σε αντιδιαστολή μάλιστα με τον υπό κατασκευήν Παναθηναϊκό, δεν νιώθει και την ανάγκη να αγοράσει χρόνο: το επισημαίνω αυτό διότι ο Παναθηναϊκός (που απόψε έχει μια πολύ δύσκολη αποστολή στη Μαδρίτη) πήρε τόσους νέους παίκτες, όσους παλιούς κράτησε ο Ολυμπιακός!

Εδώ υποκύπτω πάλι στον πειρασμό να μεταφέρω γραπτώς αυτό που είπε ο Μαρμαρινός: "Υπάρχουν δυο δρόμοι: ή κρατάς το 80% των παικτών για να κάνουν το 20% της δουλειάς ή κρατάς το 20% των παικτών για να κάνουν το 80% της δουλειάς"!

Ο Ολυμπιακός επέλεξε τον πρώτο δρόμο και ως εκ τούτου τα μαθήματα χημείας μοιάζουν πιο εύκολα απ' ό,τι θα ήταν εάν η ομάδα αναδιαρθρωνόταν εκ θεμελίων. Με την κατασκευαστική λογική, ο Μπαρτυζώκας και οι συνεργάτες του έχουν ν' ασχοληθούν περισσότερο με τα μερεμέτια, αλλά εντέλει αυτές οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν την (ειδοποιό) διαφορά...

Μπορεί χθες οι προπονητές και οι παίκτες του Ολυμπιακού να ζήτησαν συλλήβδην μια συγνώμη για την άμυνα, αλλά αυτό δεν απενοχοποιεί την επίθεση τους! Ακούγεται υπερβολικό το γεγονός ότι στο κατ' ουσίαν πρώτο επίσημο ματς της σεζόν μια ομάδα σημειώνει 85 πόντους και παρ' όλα αυτά εγείρονται επιφυλάξεις ή αιτιάσεις για την επιθετική λειτουργία της, αλλά με τη λογική των συγκοινωνούντων δοχείων και του transition συμβαίνει και αυτό: σε πείσμα των 85 πόντων και της παρά φύσιν (που είχε πει κάποτε ο Ιωαννιδης για τον Κουντέλιν) ευστοχίας του στα τρίποντα, ο Ολυμπιακός έχει κάποια "θεματάκια" και στην επίθεση. Το σημαντικότερο από αυτά είναι -όπως απεφάνθη το τεχνικό επιτελείο- η καθυστερημένη ανάγνωση κάποιων καταστάσεων στην άμυνα της Κάχα Λαμποράλ και η εξ αυτής απορρέουσα αργοπορία στην προσαρμογή.

Ήταν ολοφάνερο από την πρώτη στιγμή ότι ο Ιβάνοβιτς (όπως κάνουν πολλοί προπονητές σε όλο τον κόσμο) επέλεξε τη ριψοκίνδυνη τακτική να αφήσει χώρο και χρόνο για τα περιφερειακά σουτ του Ολυμπιακού. Η εικόνα της άμυνας της ισπανικής ομάδας "φώναζε" πώς ο Μαυροβούνιος προπονητής της (εφόσον το πεπρωμένο του έγραφε ότι θα φύγει ηττημένος από το Νέο Φάληρο) δεν ήθελε να χάσει από τον Σπανούλη και από το inside game των πρωταθλητών Ευρώπης. Οι Βάσκοι πίεσαν τον αρχηγό του Ολυμπιακού και έκλεισαν μέσα στη ρακέτα, αλλά πλήρωσαν ακριβά τον λογαριασμό από τα 6,75μ.

Στον αντίποδα υπάρχουν τα καλά νέα για τον Ολυμπιακό κι αυτά είναι πολλά και θα γίνουν περισσότερα, προϊούσης της σεζόν: η ομάδα έχει πλουραλισμό, παντρεύει τις πριμαντόνες με τους εργάτες και χθες διέθετε πολύ υψηλό δείκτη παραγωγικότητας και αξιοποίησης των ευκαιριών, που τεκμηριώθηκε όχι τόσο από τους 85 πόντους στα 40 λεπτά, όσο από τους 1.28 που σκόραρε σε κάθε κατοχή, όταν ο μέσος όρος όλων των ομάδων στην περυσινή Ευρωλίγκα ήταν κάτω από τη μονάδα!

Η εμφάνιση του Περπέρογλου στα δικά μου μάτια, δεν συνιστά είδηση: κανείς δεν είπε ποτέ ότι ο Στράτος είναι ο νέος Φάνης, αλλά κάποια στοιχεία του παιχνιδιού του τον κάνουν όχι μόνο πολύ χρήσιμο, αλλά και ξεχωριστό. Όταν (μετά τον Σισκάουσκας και τον Γουίνστον) ο Ομπράντοβιτς αποφάσισε να μην πάρει ξένο παίκτη στη θέση του small φόργουορντ, κοίταξε τον Περπέρογλου και του είπε στα ίσια "είσαι το τριάρι μου". Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Μπαρτζώκας διαθέτει την πολυτέλεια να χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό στη δική του προσφώνηση και να λέει "είσαστε τα τριάρια μου", κοιτώντας τον Παπανικολάου και τον Περπέρογλου!

Στη θέση "3" ο Ολυμπιακός διαθέτει δυο Ελληνες που έχουν εντελώς διαφορετικό ύφος, οπότε ο Μπαρτζώκας μπορεί να τους εναλλάσσει αναλόγως με τις συνθήκες και τον αντίπαλο. Ο Παπανικολάου διαθέτει ενέργεια, αμυντικό ένστικτο, ενθουσιασμό και αθλητικά προσόντα, ενώ βελτιώνει διαρκώς την εκτελεστική ικανότητα του από μέση και μακρινή απόσταση. Ο Περπέρογλου (που πέρασε κιόλας μια τρομακτική περιπέτεια με την υγεία του) αντιπαραβάλλει την εμπειρία, ποστάρει με επιτυχία, πασάρει καλά την μπάλα στην πίεση, έχει πλούσιο εκτελεστικό ρεπερτόριο (εν στάσει ή μετά από ντρίμπλα), κάνει δουλειά χωρίς την μπάλα και δεν είναι τεμπέλης, ούτε τρώει από τα έτοιμα. Το γράφω αυτό διότι στην ηλικία των 28 ετών συνεχίζει να δουλεύει με συνέπεια και να βελτιώνει διάφορα κομμάτια του παιχνιδιού του.

Αλλάζω θέμα και περνάω στον Παναθηναϊκό, του οποίου το αποψινό ματς στη Μαδρίτη εκτός από εξ ορισμού πολύ δύσκολο είναι επίσης ιστορικό και γι 'αυτό πολύ περίεργο: την τελευταία φορά που οι εξάκις πρωταθλητές Ευρώπης έπαιξαν σε αγώνα της Ευρωλίγκας χωρίς τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο τους, η Ευρωλίγκα λεγόταν Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στο παλμαρέ τους είχαν έναν τίτλο (αυτόν στο Παρίσι), ταξίδευαν στην Ευρώπη από το Ανατολικό Αεροδρόμιο και αντί για τις συνηθισμένες στην περίοδο της παντοκρατορίας τους, σαμπάνιες λούζονταν με πρόβεια γιαούρτια!

Η ανωτέρω αντιδιαστολή δεν έχει ίχνος υπερβολής! Τις εποχές που ορίζονται ως προ και ως μετά Ομπράντοβιτς τις χωρίζουν 13 χρόνια, πάνω από 300 ματς και μια εκπληκτική μετάλλαξη. Απόψε ο Πεδουλάκης ανοίγει έναν κύκλο, που τον είχε κλείσει στις 4 Ιουνίου 1999 στη Μπολόνια και μερικές ώρες αργότερα στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ο Λευτέρης Σούμποτιτς. Σε πείσμα των ονομάτων (Ράτζα, Μποντιρόγκα, Αλβέρτης, Οικονόμου, Τζεντίλε, Κοχ, Παταβούκας, Μπουντούρης, Μπερκ, Χούμπλμαν, Καλαϊτζής, Μάγλος) της ποιότητας και της αήττητης προέλασης του στην πρώτη φάση της διοργάνωσης (με ρεκόρ 10-0), στον πρώτο γύρο των πλέι οφς ο Παναθηναϊκός έπεσε στην ξέρα της Φορτιτούντο (Τιμσίστεμ) Μπολόνια, που τον "σκούπισε" με 2-0.

Η συμφορά άρχισε στο ΟΑΚΑ (58-63) και ολοκληρώθηκε στο "Καζαλέκιο" όπου η ιταλική ομάδα (με προπονητή τον Σκάνσι και παίκτες τους Φούτσκα, Μάγερς, Γιάριτς, Ντελ Νέγκρο, Μουλαομέροβιτς, Καρνισόβας, Νταμιάο, Μορέτι, Μπετς, Μπαζίλε) τον συνέτριψε με 88-64! Το επόμενο μεσημέρι η αποστολή επέστρεψε στην Αθήνα και στο αεροδρόμιο την περίμεναν εξαγριωμένοι οπαδοί που δεν περιορίστηκαν στις βρισιές, αλλά πέταξαν κιόλας γιαούρτια στους παίκτες! Ο πρώτος και (εάν δεν κάνω λάθος) ο μόνος παίκτης που τόλμησε να βγει από την κανονική πόρτα και όχι από τη... back door ήταν ο Ντίνο Ράτζα, ο οποίος μάλιστα αργότερα στο πάρκινγκ έβαλε τα στήθη του μπροστά για να προστατεύσει τον Σούμποτιτς.

Δυο μέρες αργότερα, ο αγώνας πρωταθλήματος με τον Σπόρτιγκ ήταν πράγματι αλλόκοτος: πίσω από τον πάγκο του (γηπεδούχου) Παναθηναϊκού ήταν παρατεταγμένα τα ΜΑΤ, οι παίκτες, ο Πίξι και ο... Ιωαννίδης (που εθεωρείτο επικρατέστερος διάδοχός του!), ο (ευρισκόμενος για επαγγελματικούς λόγους στη Νέα Υόρκη) Παύλος Γιαννακόπουλος έστελνε μήνυμα προς τον κόσμο για να συγκρατήσει την οργή του, ο Μποντούρης έδειχνε το τριφύλλι στη φανέλα και ο Ράτζα ανέβαινε πάνω στα κάγκελα για να μιλήσει με τους εξαγριωμένους οπαδούς και να συνάψει εντέλει μαζί τους ένα προσωρινό moratorium. Πράγματι η ειρήνευση λειτούργησε ευεργετικά, διότι μετά από δυο μήνες, στον πέμπτο τελικό των πλέι οφς, ο ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ, πέτυχε το repeat και θεμελίωσε την αυτοκρατορία του.

Από τότε πέρασαν 13 χρόνια που για τον Παναθηναϊκό φέρουν την (αγία) εικόνα του Ομπράντοβιτς. Αλλά, όλοι και όλα έχουν ένα τέλος και αναλόγως όλοι και όλα έχουν μια αρχή, που απόψε τη γράφει ο Πεδουλάκης και ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον πόσο δύσκολη είναι...