Ανεπίδεκτοι μαθήσεως και ανιστόρητοι

Θανάσης Ασπρούλιας

Καταπώς γίνεται στα DVD τα τελευταία χρόνια. Ο θεατής επιλέγει το τέλος που του αρέσει. Που τον εξιτάρει, που το προτιμά βρε αδελφέ... Ας ξετυλίξουμε λοιπόν το φιλμ, για να το τυλίξουμε και πάλι. Ανάποδα αυτή τη φορά. Οπως στο sliding doors με την Γκουίνεθ Πάλτροου, όπου συχνά πυκνά ο σκηνοθέτης μας υποχρεώνει σε οπτικά rewind για να γνωρίσουμε τι θα γινόταν αν...

Δύο παράλληλες ζωές... Αυτό που συνέβη με τη Γκουίνεθ Πάλτροου να καβαλάει την τελευταία στιγμή στο βαγόνι του συρμού. Κι αυτό που θα μπορούσε να συμβεί, αν η πρωταγωνίστρια, δεν προλάβαινε τις πόρτες του μετρό ανοιχτές την τελευταία στιγμή. Δύο παράλληλες ζωές φίλοι μου...

Αυτές που μελετούσαμε επί 40 λεπτά παρατηρώντας την Τσεντεβίτα να βγάζει το λάδι του Ολυμπιακού και να σκεφτόμαστε τις πιθανές επιπτώσεις από μία ενδεχόμενη ήττα. Δύο παράλληλες ζωές, που μελετάμε πλέον, πιο ήρεμοι βεβαίως, σκεπτόμενοι ότι.... Το φιλμ ξετυλίγεται. Στα 39 δευτερόλεπτα, το γύρισμα του Χάινς στην απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει τη μπάλα πριν αυτή περάσει εκτός, χτυπάει στα πόδια του Σούπουτ. Νέα επίθεση για τον Ολυμπιακό... Στην επαναφορά ο Παπανικολάου, βρίσκει τον Σπανούλη, που διεσδύει για να ισοφαρίσει το παιχνίδι.

Οι δύο ομάδες είναι στα ίσα. Απομένουν 26 δευτερόλεπτα. Σχεδόν όλα για τους Κροάτες του Μάλκοβιτς. Η άμυνα του Ολυμπιακού τρώει σίδερα, αλλά στην εκπνοή του χρόνου ο Ράιτ με σουτ από τα 8 μέτρα γκρεμίζει τον Πρωταθλητή Ευρώπης. Τον κάνει περίγελο (ποιος ανόητος ισχυρίζεται ότι στον αθλητισμό κάποιος μπορεί να γίνει περίγελος;) όπως θα έγραφαν αντι-ολυμπιακά έντυπα και site. Ισως και κάποια από τα φιλοολυμπιακά. Η Τσεντεβίτα κερδίζει.

Το ΣΕΦ αδειάζει μαζί με την ψυχή των λιγοστών που παρακολούθησαν το ματς δια ζώσης και των εκατοντάδων χιλιάδων που στάθηκαν μπροστά στον τηλεοπτικό δέκτη τους. Η ...παράλληλη ζωή συνεχίζεται. Ο Καβαλιεράτος, που αν δεν είναι ο κορυφαίος, είναι σίγουρος μες στους κορυφαίους των κορυφαίων ρεπόρτερ του Ολυμπιακού (διάβασα πως) έγραψε ότι αν η Τσεντεβίτα κέρδιζε, ο Μπαρτζώκας θα αποτελούσε παρελθόν.

Κι αναρωτιέμαι... Ανεξαρτήτως χρωμάτων... Πόσο απαίδευτοι, πόσο αγνώμονες, πόσο μεγάλοι υβριστές της ίδιας της ιστορίας μπορούμε να γίνουμε εμείς οι Ελληνες; Εν τέλει, πόσο ντουβάρια μπορεί να αποδειχτούμε εμείς, μπροστά στα σπάνια μαθήματα που μας δίδαξε όλα τα προηγούμενα χρόνια, αυτή, η ίδια μπάλα. Αυτή που φέτος φαίνεται να μην κάνει το χατήρι στον Ολυμπιακό, ενώ πέρσι, σε κάθε περίπτωση του έκλεινε το μάτι.

Λυπάμαι, αλλά ενώπιον αυτής της απόλυτης προσβολής των διδαγμάτων, προσωπικά διαχωρίζω τη θέση μου. Ζούμε σε έναν τόπο, όπου είτε επειδή προσπαθήσαμε, είτε επειδή κάποιοι άνθρωποι ξόδεψαν αμέτρητα εκατομμύρια για να κάνουν το κέφι τους, είτε επειδή ο Θεός του μπάσκετ επέλεξε να είμαστε εμείς οι εκλεκτοί του, γνώρισε στιγμές ευτυχίας, που άλλες χώρες, αρνούνται έστω να ονειρευτούν. Κι ας έχουν προσφέρει ουκ έστιν αριθμός χαρτονομισμάτων, πιστεύοντας ότι η ευτυχίας αγοράζεται. Ε, όχι, στον αθλητισμό, τις περισσότερες φορές η ευτυχία δεν αγοράζεται. Απλά, το χρήμα κάνει σε πολλές περιπτώσεις τη ζωή μας πιο εύκολη.

Σε αυτή τη χώρα, λοιπόν, όπου εδώ και περίπου δύο δεκαετίες μεσουρανούν δύο αντίπαλα στρατόπεδα, τα διδάγματα που λάβαμε ήταν πολλά. Ο Παναθηναϊκός, κατάφερε να γίνει η κορυφαία ομάδα στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, παραδίδοντας τα κλειδιά επί πολλά χρόνια σε έναν και μόνο προπονητή. Αυτός ο προπονητής, ακολούθησε μία λογική, την οποία κάποτε πολλοί υποτιμούσαν.

Η διατήρηση ενός βασικού κορμού. Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός, έχοντας μείνει πολλά βήματα πίσω από τους πράσινους, προσπαθούσε κάθε χρόνο, αλλάζοντας κάθε χρόνο το 99% του ρόστερ του, απολύοντας προπονητές στη χάση και στη φέξη, να τον πλησιάσει. Δεν τα κατάφερνε. Κάποια στιγμή το πέτυχε όμως.

Και αποφάσισε το επόμενο καλοκαίρι, έχοντας να αντιμετωπίσει τη φυγή του προπονητή (Ντούσαν Ιβκοβιτς), να συνεχίσει με το ίδιο μοντέλο. Αυτό που είχε διδαχθεί από τον αιώνιο αντίπαλο κι αυτό είναι το σωστό. Να παραδώσει τα κλειδιά σε έναν νέο προπονητή, αλλά να διατηρήσει τον ίδιο κορμό στην ομάδα του. Με ένα σμπάρο δύο τρυγώνια. Πέραν της δεδομένης ανάδειξης νέων πρωταγωνιστών στο ελληνικό μπάσκετ, λόγω της ανανέωσης που προσπάθησε να κάνει ο Ιβκοβιτς, με την υπογραφή του Μπαρτζώκα.

ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να λύσει μία καλή το θέμα του προπονητή. Ελα όμως, που στην Ελλάδα κυριαρχεί το δος' ημίν σήμερον! Ο Ολυμπιακός όντως... Δεν ξεκίνησε καλά. Και μετά από τέσσερις αγωνιστικές, ένα ολόκληρο πλάνο ήταν έτοιμο να πάει στα σκουπίδια. Ενα ολόκληρο πλάνο, ένας σχεδιασμός, εξαρτήθηκε από μία ανορθογραφία του Χάινς, που αντί να πετύχει τα πόδια του αντιπάλου, κατάφερε να περάσει τη μπάλα ανάμεσα από τα πόδια του για να κερδίσει ο Σλούκας το γκολ φάουλ.

Συμπαθάτε με, αλλά στο δικό μου μυαλό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί πια το τοπίο στο ελληνικό μπάσκετ, είναι αδιανόητο και ερασιτεχνικό. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο άνθρωπος που θα μπορούσε να λύσει επί χρόνια το προπονητικό πρόβλημα που άνοιξε στον Ολυμπιακό μετά τη φυγή του Ντούντα, αποφασίστηκε μέσα σε ενάμισι μήνα, ότι δεν κάνει. Οτι είναι άπειρος, ότι δε μπορεί να χειριστεί τα αποδυτήρια, ότι δεν έχει σωστές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα, ότι... ότι... ότι...

Ενας αγώνας, σε μία χρονιά που ξεκίνησε προβληματικά με τον στυλοβάτη της άμυνας, να δείχνει και να δηλώνει μέσω twitter και facebook ότι δε στέκει στα καλά του (Ντόρσεϊ), θα έκρινε τη διαδρομή ενός Ελληνα προπονητή στον πάγκο μίας μεγάλης ομάδας. Δηλαδή, αυτοί που υπέγραψαν το καλοκαίρι τον Μπαρτζώκα, αυτή την υπομονή είχαν στη συνείδησή τους για τον Ελληνα κόουτς; Αν ναι, είναι λυπηρό.

Σε μία περίοδο, όπου κορυφαίες ομάδες, ζητούν να έχουν πίστωση χρόνου, ο Ολυμπιακός θα λειτουργούσε σαν ...νεόπλουτος. Ξέρετε κάτι; Μπορεί κάποιοι να σκεφτούν ότι είναι άτοπα όλα αυτά που αναφέρω, διότι ο Ολυμπιακός κέρδισε. Και δεν τέθηκε ζήτημα Μπαρτζώκα. Κάνετε λάθος όμως, αγαπητοί φίλοι. Διότι από σήμερα και μέχρι οι ερυθρόλευκοι να πατήσουν στα πόδια τους, να εξασφαλίσουν μαθηματικά την πρόκριση στο Τοπ16, θα ζουν δύο παράλληλες ζωές. Ολοι!

Από τη διοίκηση, μέχρι τον προπονητή και τους παίκτες. Ολοι θα έχουν στο μυαλό τους, το... "Τι θα γίνει αν..." ή το... "Τι θα γινόταν αν...". Αν έμπαινε ή δεν έμπαινε ένα σουτ... Αν κέρδιζε ή έχανε σε ένα παιχνίδι. Αυτή η σκέψη, πλέον, θα υπάρχει πάντα στο μυαλό. Διότι ο Ολυμπιακός μπορεί να έσωσε την παρτίδα με την Τσεντεβίτα, αλλά απέχει ακόμα από την ολοκληρωτική νίκη της.

Και το Μιλάνο καραδοκεί. Κι έπειτα η Κάχα εκτός έδρας. Μία σίγουρα θα μείνει εκτός Τοπ16. Αν περάσουν και οι δύο, τότε θα είναι ο Ολυμπιακός αυτός που θα κάνει παρέα στην Τσεντεβίτα, στο κονιάκ της μοιρολατρείας. Αρα; Τι λέτε; Στα δύο αυτά παιχνίδια, οι ερυθρόλευκοι θα είναι ήρεμοι; Εγώ βάζω στοίχημα πως όχι. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει... Να καταλάβουν οι παίκτες πως ό,τι κι αν γίνει, δεν χάθηκε ο κόσμος, να στηριχθεί ο Μπαρτζώκας σε βαθμό ακόμα και ...παρεξηγήσεως και να θυμηθούν οι παίκτες ότι επειδή έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης, δε σημαίνει ότι από εδώ και πέρα είναι υποχρεωμένοι να κερδίζουν τους πάντες και τα πάντα.

Το ελληνικό μπάσκετ έχει διδάξει, ή αν θέλετε ο Παναθηναϊκός έχει διδάξει ότι η επιμονή στο πλάνο, αργά η γρήγορα θα αποδώσει όταν υπάρχει ποιότητα και καλή πρόθεση. Ο Ολυμπιακός είδε τις ελπίδες του να καταποντίζονται καμπόσες φορές, μέχρι να αναλάβει τα ηνία και να του δοθεί η ευκαιρία να βαδίζει πάνω στα ίδια ίχνη. Και ξαφνικά, μπροστά στο φάσμα ενός αποκλεισμού, όλα θα πήγαιναν περίπατο. Ο Μπαρτζώκας, μετά από λιγοστούς μήνες, σε μία ομολογουμένως δύσκολη καρέκλα, θα έπαιρνε τον οματιών του και θα αποχωρούσε ως αποτυχημένος.

Και ο Ολυμπιακός (απόντος Ιβκοβιτς) πια, θα έπαιρνε πάλι μέρος στο γαϊτανάκι της μιζέριας, αλλάζοντας προπονητή, πριν καλά καλά ξεκινήσει η αγωνιστική σεζόν. Αναρωτιέμαι βέβαια, ποιος θα ήταν αυτός ο κόουτς που θα ερχόταν, θα έπαιρνε την ομάδα από τα χέρια του Μπαρτζώκα και θα την πήγαινε σφαίρα μέχρι το ...repeat; Τι ακριβώς είχαν ( ή έχουν) στο μυαλό τους, όσοι αντιτίθενται στον Μπαρτζώκα; Οταν θα έρθει ο Μπόμπι Νάιτ στο λιμάνι; Ξεχάστε το γεγονός ότι τρέχουμε στον Νοέμβριο. Υποθέστε ότι είμαστε στον Ιούνιο. Και ο Ολυμπιακός αναζητά κόουτς...

Ποιο θα έπαιρνε, που είναι δα τόσο πολύ καλύτερος, από τον Μπαρτζώκα, τόσο ανώτερος, τόσο πιο έμπειρος, τόσο καλύτερος στη διαχείριση του υλικού; Αφήστε, θα σας πω εγώ... Μετά απολύτου λόγου γνώσεως: ΚΑΝΕΙΣ!!! Διότι πολύ απλά, δεν υπάρχει. ΚΑΝΕΙΣ!!! Καλό είναι να το χωνέψουμε... Οι Ελληνες προπονητές είναι από τους κορυφαίους, αν όχι οι κορυφαίοι πια στην Ευρώπη. Οι Τούρκοι, που ξοδεύουν τόσα δις κάθε χρόνο, μόλις φέτος κατάφεραν να πάρουν έναν κανονικό κόουτς (Πιανιτζιάνι στη Φενέρ) κι αυτός μέχρι τώρα το μόνο που έχει καταφέρει είναι να δημιουργήσει ένα τερατούργημα. Μία αποκρουστική εικόνα. Οσο για την Εφές με τον θαυμάσιο ρόστερ, έπρεπε ο Μαχμούντι να της πάρει το σκαλπ πέρυσι, για να επιστρέψουν στα ...εγχώρια προϊόντα.

Μην παραμυθιάζεστε από τους λάτρεις της μπάλας αγαπητοί φίλοι. Η αποχώρηση του προπονητή σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχει αποτέλεσμα, όχι όμως πάντα. Στο ποδοσφαιρο, οι (έτσι κι αλλιώς) αδιανόητες και αδικαιολόγητες αλλαγές προπονητών, γίνονται επειδή το ελληνικό κλωτσοσκούφι είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Και υπάρχουν δεκάδες προπονητές στη αγορά που είναι καλύτεροι από αυτούς που εργάζονται εδώ. Στο μπάσκετ όμως, οι ...κορυφαίοι, ήταν εδώ, στα μέρη μας.

Δίδαξαν τους επόμενους, ανέβασαν ψηλά τον πήχη και η δεξαμενή από την οποία μπορεί μία ομάδα να αντλήσει τοπ επιπέδου κόουτς, είναι πια πολύ μικρή. Με τον Μπαρτζώκα, ο Ολυμπιακός είχε την ευκαιρία να επενδύσει στο μέλλον του. Ενδεχομένως κι αν χρειαστεί να δεχθεί μερικά πλήγματα. Ο Μπαρτζώκας δικαιούται μία κανονική ευκαιρία. Δικαιούται χρόνο και υπομονή.

Δικαιούται όλα όσα απαιτούν και οι συνάδελφοί του, όσο σπουδαίοι κι αν είναι. Πολύ δε περισσότερο σε μία ομάδα, όπως ο Ολυμπιακός, που είναι μεν πρωταθλήτρια Ευρώπης, αλλά απαρτίζεται από παιδιά, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν είχαν διαχειριστεί ποτέ ανάλογη κατάσταση. Πέρσι έγινε το θαύμα.

Δε μπορεί κάθε χρόνο να επαναλαμβάνεται. Χρειάζεται και δομή, σκέψη, σεβασμός στην τύχη, η οποία πέρσι, ήταν πολύ κολακευτική απέναντι στον Ολυμπιακό. Οποιος δεν το βλέπει αυτό, απλά εθελοτυφλεί. Και στο κάτω κάτω, αυτή η ομάδα που ξεκίνησε την περσινή σεζόν, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης σε πιτσιρίκια, χαλυβδωμένη με ψυχικά αποθέματα να δεχθεί ακόμα και τη χλεύη αν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, ήταν αποφασισμένη να στηρίξει τους νέους παίκτες της. Μέχρι αυτοί να γίνουν ...μεγάλοι. Αναρωτιέμαι με την ίδια λογική, γιατί δεν μπορεί να κάνει το ίδιο με τον προπονητή της;

Υ.Γ. Είναι δεδομένο ότι ο Ολυμπιακός έχει προβλήματα αγωνιστικά. Τεράστια. Για τα οποία μπορεί να ευθύνεται και ο Μπαρτζώκας. Αυτά απαιτούν συζήτηση όμως, και δουλειά. Οχι καρατομήσεις!

Υ.Γ. 2: Η αποχώρηση του Ντόρσεϊ θα είναι μεγάλο πλήγμα, έστω κι αν ορθά έπραξαν διοίκηση και προπονητής που τον έστειλαν από εκεί που ήρθε

Υ.Γ. 3 Η εικόνα του Ολυμπιακού αδικεί έναν και μοναδικό παίκτη... Τον εκπληκτικό (ακόμα κι όταν βρίσκεται σε άσχημες βραδιές), Κάιλ Χάινς. Είναι η προσωποποίηση της θέλησης, της ομαδικότητας, του φιλότιμου. Είμαστε τυχεροί που τον έχουμε στην Ελλάδα, έστω κι αν η κλάση του δεν είναι η ανώτερη δυνατή. Τα μαθήματα που παραδίδει κάθε βράδυ, είναι πιο σημαντικά ακόμα κι από 30-40 πόντους που θα πετύχαινε κάποιος άλλος.

Σπύρος Καβαλιεράτος

Άρρωστος, αλλά ζωντανός…

Ο Ολυμπιακός είναι άρρωστος, όμως είναι και ζωντανός… Η αλήθεια είναι ότι έτσι δεν πάει πουθενά, όμως θα μπορούσε να ήταν και σε χειρότερη κατάσταση. Γιατί δεν ήθελε και πολύ να χάσει ένα ματς που χρειαζόταν προσπάθεια για να χαθεί. Εξι λεπτά πριν από το τέλος, ο πρωταθλητής Ευρώπης βρισκόταν κοντά στην… καταστροφή.

Διότι θα ήταν καταστροφή για τον Ολυμπιακό αν έχανε μέσα στο ΣΕΦ από την χειρότερη ομάδα της Ευρωλίγκα. Για 40 λεπτά η Τσεντεβίτα άντεξε και στο 34’ προηγήθηκε με επτά πόντους διαφορά. Απέναντι στο φάντασμα του πρωταθλητή Ευρώπης, μια ομάδα που δεν είχε αρχή και τέλος στο παιχνίδι της. Στην άμυνα οι περιστροφές έχουν γίνει είδος προς εξαφάνιση, με ένα απλό πικ εντ ρολ μπαίνει καλάθι, στο ένας εναντίον εντός βάζει καλάθι όποιος θέλει. Ακόμα και οι παίκτες της Τσεντεβίτα. Οσο για την επίθεση; Τρεις παίκτες στο τρίποντο, ο Σπανούλης με την μπάλα και ένας ψηλός να κάνει σκριν. Εντελώς προβλέψιμος, η Τσεντεβίτα τον διάβασε εύκολα. Πικ εντ ρολ δεν γίνεται, παιχνίδι στο post δεν υπάρχει, ο δεύτερος δημιουργός πέραν του αρχηγού είναι ο Σλούκας. Αλλά κι αυτόν ο Μπαρτζώκας δεν τον εμπιστεύεται. Ευτυχώς τον θυμήθηκε στα τελευταία έξι λεπτά και ο Ολυμπιακός γύρισε το ματς. Όμως με αντίπαλο άλλης δυναμικότητας, η δεύτερη ήττα στο ΣΕΦ θα ήταν σίγουρη.

Είναι σαφές ότι ο Ολυμπιακός νιώθει πίεση, δεν του βγαίνουν τα παιχνίδια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οσο θα στηρίζεται μόνο στον Σπανούλη και τα τρίποντα, θα είναι ευάλωτος. Οσο η ρακέτα του θα είναι ανοιχτή διάβαση, θα είναι έρμαιο κάθε δυνατού αντιπάλου. Είναι προφανές ότι λείπουν πολλά από τον Ολυμπιακό, όχι για να γίνει ξανά πρωταθλητής Ευρώπης, αλλά μια καλή ομάδα. Δεν είναι καλή ομάδα αυτή την περίοδο ο Ολυμπιακός και δεν θα γίνει αν δεν αλλάξουν πολλά.

Είναι ικανός να φέρει τη διαφορά ο Τζος Πάουελ; Ισως να βοηθήσει ψυχολογικά την υπόλοιπη ομάδα, αλλά ο Αμερικανός δεν θα φέρει μόνος του την… άνοιξη. Θα δώσει λύσεις στην επίθεση, θα βελτιώσει τον Ολυμπιακό σε αυτό το κομμάτι, αλλά δεν φτάνει ο Πάουελ. Ο Ολυμπιακός θέλει κι άλλον παίκτη, ικανό να βοηθήσει και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Και το κυριότερο, έναν παίκτη με προσωπικότητα… Αλλιώς, το υπόλοιπο της σεζόν θα είναι δύσκολο… Ένα σουτ να έβαζε η Τσεντεβίτα, οι πρωταθλητές Ευρώπης θα είχαν διασυρθεί τώρα… Η συνέχεια, όμως, θα είναι σαφώς πιο δύσκολη. Γιατί καλή είναι η μαχητικότητα του Χάινς και του Παπανικολάου, η προσωπικότητα του Σπανούλη και του Σλούκα, αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι να κερδίσουν την χειρότερη ομάδα της Ευρωλίγκα στο ΣΕΦ… Όχι για περισσότερα. Τουλάχιστον ο Ολυμπιακός είναι ζωντανός και με διορθωτικές κινήσεις μπορεί να βρει το δρόμο του. Εγινε η μία, αλλά δεν φτάνει. Χρειάζεται και δεύτερη, αλλά και πάλι δεν φτάνει. Πρέπει και όσοι παίκτες είναι τώρα στο ρόστερ, να θυμηθούν πως έπαιζαν πέρυσι. Και φυσικά ο Μπαρτζώκας να τους κάνει να παίξουν όπως πέρυσι. Το βράδυ της Παρασκευής ο κόουτς του Ολυμπιακού φλέρταρε με το αντίο… Αν οι ερυθρόλευκοι έχαναν, κανείς δεν θα συγχωρούσε τέτοιο στραβοπάτημα. Ο κόσμος στήριξε την ομάδα για 40λεπτά, αλλά δεν θα το έκανε και μετά το ματς, αν το αποτέλεσμα δεν ήταν νικηφόρο.