Δυόμισυ μήνες μετά το τελευταίο του διπλό, ο Ολυμπιακός άκουσε το καμπανάκι και αφυπνίστηκε

Ζωσμένος με φυσεκλίκια

O Nίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι ο Ολυμπιακός αξίζει ένα χειροκρότημα για πρώτη φορά μετά από πολλές εβδομάδες αφασίας.

Ζωσμένος με φυσεκλίκια

Εάν το σερί των 5 ηττών αποτέλεσε κάποιου είδους καμπανάκι για τον Ολυμπιακό, οι παίκτες του το άκουσαν και αφυπνίστηκαν, λίγο πριν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους.

Εάν έχαναν και στο Μαυροβούνιο, θα περνούσαν την ερχόμενη εβδομάδα λίγο πάνω ή λίγο κάτω από τη γραμμή του αποκλεισμού και με ένα δυσοίωνο ταξίδι στο Μιλάνο να σκοτεινιάζει τον ορίζοντα.

Όπως και για τον χθεσινό Παναθηναϊκό, ο ευάλωτος παρτενέρ εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή. 

Η Μπούντουτσνοστ των λεγεωνάριων μπορεί να απειλήσει -και να νικήσει- όποιον την πάρει αψήφιστα, αλλά δεν έχει τη φλόγα για να ζεματίσει έναν αντίπαλο που θα μπει στο γήπεδο ζωσμένος με φυσεκλίκια και με μάτι που γυαλίζει.

Ο Ολυμπιακός της Ποντγκόριτσα ήταν μία ομάδα σοβαρή, αποφασιστική και διαβασμένη. Δεν είναι βέβαια τόσο απλό όσο ακούγεται, ιδίως όταν η γη τρέμει κάτω από τα πόδια.

Η ίδια Μπούντουτσνοστ -με τον εξαίρετο Μπιτάτζε ωστόσο στην καρδιά της- νίκησε στο ζεστό σπίτι της την ΤΣΣΚΑ, τη Ρεάλ, τη Μπαρτσελόνα και τη Βασκόνια.

Από την άλλη, έχασε από τον Παναθηναϊκό που τότε χρειαζόταν αίτηση για χαρτόσημο για να βγάλει διπλό, κινδύνευσε από τη Γκραν Κανάρια και ηττήθηκε γηπεδούχος τις τελευταίες εβδομάδες από τη Χίμκι και τη Μπάγερν.

Το πρώτο στοίχημα για τον Ολυμπιακό ήταν ένα φορτσάτο ξεκίνημα για να καθίσει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Ανησύχησα λίγο όταν είδα τους Σπανούλη, Πρίντεζη στον πάγκο (η 16η διαφορετική αρχική πεντάδα του Μπλατ), αλλά οι δύο Αμερικανοί γκαρντ έπαιξαν σωστά, το passing game λειτούργησε άψογα και το τάισμα του Μιλουτίνοβ έφερε εύκολους πόντους ή πάσες για ανοιχτά τρίποντα.

Ο υπαρχηγός κατέφτασε μόλις στο 3ο λεπτό για να εκμεταλλευτεί τη μαλακή σαν βούτυρο μπροστινή γραμμή των Μαυροβούνιων και οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν στο παιχνίδι με ένα καθαρό 15-4: έξι σουτ, έξι καλάθια, έξι ασίστ. Η καρέκλα του αφεντικού χωρούσε μόνο έναν.

Ο Σπανούλης μπήκε στο παιχνίδι και βάλθηκε να μοιράζει δώρα, οι παροπλισμένοι Μάντζαρης, Τουπάν έφεραν από τον πάγκο οίστρο και ενέργεια, ο Βεζένκοφ απέδειξε στην πορεία ότι δικαίως ξεκίνησε βασικός, σκόρπια προβλήματα στην άμυνα με αλλαγές διορθώθηκαν και ο προπονητής ξεκούρασε ήσυχος την ταλαιπωρημένη μέση του.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, ο Ολυμπιακός έμοιαζε με ομάδα Μπλατ. «Όταν μπαίνουν τα σουτ, όλα φαίνονται ωραία», ομολόγησε ο ίδιος στην ανάπαυλα του ημιχρόνου.

Ο ανταποκριτής σας ξεκίνησε το γράψιμο όταν το κοντέρ έγραφε 54-83, αλλά σήκωσε ξαφνικά το βλέμμα και είδε το ταμπλό να γράφει 67-83, με άφθονο χρόνο στο ρολόι. Θα το θεωρήσει δείγμα δικαιολογημένης χαλάρωσης, για να μη γίνει κακός.

Με εξαίρεση, άλλωστε τον αλλού νυχτωμένο ΛεΝτέι, που έκανε μόνο φάουλ, δεν υπήρξε «κόκκινος» που να υστέρησε στην Ποντγκόριτσα.

Είχαν περάσει 10 εβδομάδες από το πιο πρόσφατο διπλό του Ευρωπαίου Ολυμπιακού (Βαρκελώνη) και …15 μήνες από την τελευταία φορά που αμφότερες οι ελληνικές ομάδες κέρδισαν εκτός έδρας την ίδια αγωνιστική!

Ποτέ άλλοτε βέβαια δεν μας έπεσαν μαζεμένοι αντίπαλοι όπως η τραγική χθεσινή Νταρουσάφακα ή αυτή η ανερμάτιστη Μπούντουτσνοστ που λειτουργεί μάλλον ως γραφείο μάνατζερ παρά ως σύλλογος. Αλλά μόνο αυτόν που βρίσκεται μπροστά σου μπορείς να νικήσεις.

Ο Ολυμπιακός άφησε πίσω του ένα πολύ δύσκολο δίμηνο και ξέρει ότι έχει μπροστά του πρόγραμμα βολικό για 4-5 νίκες, ώστε να μπει με φόρα στα πλέι-οφ: Αρμάνι έξω, Μπάγερν μέσα, Γκραν Κανάρια στα Κανάρια, Ζαλγκίρις και Νταρουσάφακα στο ΣΕΦ. 

Οτιδήποτε λιγότερο από 17 νίκες στον τελικό απολογισμό θα πρέπει να θεωρηθεί αποτυχία. Από την άλλη, συνεχίζω το χθεσινό μου τροπάριο και φυσάω αέρα στα μάτια των βιαστικών, ώστε να φύγει η στάχτη.

Πρωτοκλασάτη ομάδα που τελειώνει αγώνα με μόλις 7 λάθη δεν πρόκειται να ηττηθεί από αυτόν τον Ολυμπιακό. Ούτε πρόκειται αντίπαλος όπως η Ρεάλ ή η Φενέρ ή η ΤΣΣΚΑ να δεχθεί πάνω από 20 καλάθια από το «ζωγραφιστό», με ποσοστό κοντά στο 60%.

Τα 12/24 τρίποντα και οι 26 ασίστ είναι ασφαλώς καλά σημάδια, αλλά οι παίκτες του Μπλατ οφείλουν πρώτα απ’ όλα να παίξουν άμυνα χωρίς να χαρίζουν κάστανα και χωρίς να ποντάρουν στις 90άρες που στα πλέι-οφ σπανίζουν.

Όσο δεν αισθάνoνται τα δόντια και τα νύχια τους οι αντίπαλοι περιφερειακοί, το ταβάνι θα παραμένει χαμηλά.