Ο Ολυμπιακός έφυγε από το crash test της Μαδρίτης με επιφανειακά τραύματα

Γλίτωσε μόνο με μώλωπες

O Nίκος Παπαδογιάννης σχολιάζει μία ανώδυνη ήττα που θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα στο λιμάνι.

Γλίτωσε μόνο με μώλωπες

Ας είμαστε ειλικρινείς, δεν υπήρχε άνθρωπος που να πόνταρε σε νίκη του Ολυμπιακού επί της Ρεάλ στη Μαδρίτη, από τη στιγμή μάλιστα που ο αναντικατάστατος «πύργος» της ομάδας έμεινε πίσω στον Πειραιά.

Το ζητούμενο ήταν να εμφανιστεί η ομάδα ανταγωνιστική και να επιστρέψει στη βάση της δίχως τραύματα. Το μοναδικό «πρέπει» της εβδομάδας ήταν αυτό της Τρίτης, όπου κουτσά στραβά έγινε η δουλειά και αποφεύχθηκε το πισωγύρισμα.

‘Ολο και κάποιες πηγές αχνού χαμόγελου θα ανακαλύψει κανείς εάν σκαλίσει στα σωστά σημεία την επιφάνεια της βραδιάς. Από τις 7 ήττες της χρονιάς, η αποψινή ήταν η λιγότερο οδυνηρή. Κι ας προσγείωσε τους «ερυθρόλευκους» έξω από την κορυφαία τετράδα.

Εάν είστε από εκείνους τους -δυστυχώς όχι πολλούς- που καταλαβαίνουν τι διαβάζουν, θυμηθείτε τι έγραφα, με σλάλομ ανάμεσα στις θριαμβολογίες, πριν από 48 ώρες.

Ο Βασίλης Σπανούλης ευνουχίζεται όταν υποχρεώνεται να μπαίνει κρύος στο 8ο λεπτό των αγώνων λες και έχει κορμί ή μυαλό 20χρονου.

Δεν υποσκάπτεται τοσο η υπόληψή του όσο ολόκληρη η δομή της ομάδας, η οποία ξεκινάει τους αγώνες χωρίς τον ηγέτη της και χάνει πολλούς από τους πατροπαράδοτους αυτοματισμούς της.

Ο Ντέιβιντ Μπλατ φαίνεται ότι άγγιξε με τα δάχτυλά του τον ίδιο τύπου του ίδιου ήλου και αποφάσισε -με γενναιότητα- να αλλάξει ρότα. Ο προπονητής του Ολυμπιακού δεν πάσχει από τον ιό της ξεροκεφαλιάς. 

Αυτή τη φορά, ο Σπανούλης κλήθηκε να παίξει αμέσως μετά την προθέρμανση (όταν ήταν ακόμη ζεστός και ορεξάτος), με συμπαίκτες όχι τους νεοσύλλεκτους του second unit, αλλά τον Πρίντεζη, τον Παπανικολάου, ακόμα και τον Μπόγρη: τους δικούς του ανθρώπους.

Στην άλλη άκρη της κρεατομηχανής βγήκε ένα απολαυστικό 12λεπτο, νομίζω το καλύτερο του φετινού Ολυμπιακού, με τον Σπανούλη να ενορχηστρώνει και να σκοράρει σαν τζόβενο (την ίδια ώρα που κρατούσε στα ρηχά ολόκληρο Γιουλ), ακόμα και με βγαλμένο δάχτυλο.

Όποιος πιστεύει ότι το αρχικό σχήμα θα ήταν εξίσου αποτελεσματικό με περιφερειακό δίδυμο τους Γκος-Στρέλνιεκς ή με κανέναν Τουπάν στο «2», ας κοπιάσει να του κρεμάσουμε κουδούνια.

Αλλάζω παράγραφο εδώ, διότι προχθές μάζεψα αρκετούς «ψόφους» και «καρκίνους» για δέκα ζωές, δικές μου και της οικογένειάς μου. Και τα έχει ακριβύνει τα ρημάδια τα αντικαρκινικά, η Νovartis.

Ο Ολυμπιακός δεν ήταν καθόλου κακός, στη φωλιά της λευκής Λερναίας Ύδρας. Το βασικό λάθος του ήταν ότι προσπάθησε να νικήσει τη Ρεάλ παίζοντας μπάσκετ, αντί για αντάρτικο.

Όταν οι Ισπανοί βρίσκουν στο διάβα τους αντίπαλο πρόθυμο να τρέξει στον δικό τους ρυθμό, στήνουν πάρτι και ανεβάζουν το σκορ κοντά στο 100.

Οι παίκτες του Μπλατ έπαιξαν βελτιωμένη άμυνα μετά την ανάπαυλα (με αφετηρία μία ζώνη που φρέναρε κάπως τη Ρεάλ), κατόρθωσαν και να ελέγξουν τον ρυθμό, αλλά δεν είχαν ούτε το βάθος ούτε την ποιότητα ούτε τα κορμιά της ευρωπρωταθλήτριας.

Ο θετικός απολογισμός των ριμπάουντ είναι ασφαλώς τίτλος τιμής (όπως και οι 27 πόντοι των σέντερ Μπόγρη, ΛεΝτέι), αλλά ρίχνει και στάχτη στα μάτια. Διότι όσες φορές η μπάλα πέρασε στο πεδίο δράσης του θεόρατου Αγιόν, η άμυνα παίχτηκε με προσευχές. 

Πολλά από τα τρίποντα των Ισπανών προήλθαν από παιχνίδι έξω-μέσα-έξω, ενώ η στήλη με τις ασίστ βγάζει μάτια: 5 o πλέι-μέικερ Αγιόν, 4+4 τα «δυάρια» Ρούντι και Γιουλ, 5 ο φόργουορντ Τέιλορ, 4 ο σέντερ Αγιόν.

Ο Σπανούλης μοίρασε 11 τελικές πάσες (πάρε-βάλε οι περισσότερες), όσες όλοι οι συμπαίκτες του μαζί. Τρεις λιγότερες από όσες έδωσαν όλοι οι υπόλοιποι, ερήμην του, στο προχθεσινό ματς με τη Βασκόνια…

Η Ρεάλ υπέπεσε σε 3 λάθη στα πρώτα 30 λεπτά του αγώνα και έγραψε 54 πόντους 65% εντός παιδιάς στο ημίχρονο, πάει να πει ότι δεν αισθανόταν καθόλου την άμυνα του Ολυμπιακού. Επίσης, δεν δέχθηκε ούτε μία τάπα.

Όταν το τέμπο άλλαξε προς το βολικότερο, ήταν η δική της άμυνα αυτή που τελείωσε τη βραδιά με στεγνά πόδια. Οι «κόκκινοι» δεν εκτέλεσαν ούτε μισή βολή στο δεύτερο ημίχρονο, ενώ πέτυχαν ένα, μονάκριβο τρίποντο μεταξύ 14’-35'.  

Αλλά μη τα ξαναλέμε, το ματς ήταν (σχεδόν) χαμένο από χέρι και ολοκληρώθηκε δίχως βογγητά, οδυρμούς και μώλωπες.

Όταν γίνει ο απολογισμός αυτού του τριημέρου, το μοναδικό στιγμιότυπο που θα αξίζει να μνημονευτεί θα είναι η ταμπλαδούρα του Παπανικολάου κόντρα στους Βάσκους.

Την -επίσης νικημένη στο Φάληρο, για να μη ξεχνιόμαστε- Ρεάλ, ο Ολυμπιακός ελπίζει να μη την συναντήσει ξανά στο επόμενο τετράμηνο.