Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Υπάρχει κανείς φίλος του μπάσκετ και δη του Παναθηναϊκού που να πίστεψε το βράδυ της Τετάρτης ότι οι «πράσινοι» θα πραγματοποιούσαν την ολική ανατροπή τη στιγμή που μείωσαν την διαφορά του αγώνα με την Ρεάλ Μαδρίτης; Πίστεψε κανείς ότι ΑΥΤΗ η ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ θα γινόταν περισσότερο ανταγωνιστική; Προσωπικά, όχι. Απλά περίμενα τη στιγμή που θα άνοιγε και πάλι η ψαλίδα της διαφοράς, μέχρι που θα έφτανε το «τριφύλλι» σε μία ακόμα εκτός έδρας ήττα την φετινή σεζόν. Την 5η σε 6 ταξίδια μακριά από το ΟΑΚΑ και την 4η στο σύνολο των πέντε τελευταίων αγώνων με αποτέλεσμα να μετράει μόλις 6-7 ρεκόρ.

Παρεμπιπτόντως, πέρυσι την ίδια ακριβώς περίοδο, ο Παναθηναϊκός είχε 9-4 ρεκόρ, ενώ την σεζόν 2016-17 μία νίκη λιγότερη (8-5 ρεκόρ). Γιατί περίμενα να έχουμε «μια από τα ίδια» και στη Μαδρίτη; Απλούστατα: Αντικειμενικά και άκρως... μπασκετικά, η Ρεάλ είναι πολύ καλύτερη από τον Παναθηναϊκό (και για μένα, ξανά το φαβορί για τον τίτλο). Από την άλλη, και με εξαίρεση το τελευταίο ματς με την Μπρεογκάν (το οποίο μόνο...κακό έκανε στον Παναθηναϊκό γιατί η Ρεάλ μπήκε πολύ πιο «ψιλιασμένη» απ' ότι αν είχε κερδίσει το συγκεκριμένο παιχνίδι), οι Ισπανοί διένυαν περίοδο φόρμας έχοντας «ρίξει» και 27 πόντους διαφορά στην Μπαρτσελόνα.

Επίσης και το κυριότερο όλων; Ο Παναθηναϊκός δεν πείθει. Όχι μόνο δεν πείθει εκτός ΟΑΚΑ, αλλά έχει φτάσει στο σημείο να μην πείθει ούτε και μέσα στην έδρα του. Προς το παρόν αφήνω το κομμάτι του ΟΑΚΑ και θα το ξαναπιάσουμε μετά την αναμέτρηση με την Αρμάνι. Στέκομαι στα εκτός έδρας παιχνίδια όπου κατάφερε να επιβληθεί φέτος (με δυσκολία) μόνο της Μπουντούτσνοστ. Πώς λοιπόν να εμπνεύσει εμπιστοσύνη όταν πάει να παίξει στην έδρα της πρωταθλήτριας Ευρώπης; Πώς λοιπόν να γυρίσει και να πει κάποιος «ναι, μπορεί να το γυρίσει» ακόμα και αν έχει επιστρέψει από το -20; Απόδειξη;

Αντί να γίνει περισσότερο ανταγωνιστικός τη στιγμή που πλησίασε στους πέντε πόντους στο ξεκίνημα της τελευταίας περιόδου δείχνοντας... σφυγμό, το μόνο που κατάφεραν οι παίκτες του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ ήταν να... πιουν θάλασσα, να πάθουν μπλακ άουτ και να βρεθούν εν ριπή οφθαλμού ξανά στο -20! Game Over, καληνύχτα και καλή τύχη. Ουσιαστικά απέδειξαν ένα πράγμα και στο ματς της Μαδρίτης. Αυτό μπορούν, αυτό κάνουν. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται! Τόσο όσον αφορά μέσα στις τέσσερις γραμμές, όσο και έξω από αυτές. Όπερ και σημαίνει ότι ευθύνες έχουν και οι ίδιοι οι παίκτες από τη στιγμή που ο Γκιστ δεν μπορεί φέτος να πάρει ένα ριμπάουντ ή κάνει προσποιήσεις στον εαυτό του, ο Λάσμε είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και ο τίμιος Βουγιούκας μπαίνει στο παρκέ για συγκεκριμένα πράγματα. Τουλάχιστον υπήρχε σε αυτό το ματς το κέρδος που λέγεται Γιώργος Παπαγιάννης, ο οποίος πραγματοποίησε την καλύτερή του εμφάνιση φέτος και έδειξε ότι απέναντι σε ισοϋψείς αντιπάλους μπορεί να παίξει και δικαιούται να έχει χρόνο συμμετοχής. Στο «WiZink Center» τον κέρδισε με το σπαθί του!

Βέβαια το γεγονός ότι ο Παπαγιάννης έκανε ένα καλό ματς, δεν πρέπει να κρύψει κάτω από το χαλάκι την «γύμνια» στην front line από τη στιγμή που οι Λάσμε και Γκιστ θυμίζουν παλαίμαχους ή ο Τόμας μία παίζει και πέντε δεν παίζει. Διαφορετικές ήταν οι προσδοκίες πριν από το ξεκίνημα της σεζόν, διαφορετικές προϋποθέσεις υπήρχαν, διαφορετικές ήταν οι υποσχέσεις που έδιναν βάσει της κατάστασής τους και... διαφορετικά είναι τα αποτελέσματα. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται άμεσα παίκτη που να πάρει θέση στη ρακέτα και να μπορεί να κάνει και την διαφορά. Ποτέ δεν είναι αργά για διορθωτικές κινήσεις με γνώμονα το καλό και τη βελτίωση της αγωνιστικής εικόνας.

Άλλωστε παραδοσιακά ο Παναθηναϊκός κάνει τα απαραίτητα «μπαλώματα» μεσούσης της σεζόν. Δεν αποκλείεται να γίνει και φέτος εάν και εφόσον παρθεί μια τέτοια απόφαση. Από την άλλη, είναι η πρώτη φορά που ο Τσάβι Πασκουάλ αρχίζει και μπαίνει για τα... καλά στο μάτι του Κυκλώνα. Το αν είναι λάθος το να απομακρυνθεί ο προπονητής, όσο σκληρή κριτική (και δικαίως) του έχει ασκηθεί, όσο και αν φαίνεται να έχει χάσει το «νοικοκύρεμα» της ομάδας, αυτό είναι κάτι που γνωρίζει καλύτερα η διοίκηση του Παναθηναϊκού και κανείς άλλος. Εκείνη έχει το καρπούζι, εκείνη και το μαχαίρι. Το σίγουρο είναι ότι έχει το ΔΙΚΟ ΤΟΥ μερίδιο ευθύνης για την τραγική εικόνα του Παναθηναϊκού και πολύ περισσότερο για το ΠΩΣ μπαίνει κάθε φορά στο ματς. Είτε είναι το πρώτο δεκάλεπτο στα εκτός έδρας ματς, είτε είναι το τρίτο δεκάλεπτο. Η ψυχολογική προετοιμασία και ο βαθμός ετοιμότητας των παικτών είναι αποκλειστικά και μόνο δική του ευθύνη.

Από εκεί και πέρα, εκτός από τον ψηλό που ΔΕΔΟΜΕΝΑ θέλει ο Παναθηναϊκός, «φωνάζει» και το πρόβλημα στην περιφέρεια. Απαραίτητος ένας ακόμα σουτέρ (ο οποίος αν έχει και οργανωτικές αρετές ως point guard ακόμα καλύτερα), με τους «πράσινους» να έχουν στη Μαδρίτη 23,8% στα τρίποντα (5/21!) και να γίνονται μετά την 13η αγωνιστική με τη... βούλα η χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης στον συγκεκριμένο τομέα με 23,39% (82/279) αφού τους ξεπέρασε και η Νταρουσάφακα με αποτέλεσμα να «βυθιστούν» στην 16η και τελευταία θέση της λίστας.

Δεν λέω ότι θα γίνουν δραματικές αλλαγές ως προς την εικόνα της ομάδας αν αποκτηθούν οι δύο παίκτες ωστόσο θα έχει μπει η «πινελιά» που χρειάζεται ώστε να προσθέσουν το «κάτι παραπάνω» ενόψει της πολύ δύσκολης συνέχειας στην EuroLeague. Πάντως αλλαγές πρέπει να γίνουν, αλλιώς δεν φαίνεται να αντιστρέφεται το κλίμα εντός των τειχών...

Ο Παναθηναϊκός τείνει να αποβάλλει από πάνω την ευρωπαϊκή στόφα που τον είχε κάνει την πιο πετυχημένη ομάδα της Ευρώπης τα 20 τελευταία χρόνια. Έχω ξαναπεί. Από μόνη της η φανέλα και τα έξι αστέρια δεν πρόκειται να παίξουν μπάσκετ. Η παρελθοντολαγνεία είναι μεγάλο λάθος και κάθε ομάδα, πολλώ δε μάλλον ο Παναθηναϊκός που παραμένει στο ΤΟΡ ευρωπαϊκό επίπεδο, χρειάζεται και πρέπει να προχωράει μπροστά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να υπάρχουν παχυλά μπάτζετ για να μπορεί να ακολουθεί τη Φενέρ, την ΤΣΣΚΑ, την Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, την Εφές και οποιαδήποτε άλλη ομάδα.

Στον Παναθηναϊκό διαθέτουν την εμπειρία και την τεχνογνωσία και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Αρκεί να βιαστούν. Γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να ξυπνήσουν μνήμες από τα τα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν ο Παναθηναϊκός βολόδερνε στο κύπελλο Κόρατς και αποκλειόταν από ομάδες όπως η Χάποελ Χάιφα, η Χάποελ Χολόν ή «έτρωγε» 20άρες από την Βαρέζε και γινόταν επί μονίμου βάσης... έρμαιο της Ρεάλ στον «Τάφο του Ινδού». Και δεν είναι τα αποτελέσματα ο λόγος. Οι ήττες είναι μέσα στο πρόγραμμα! Ο λόγος έχει να κάνει με την συνολική εικόνα της ομάδας και μόνο με αυτήν. Χάσε. Όμως, παίξε!

Επόμενο ματς η αναμέτρηση με την (πληγωμένη) Αρμάνι Μιλάνο στο ΟΑΚΑ. Το να πούμε ότι η νίκη αποτελεί μονόδρομο σε ένα ματς τελικό, είναι περιττό. Ο Παναθηναϊκός οφείλει να «ξυπνήσει» και να βγάλει αντίδραση. Αλλιώς, πάει. Πέταξε το ευρωπαϊκό πουλί για την φετινή σεζόν...