Το θέμα είναι να αντέξεις

Λίγες ώρες πριν τον μεγάλο τελικό, Φενέρμπαχτσε-Ρεάλ Μ., ο Γιάννης Ντεντόπουλος προσεγγίζει το «κλισέ» : «όποιος το θέλει περισσότερο», με μια πιο ποιητική διάθεση, ειδικά επειδή μιλάμε για μια μονομαχία δυο τόσο μεγάλων κλαμπ με ολότελα διαφορετικό μπασκετικό στυλ  

Το θέμα είναι να αντέξεις

Πλησιάζουμε στον τελικό του 31ου final4 και οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. Το βασικό ερώτημα είναι «ποιος θα πάρει το 10ο;».

Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς των 9 δαχτυλιδιών -και κατ’ επέκταση η Φενέρμπαχτσε που παίζει σε τρίτο συνεχόμενο τελικό και θέλει να γίνει η τέταρτη ομάδα που μέσα σε αυτή τη διαδρομή που ξεκίνησε από την Γάνδη θα πανηγυρίσει ένα back2back;

Ή η πολυνίκης του θεσμού Ρεάλ Μ. (9 τίτλοι) η οποία «κυνηγά» με την παρουσία της στον 4ο τελικό την τελευταία εξαετία, υπό τον Πάμπλο Λάσο,να κάνει τις κούπες τις διψήφιες, κατακτώντας ωστόσο το πρώτο τρόπαιο με αυτό το σύστημα, εκτός Ισπανίας;

Δεν είναι τυχαίο ότι η συνέντευξη Τύπου του Σαββάτου, ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και διδακτικές που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Όχι γιατί γίναμε σοφότεροι για την τακτική που σκέφτονται να ακολουθήσουν οι δυο προπονητές, αλλά γιατί είχαμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε μαζί τους απόψεις για τον τρόπο που βλέπουν το winning basketball, το οποίος είναι τελείως διαφορετικό από το basketball (σκέτο). Για τη φιλοσοφία ζωής και αντιμετώπισης του σπορ σε αυτό το επίπεδο.

Και δεν ακούσαμε τίποτα για «τακτική» όχι γιατί οι δυο φίλοι από τα δυο χρόνια που συνυπήρξαν στην Ρεάλ Μ., ο «Ζοτς» ως προπονητής και ο Λάσο ως βασικός πλει μέκερ, προσπαθούσαν να παίξουν κρυφτό. Δεν ακούσαμε τίποτα γιατί δεν υπάρχει κάτι που να είναι κρυφό στην εποχή μας. Με την άνετη διακίνηση της πληροφορίας (άρα και της εικόνας), ενδεχομένως το επιτελείο της Φενέρ να γνωρίζει την Ρεάλ Μ., με τα ατού και τις αδυναμίες της, όσο καλά γνωρίζει το επιτελείο της Ρεάλ Μ. τα ατού και τις αδυναμίες της Φενέρ.

Επίσης δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη εικόνα που να χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Σε αδρές γραμμές, θα συγκρουστούν δυο ομάδες ολότελα διαφορετικές. Η Φενέρ του προπονητή, της σκληρής άμυνας και του ελεγχόμενη ρυθμού με την Ρεάλ Μ. που διαθέτει το πληρέστερο και πιο ταλαντούχο ρόστερ της διοργάνωσης, η οποία χαίρεται να παίζει με την δική της ταχύτητα και να επιτρέπει στους παίκτες της να ξεδιπλώνουν πιο ελεύθερα το ταλέντο τους ανεξάρτητα ποιόν έχει απέναντί της. Όποιος καταφέρει να επιβάλει το στυλ που τον βολεύει, πιθανότατα θα νικήσει.

Γι αυτό και στην τελευταία «Μπασκετοκουβέντα» με ακούσατε να επιμένω περισσότερο από ποτέ στον τρόπο που θα σφυρίξουν οι διαιτητές. Κι ας μη μου …αρέσει ( «παραμύθι» αφού ως Έλληνες μας ξετρελαίνει) να συζητάμε γι αυτούς εκ των προτέρων. Ή εκ των υστέρων να τους κρίνουμε ανάλογα με ποιόν υποστηρίζαμε- συμπαθούσαμε και ποιόν όχι.

Αν οι τρεις «γκρι» αφήσουν το σκληρό παιχνίδι, είναι προφανές ότι ευνοείται η Φενέρμπαχτσε που δεν έχει το βάθος και την αριθμητική ποιότητα των παικτών της Ρεάλ Μ.. Αν αρχίσουν να σφυρίζουν τις επαφές με αυστηρότητα, είναι πολύ πιθανότερο η «βασίλισσας» να καταφέρει να νιώσει άνετα και να ξεδιπλώσει τις αρετές της, χωρίς να χαλάσει το μυαλό της και να αποδιοργανωθεί, μολονότι διαθέτει 12 παίκτες που εν δυνάμει μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές. Και πάλι, αυτή είναι μια –αλλά σημαντική- παράμετρος του τελικού. Γιατί όπως συμφώνησαν οι δυο προπονητές: «εδώ δεν φτάνουν ομάδες που είναι καλές μόνο σε ένα κομμάτι του παιχνιδιού, το οποίο σταματάς και αποκτά αυτόματα το πάνω χέρι, αλλά σε πολλά που μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στην εξέλιξη».

Δεν συμφωνώ επίσης ούτε με το κλισέ του αγαπημένου μου Κώστα Σλούκα που επέμενε ότι «θα το πάρει εκείνη η ομάδα που θα το θέλει πιο πολύ». Υπάρχει καμία που να φτάνει εκεί μετά από έναν τόσο σκληρό μαραθώνιο και να μη το θέλει απελπισμένα;

Για να καταλήξω κάπου και να σταματήσω τη φλυαρία, θα επικαλεστώ μια φράση της Ελληνίδας ποιήτριας που από τότε που ο πρωταθλητής Ευρώπης του 2013, Γιώργος Μπαρτζώκας, την χρησιμοποίησε για να εκφράσει τις σκέψεις του («μοίρα μας είναι ο χαρακτήρας μας», έχει γίνει και η «μπασκετική μας ποιήτρια» (τα λέγαμε με τον Βασίλη το Σκουντή στο πρωινό): « το θέμα δεν είναι να καταλάβεις, το θέμα είναι να αντέξεις». Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.