Ο Ολυμπιακός κλείδωσε στο χροντούλαπο την ήττα από τον Παναθηναϊκό και κοιτάζει τους μνηστήρες αφ' υψηλού

Άλλο ένα βράδυ στο γραφείο

Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι το 3-0 του Ολυμπιακού μετά το εγχώριο ντέρμπι αποτελεί θεμέλιο διάκρισης και απόδειξη ευρωστίας.

Άλλο ένα βράδυ στο γραφείο

Οι φανατικοί και οι μικρονοϊκοί θα γυρίζουν κάθε συζήτηση στο χαμένο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, αλλά ο Ολυμπιακός της Ευρώπης έχει μάθει να αφήνει πίσω τις αναποδιές και να αντιμετωπίζει κάθε παιχνίδι, νίκη ή ήττα, όπως του αξίζει: ως ένα συνηθισμένο βράδυ στη δουλειά.

Τρείς αγωνιστικές μετά τη νύχτα που άφησε τραύματα στους οπαδούς, εκείνοι που κρατούν στα χέρια το καρπούζι και το μαχαίρι έχουν στη φαρέτρα τους ένα πανίσχυρο «αλλά».

Μπορεί να έχασαν από τον Παναθηναϊκό, αλλά ρέφαραν με σερί τριών νικών και με δύο πολύτιμα διπλά, τα οποία υπενθύμισαν την ευρωστία του οργανισμού και την αυτοπεποίθηση της ομάδας των φάιναλ-φορ και των ευρωπαϊκών τελικών.

Πόσες ομάδες είναι σε θέση να κουρσέψουν τραυματισμένες τα λημέρια της πρωταθλήτριας Φενέρμπαχτσε και της απρόβλεπτης Αρμάνι, μέσα σε ένα δεκαήμερο;

Ο Ολυμπιακός τσέπωσε 4 βαθμούς από αυτά τα δύο ταξίδια, στρογγυλοκάθισε στην κορυφή και κοιτάζει αφ’ υψηλού κάποιους μνηστήρες που βαυκαλίζονται ότι θα τον προφτάσουν, στο κυνήγι της πρώτης τετράδας.

Η Μπαρτσελόνα και η Βασκόνια μετρούν 3 νίκες λιγότερες, η Βαλένθια 4, η Εφές 5. Πέντε βαθμοί διαφορά, σε εννέα αγωνιστικές, από την ομάδα που κόντεψε να τον εκπαραθυρώσει από το περυσινό φάιναλ-φορ!

Και με παροπλισμένο τον εδώ και 2 μήνες τραυματία Σπανούλη…

Ο Σιμόνε Πιανιτζάνι εντόπισε εξαρχής την αχίλλειο πτέρνα του Ολυμπιακού και τη σημάδεψε αλύπητα από τα πρώτα λεπτά.

Η έλλειψη ενός σέντερ ικανού να γεμίσει τη ρακέτα ή να απλώσει χέρια-κλαδιά στους αιθέρες έγινε ακόμα πιο βασανιστική όταν φορτώθηκε με γρήγορα φάουλ ο Μιλουτίνοβ.

Επέτρεψε έτσι να γίνουν ήρωες οι δύο σέντερ της Αρμάνι, οι οποίοι έζησαν βραδιά καριέρας: 19 πόντοι και 10 ριμπάουντ από τον νεαρό Λιθουανό Γκουντάιτς, 7+10 από τη δίφυλλη ντουλάπα Τανζέφσκι.

Οι δυό τους ανανέωσαν 9 επιθέσεις με επιθετικά ριμπάουντ, ενώ η διάτρητη άμυνα του Ολυμπιακού άφησε τους διαδρόμους ορθάνοιχτες για τα μπασίματα του Θίοντορ.

Η τελική στατιστική της Αρμάνι της δίνει 29 στα 42 σουτ από το «βαμμένο».

Εικοσιεννέα λέι-απ, στο μαλακό υπογάστριο μίας άμυνας που άλλοτε θύμιζε ναρκοπέδιο! Πού ξανακούστηκε τέτοιο χουνέρι;

Ωστόσο, ο ΜακΛέιν βρήκε τρόπους να εξιλεωθεί στην άλλη άκρη του γηπέδου, ανταποδίδοντας πολλά από τα καλάθια που δεχόταν και δημιουργώντας ένα ρήγμα ορατό από το διάστημα.

Οι 22 πόντοι του Αμερικανού με 10/14 προσπάθειες ξεχαρβάλωσαν την ιταλική άμυνα, ενώ το επίμονο ποστάρισμα του Πρίντεζη, των δύο «Παπ» και του ίδιου του ΜακΛέιν (πολλές φορές από την ίδια πεντάδα...) έδινε αποτελεσματικές και εν τέλει εύκολες λύσεις όταν η περιφερειακή γραμμή εμφανιζόταν άσφαιρη.  

Ο Ολυμπιακός μπορεί να έγραψε θαυμάσιο ποσοστό στα τρίποντα (8/17 ή 47 τοις εκατό), αλλά μόλις δύο από αυτά σημειώθηκαν στο δεύτερο μισό του αγώνα.

Για μια φορά, κέρδισε ένα κρίσιμο παιχνίδι όχι από την άμυνα, αλλά από την επίθεση.

Ο Γιώργος Πρίντεζης κολύμπησε σε σχετικά ρηχά νερά, αλλά ήταν αυτός που έβγαλε την πιο δύσκολη άμυνα, απέναντι στον Γκουντάιτις, με το σκορ στο 85-86.

Στα 21 δευτερόλεπτα που υπολείπονταν, ο Ολυμπιακός επιχείρησε αυτοχειρία με τις άστοχες βολές, αλλά ο Κώστας Παπανικολάου φρόντισε να εξιλεωθεί.

Η προσωπική του άμυνα πάνω στον ευέλικτο Τζέρελς, ένας εναντίον ενός χωρίς να υπάρχει τρίτος σε απόσταση τριών μέτρων. ήταν η τελευταία πράξη του δράματος και έκλεισε την αυλα΄΄ια.

Ο τρόπος με τον οποίο η Αρμάνι επιχείρησε να πετύχει το νικητήριο καλάθι, με μηδέν πάσες και ένα καταδικασμένο σουτ προσευχή στην εκπνοή, συμβολίζει όλα όσα γίνονται λάθος σε αυτή την ομάδα τα τελευταία χρόνια.

Αλλα ουδόλως ενδιαφέρουν τον Ολυμπιακό τα προβλήματα των Ιταλών. Το κοντέρ έγραψε 85-86 με μίνι ανατροπή της τελευταίας στιγμής και οι «ερυθρόλευκοι» επιβεβαίωσαν τον νόμο του ισχυρού, του έμπειρου και του ποιοτικού.

Όταν γίνει η σούμα, τον Απρίλιο, νίκες όπως αυτή (ή η αντίστοιχη επί της Μακάμπι στο Τελ Αβίβ) μπορεί να κάνουν τη διαφορά στα δεκαδικά της βαθμολογίας και στη ζυγαριά της ψυχολογίας.

Μία ομάδα γίνεται μεγάλη όταν ξέρει να κερδίζει αγώνες στον πόντο, ιδίως εκτός έδρας, ιδίως στις μέτριες βραδιές της, ιδίως όταν τα πράγματα της πηγαίνουν στραβά.

Τα oλοστρόγγυλα μηδενικά της στατιστικής του -συνήθως αναντικατάστατου- Μιλουτίνοβ θα ξεχαστούν αύριο κιόλας, μαζί με τους αναστεναγμούς αγανάκτησης των ηττημένων Ιταλών.