Ούτε του Παππά να μην το πεις!

Ο Παναθηναϊκός τη σκαπούλαρε στο Μπάμπεργκ και ο Βασίλης Σκουντής μπλέκει τον Καλάθη, τον Διαμαντίδη, τον Πασκουάλ, τον Ομπράντοβιτς και τον χαμό με τις τηλεοπτικές άδειες! 

Ούτε του Παππά να μην το πεις!

Eίπε να κάνει (και το έκανε, περί τούτου δεν χωρεί αμφιβολία) ο Καλάθης το ματς της ζωής του στη Βαμβέργη και ο δόλιος έπεσε πάνω στη... Γεροβασίλη!

Ευτυχώς το... βαρυσήμαντο σχόλιο της εκπροσώπου Τύπου της κυβέρνησης για την ανατρεπτική (του σκηνικού με τις τηλεοπτικές άδειες) απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν συνέπεσε με τη συναρπαστική εξέλιξη του αγώνα, αλλά συρρίκνωσε τη συνακόλουθη εκπομπή της ΕΡΤ και ανάγκασε τον Ιωάννου και τον Σωτηρίου να κάνουν αγώνα δρόμου για να σώσουν το περιεχόμενο της.

Σώθηκε πάντως η παρτίδα έστω και μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα, διότι όλη αυτή η τραγελαφική ιστορία θα μπορούσε να εκτυλίσσεται την ώρα του αγώνα και αντί για την επική ανατροπή του Παναθηναϊκού να βλέπουμε τα ξινισμένα μούτρα της Ολγας...

Της Ολγας της Γεροβασίλη, όχι της Ολγας της Κεφαλογιάννη!

Κατόπιν τούτου και για να τελειώνω με τον συνδυασμό της μπασκετικής επικαιρότητας με τα πολιτικά δρώμενα, ούτε του... Παππά να μην το πούμε που προλάβαμε να παρακολουθήσουμε όλο το ματς και δεν μπερδέψαμε τα μπούτια μας με τους Νίκους τους Παππάδες...

Εννοώ και τον Νίκο Παππά, τον Υπουργό Επικρατείας, τον οποίο η Γεννηματά, ο Λομβέρδος και ο Θεοδωράκης κάλεσαν να παραιτηθεί, και τον Νίκο Παππά, τον γκαρντ του Παναθηναϊκού, που κάλεσε κάποια στιγμή ο Πασκουάλ να κάνει αντιποίηση αρχής στον Καλάθη!

Απαραίτητη ήταν αυτή η κίνηση, διότι ο Νικ λίγο έλειψε να αφήσει τα κόκκαλα του στο παρκέ: τα μάζεψε και τα γλίτωσε τελικά, μαζί με τα βγαλμένα συκώτια του και όπως λεει το ανέκδοτο “ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτε”!

Δεν έχω σκοπό να πλέξω το εγκώμιο του Καλάθη, διότι τούτο συνέβη κατά κόρον από χθες το βράδυ και στο κάτω κάτω προτού στεγνώσει το μελάνι από αυτά τα κομπλιμέντα, τον γκαρντ του Παναθηναϊκού τον περιμένουν (αύριο το βράδυ στο ΟΑΚΑ) με σκοπό να του κάνουν τον βίο αβίωτο ο Γιόβιτς, ο Τζένκινς και ο νεόκοπος στον Ερυθρό Αστέρα Γουόλτερς!

Αλλά, μασάει η κατσίκα ταραμά;

Εχουμε πλάκα πάντως εδώ στην Ελλάδα, διότι όσο εύκολα, γρήγορα και αβασάνιστα κάνουμε κάποιον βασιλιά, με την ίδια ταχύρρυθμη διαδικασία τον ρίχνουμε στα Τάρταρα: η απόσταση ανάμεσα στο ανάθεμα και στην αποθέωση είναι τόσο οριακή, που συχνά καθίσταται δυσδιάκριτη, ωστόσο αυτοί είμαστε και προφανώς δεν μπορούμε, οπότε θέλουμε ν' αλλάξουμε...

Πέρα από αυτή τη φιλοσοφική θεώρηση του πράγματος, όντως χθες ο Καλάθης ήταν καθοριστικός και συνάμα απολαυστικός. Επίσης ήταν και τυχερός, διότι σε αντίθεση με αυτό που είχε συμβεί στις 10 του περασμένου Μαρτίου στο ίδιο γήπεδο με δήμιο τον Στρέλνιεκς και θύμα τον εορτάζοντα τα 91α γενέθλια του Ολυμπαικό, χθες ο Ντάριους Μίλερ αστόχησε δυο φορές μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα και δεν πήρε την μπουκια από το στόμα του Νικ και του Παναθηναϊκού.

Με πρόλαβε, μεταξύ άλλων, χθες το βράδυ ο Παπαδογιάννης βάζοντας έναν (προβοκατόρικο για τη νοσταλγία και το θυμικό της πράσινης φυλής) τίτλο, με τον οποίο πάντως συμφωνώ και επαυξάνω: πράγματι ο Καλάθης το έκανε όπως ο Μήτσος και κατά σύμπτωση τον ίδιο τίτλο έβαλα κι εγώ στο άρθρο που έγραψα στο Goal News”, απλώς το χόντρυνα λίγο περισσότερο...

Ο Νικ ντύθηκε Μήτσος και ο Τσάβι έγινε Ζέλικο!

Η εμφάνιση του Καλάθη, ελέω του πλουραλισμού, της καταλυτικής επίδρασης στα δρώμενα του ματς και της επίτευξης του νικητήριου καλαθιού ήταν στ' αλήθεια βγαλμένη από τη σειρά “Diamantidis Tribute”!

Κυριολεκτικώς Διαμαντίδεια και μάλιστα ταίριαζε ταμάμ στην ημέρα, υπό την έννοια ότι ο Νικ τίμησε όχι μονάχα την κληρονομιά που του άφησε ο λεγάμενος, αλλά και την ονομαστική γιορτή του!

Αλλά, λέω πως και ο Πασκουάλ έγινε Ζέλικο, με την ίδια έννοια, που ενώ τα πρώτα χρόνια ενοχλούσε τον Ομπράντοβιτς, στα κατοπινά όχι μόνο δεν τον τσάτιζε, αλλά τη χρησιμοποιούσε κιόλας μόνος του για να συστηθεί και να αυτοσαρκασθεί.

Είναι η λέξη η οποία στην αρχή έκανε τζιζ, αλλά προϊόντος του χρόνου κατέστη η αγαπημένη του...

Γκαστόνε!

Τον αδικώ όμως με αυτή την προσέγγιση μου τον Πασκουάλ, που τον συμπαθώ κιόλας παρά πολύ, διότι πέρα από το (δυσανάλογο με το μικρό μπόι του) προπονητικό ανάστημα του, είναι κιόλας ωραίο τυπάκι, όπως παρεμπιτποντως υπήρξε και ο Βαλβέρδε, που τον συνάντησα κάποτε σε μια κοινωνική εκδήλωση και εντυπωσιάσθηκα...

Από τον Τσάβι πάλι έχω εντυπωσιασθεί από τότε που τον γνώρισα για πρώτη φορά και για τον χαρακτήρα του, αλλά και για τις προπονητικές ιδέες του και τον τρόπο με τον οποίο επιχειρεί να τις υλοποιήσει: αυτό βεβαίως δεν καθίσταται πάντοτε εφικτό, διότι φορείς τους είναι οι παίκτες, αλλά εάν μη τι άλλο το ρεπερτόριο του απέχει πολύ από την κοινοτυπία.

Ο Πασκουάλ ξέρει καλά ότι πρέπει να δουλέψει νυχθημερόν (στο γήπεδο, στο σπίτι του, ακόμη και στο αεροπλάνο) για να παρουσιάσει τον ζωγραφικό πίνακα που επιθυμεί. Δεν καπνίζει, αλλά θαρρώ πως θα γινει...εξαδάχτυλος κρατώντας το πινέλο πάνω στο κάδρο!

Χθες ο Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα που νίκησε με τον Τσάβι, χωρίς να είναι η ομάδα του Τσάβι! Ηταν και θα είναι για κάμποσο καιρό ακόμα η ομάδα του Αργύρη με τα καλά της και με τα κακά της. Ο Πασκουάλ έκανε μιάμιση προπόνηση και φαντάζομαι πως από το να επιμείνει στο να μεταγγίσει τη δική του φιλοσοφία (που πιθανότατα θα απέβαινε κιόλας μάταιος κόπος) περισσότερο βάδισε στην πεπατημένη και άκουσε τι είχαν να του πουν ο Βόβορας, ο Παναγιωτόπουλος και ο Παππάς...

Αλλος Παππάς αυτός. Κι αυτός Νίκος, πάει μπλέξαμε τα μπούτια μας!

Προφανώς ο Πασκουάλ δεν ανέλαβε απλώς για να βγάλει τη σεζόν διαχειριζόμενος παίκτες που διάλεξε ο Πεδουλάκης και κοουτσάροντας μια ομάδα η οποία γαλουχήθηκε στην πρετοιμασία και στα πρώτα ματς της σεζόν με μια συγκεκριμένη λογική. Μια ήττα που χθες απεφεύχθη την ύστατη ώρα δεν θα τον στιγμάτιζε, αλλά ασφαλώς γνωρίζει πολύ καλύτερα από τον καθένα ότι τα άλλοθι δεν διαρκούν επ' άπειρον.

Αυτή η διαδοχή άλλωστε είναι μια κατάσταση που την είχε ξαναζήσει πριν από οκτώ χρόνια, όταν (τον Φεβρουάριο του 2008) ανέλαβε την Μπαρτσελόνα αντί του Ιβάνοβιτς: τότε όμως ήταν συνεργάτης του Ντούσκο και συνυπεύθυνος (αλλά σε μικρότερο βαθμό) για την εικόνα της, ενώ τώρα έπεσε ουρανοκατέβατος και μάλιστα σε μια ξένη χώρα και σε μια ομάδα που βγήκε από τη βολή, τη ρουτίνα και την περπατησιά της, τα τελευταία χρόνια...

Τον χθεσινό αγώνα, μολονότι δεν παριστάνω τον προπονητή, προσπάθησα να τον παρακολουθήσω με... μικροσκόπιο μπας και διακρίνω κάποιες διαφοροποιήσεις του Τσάβι σε σχέση με τον Αργύρη. Πάσχει όμως αυτή η υπόθεση και σε κάθε περίπτωση αδικεί τον Πασκουάλ, διότι δεν πρόλαβε ακόμη να μάθει ούτε τα μικρά ονόματα των παικτών του, πόσο μάλλον να ζυγίσει τα χούγια τους.

Κάποια πράγματα θα του άρεσαν, κάποια άλλα θα τον έκαναν να τραβάει τις... φαβορίτες του!

Δεν ξερω πόσο καιρό εκτιμά πως θα του χρειαστεί μέχρι να μοστράρει στο γήπεδο τη δική του ομάδα, ώστε να θεωρείται υπεύθυνος για τα αποτελεσματα και την πορεία της. Και η Ρώμη, ως γνωστόν, δεν κτίσθηκε σε μια ημέρα, πολλώ δε μάλλον όταν στην προκειμένη περίπτωση, η ημέρα αυτή ξημέρωσε στο αεροδρόμιο για το ταξίδι της επιστροφής και στην αλλαγή σελίδας ενόψει του αγώνα με τους Σέρβους.

Αυτό είναι που λένε και οι Αμερικανοί, “on the job training”...

Σε χοντρές γραμμές ο Πασκουάλ που εκτός από μια μεγάλη νίκη, αγόρασε επίσης χρόνο, ηρεμία και την ευχάριστη διάθεση του κόσμου,, σίγουρα θα δυσθύμησε με τα νεκρά διαστήματα των “πρασίνων”, στην κορύφωση των οποίων οι οικοδεσπότες έτρεξαν ένα επι μέρους σκορ 23-5. Θα τσατίστηκε με την αβελτηρία και με την αφέλεια της άμυνας του πότε από τη δυνατή και πότε από την αδύνατη πλευρά και μάλιστα σε δύο διαφορετικές φάσεις: πρώτα με τις κακές περιστροφές οι οποίες επέτρεψαν τον Μέλι να γίνει... Νοβίτσκι και ύστερα με τους ανοικτούς διαδρόμους που έγιναν η χαρά των διεισδύσεων και των λέι απ είτε των ψηλών, είτε των κοντών της Μπάμπεργκ.

Διέκρινα, με τα λίγα που μπορώ να καταλάβω σε σχέση με έναν προπονητή, κάποιες κινήσεις στην τακτική, οι οποίες έχουν ενδιαφέρον, αλλά και πάλι εκτιμώ ότι σε αυτές θα προέβαινε ο οποιασδήποτε προπονητής βρίσκεται στη μέση μιας φοβερής θαλασσοταραχής και κινδυνεύει να ναυαγήσει...

Δεν είχε αναστολές να παίξει είτε με αμερικανική πεντάδα, είτε με ελληνική...

Προστάτευσε τον Μπουρούση που βρέθηκε σε κακό φεγγάρι, υποπίπτοντας σε βήματα, επιθετικό φάουλ και airball μέσα σε δυο λεπτά...

Προσπάθησε να ξεκουράσει όσο αυτό ήταν εφικτό τον Καλάθη, αποσύροντας τον στο 15ο λεπτό για να του δώσει χρόνο να πάρει ανάσες και στην ανάπαυλα...

Κατέφυγε σε χαμηλό σχήμα με τρεις γκαρντ (Καλάθης-Φελντέιν-Ρίβερς) για να βελτιώσει την κυκλοφορία της μπάλας και τις αποστάσεις και να γυρίσει το ματς από το -10, έστω κι αν αυτή η ανατροπή εκτός από τον ισχυρό χαρακτήρα και την επιθυμία του Παναθηναϊκού, προϋπέθετε και την αυτοκτονία των Γερμανών, εξ ου και ο ιδρώτας που χαράκωνε το πρόσωπο του συνήθως αγλαού Τρινκιέρι...

Εβαλε όπως και άλλοι προκάτοχοι του, κάποια στιγμή τον Γκιστ στο “5” με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ευελιξία του σχήματος...

Εστειλε επίσης - όπως το έκανε άλλωστε εδώ και χρόνια ο Πεδουλάκης απέναντι στον Σπανούλη- ψηλό παίκτη (Σίνγκλετον) στο μαρκάρισμα του Ζήση στην κορυφή, ακόμη και έξω από τη γραμμή των τριών πόντων...

Επαιξε βεβαίως με αλλαγές σε όλα τα σκριν, όπως απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις και με ό,τι συνεπάγεται αυτό είτε σε όφελος, είτε σε ρίσκο...

Οπως μαρτυρούν οι παίκτες τους οποίους έχει κοουτσάρει και το ξέρει καλά η πιάτσα, ο Τσάβι είναι μανούλα στα “special situations”: στις επιθετικές και αμυντικές αντιδράσεις των τελευταίων δευτερολέπτων, που κρίνουν έναν αμφίρροπο αγώνα. Δεν ξέρω εάν πρόλαβε σε μιάμιση προπόνηση να επεξεργασθεί αυτό τον τομέα και κάθε εικασία που μπορώ να κάνω, ενώ έχει μεγάλη ΄'ιντριγκα λόγω της ανατροπής και επειδή το ματς κρίθηκε στις λεπτομέρειες και στην εκπνοή, εντούτοις πάσχει σε επίπεδο διασταυρωμένης πληροφορίας.

Δεν ακούστηκαν δηλαδή οι οδηγίες του στο τάιμ άουτ, ώστε να ξέρουμε με σιγουριά ότι έγινε αυτό ακριβώς που ζήτησε ή απλώς (όπως συνηθίζει να το κάνει στην καριέρα του) εμπιστεύθηκε το ένστικτο των παικτών του, αναλόγως με το πώς θα διάβαζαν την κρίσιμη φάση και με το ποιος θα έπαιρνε το κρίσιμο σουτ...

Το πήρε ο Ρίβερς και το έχασε. Το ξαναπήρε ο πανταχού παρών Καλάθης και το έβαλε. Στην αντίπερα όχθη πήρε δυο σουτ ο Μίλερ και τα έχασε.

Την ώρα που ο Τρινκιέρι έλεγε “porca miseria”, ο Πασκουάλ ξεφυσούσε ανακουφισμένος. Στο ντεμπούτο του στον πάγκο του Παναθηναϊκού, εκτός από τον εγωισμό και τον χαρακτήρα τωνπαικτών του ευτύχησε να έχει ως σύμμαχο και την καλή νεράιδα!

Νίκησε, όπως έχει ηττηθεί κάμποσες φορές με θύτες τον ξωμάχο πια Διαμαντίδη και τον ακατονόμαστο (στο ισπανικό clasico) τον Γιουλ!

Γκαστόνε, ξεγκαστόνε, τη σκαπούλαρε και ως γνωστόν η νίκη είναι το καλύτερο χαλί για να κουκουλώνει ένας προπονητής τα προβλήματα μέχρι να τα λύσει...

 

Τελευταία Νέα