Αμερικάνος ή Ευρωπαίος Παναθηναϊκός;

Ο Χρήστος Κιούσης γράφει μετά την ήττα του ΠΑΟ από την ΤΣΣΚΑ για το ελκυστικό γκρουπ Αμερικανών παικτών, την προοπτική του Πασκουάλ και την υπομονή που είναι απαραίτητη.

Αμερικάνος ή Ευρωπαίος Παναθηναϊκός;

Νομίζω ότι χτες βράδυ είδαμε ένα κομμάτι αυτού που χτιζόταν από το καλοκαίρι στον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Εναν Παναθηναϊκό που για να ξεπεράσει άμεσα το μεταβατικό στάδιο της μετά 3D εποχής, έπρεπε να κινηθεί σε μια τελείως άλλη κατεύθυνση. Το παρεάκι των Γκιστ-Νίκολς-Ρίβερς-Σίγκλετον-Τζέημς-Φελντέιν και φυσικά του Νικ Καλάθη έχει πολύ περισσότερο αμερικάνικο DNA παρά ευρωπαικό, μολονότι οι περισσότεροι έχουν πλούσιες εμπειρίες Ευρωλίγκας. Μου θυμίζει λίγο χτίσιμο ισχυρής Μακάμπι της δεκαετίας του 90, με τη διαφορά ότι εκεί θα είχαν σχεδόν όλοι ισραηλινά διαβατήρια.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι όλα σήμερα θα ήταν πιο ήσυχα στην ομάδα, έστω και με τα ίδια αποτελέσματα (2-2), αλλά με πολύ διαφορετική εικόνα, αν ο Τζέημς δεν έκανε την ανοησία με το κατέβασμα της τζαμαρίας. Τη στιγμή της ανοησίας ο Τζέημς “κατάφερε” πολλά διαφορετικά πράγματα. Πρώτα απ' όλα έθεσε σε σοβαρότατο κίνδυνο, όχι μόνο την καριέρα του, αλλά την ίδια την αρτιμέλειά του.Δεύτερον τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια του Πεδουλάκη, που τόσα πολλά και δικαίως στήριζε στο δίδυμο Καλάθη-Τζέημς. Τρίτον επιβάρυνε πάρα πολύ τον Καλάθη ο οποίος ολομόναχος πραγματικός play maker επιφορτίστηκε με τόσα πολλά, που τα μπασκετικά του ελαττώματα φαίνονται τεράστια, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο Καλάθης της φυσιολογικής συμμετοχής σε χρόνο και έργο παραμένει ένα από τα καλύτερα guard στην Ευρώπη, κάνοντας πράγματα που άλλοι δεν μπορούν. Τώρα λιώμα στην κούραση και εκτεθειμένος από τα under όλων των ομάδων που θα βρει στο δρόμο του, από ΟΣΦΠ και ΤΣΣΚΑ έως Κόροιβο και Ζαλγκίρις κινδυνεύει να “χάσει” το μυαλό του, ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί.

Η διορθωτική(;) κίνηση της διοίκησης φέρνει Οκτώβρη μήνα στον Παναθηναϊκό το πιο ζεστό όνομα ελεύθερου ευρωπαίου προπονητή και μάλιστα με μια καταπληκτική σχέση ηλικίας-πείρας. Η χημεία του Πασκουάλ με το άθροισμα της δουλειάς Πεδουλάκη θα είναι σε πρώτη φάση το μεγάλο στοίχημα για φέτος. Το πραγματικό στοίχημα είναι το αν θα καταφέρει να πάρει, όχι ένα απλό τριετές κλειστό συμβόλαιο, αλλά τα κλειδιά του ΟΑΚΑ για τρία χρόνια. Ούτε δηλώσεις, ούτε γκρινίτσες, ούτε “ελληνοποίηση” ούτε τίποτα. Αν ο Πάσκουάλ κρίνει ότι ο Χαραλαμπόπουλος μπορεί έχει καλώς. Αν πει ότι το παιδί δεν κάνει, τότε το παιδί δεν κάνει κι ας έχει συμβόλαιο ως το αστρικό έτος 3016. Αν ο Πασκουάλ πει ότι ο Μποχωρίδης σταματάει πολύ νωρίς την ντρίπλα για να είναι κανονικό play maker, ας πάει στην ευχή του θεού. Αν ο Πασκουάλ κρίνει ότι τα παιδιά χρειάζονται δουλειά, υπομονή και στήριξη τότε αυτό να γίνει.

Τώρα όμως θα πρέπει να πάρει μια ομάδα με αμερικάνικο DNA και ίσως να την αφήσει αχαλίνωτη, όπως φαίνεται να της ταιριάζει. Το set παιχνίδι δεν πιστεύω ότι μπορεί να το βρει φέτος μια νεοσύστατη παρέα με πολλούς καλούς αθλητές, αυτό ανήκει σε χρόνια δουλεμένες ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, η ΤΣΣΚΑ, η Φενέρ κλπ Αλήθεια η Φενέρ της πρώτης χρονιάς του Ζοτς, πόσο σχέση έχει με τη φετινή ομάδα; Απλά στον Ομπράντοβιτς δεν αμφισβητείς τα “κλειδιά”, ακόμα κι αν η ομάδα του στην πρώτη χρονιά χάσει όλους τους στόχους της.

Αμερικάνος ΠΑΟ φέτος, Ευρωπαίος ίσως του χρόνου με τον Τσάβι Πασκουάλ μόνο κλειδοκράτορα από τη στιγμή που πάρθηκε η απόφαση να προσληφθεί αυτός. Να είστε έτοιμοι για μερικές super βραδιές, αρκετές σκληρές ήττες, κανέναν τίτλο φέτος και όλα αυτά να σας φαίνονται λογικά και φυσιολογικά. Αν δεν είστε, τότε όπως σοφά έγραψε ο Νίκος Παπαδογιάννης, τα τριετή κλειστά συμβόλαια σημαίνουν μόνο υπέρογκες αποζημιώσεις.  

Τελευταία Νέα