Τα Global Games γυρίζουν την υδρόγειο αλλά προσπερνούν την Ελλάδα

Μπανάνες με γεύση άφιλτρου

Γιατί δεν έρχονται ομάδες του ΝΒΑ στη χώρα μας; Ο Nίκος Παπαδογιάννης έχει την εξήγηση.

Μπανάνες με γεύση άφιλτρου

Την παραμονή του ευρωπαϊκού τελικού του 1995 στη Σαραγόσα, χρεώθηκα -από τους Αμερικανούς- ρόλο διερμηνέα και παρατηρητή σε μία ανεπίσημη, αλλά σημαντική συζήτηση. Το θέμα της ήταν η πιθανή συμμετοχή του Ολυμπιακού στα προγράμματα του ΝΒΑ για υπερατλαντική ανάπτυξη. Σε αυτό, δηλαδή, που σήμερα ονομάζουμε «Glοbal Games».

Το ζητούμενο δεν ήταν να βρεθεί ο Ολυμπιακός αντιμέτωπος με ομάδες του ΝΒΑ, αλλά να φιλοξενήσει αυτούς τους αγώνες στην Ελλάδα. Στη σύσκεψη εκπροσώπησαν τον αμερικανικό παράγοντα η Κιμ Μποχούνι και ο Μπράιαν ΜακΙντάιρ, ενώ στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού κάθισαν ο Σωκράτης Κόκκαλης και, αν θυμάμαι σωστά, ο Γιάννης Γιαννάκης.

Ο Ολυμπιακός είχε επιλεγεί ως μεγαλύτερο, τότε, μέγεθος από τον Παναθηναϊκό. Η ομάδα του μετρούσε δύο σερί ευρωπαϊκούς τελικούς, είχε ευρύτερη λαϊκή βάση και έπαιζε σε μεγάλο γήπεδο. Το κλειστό του ΟΑΚΑ βρισκόταν ακόμη στα μπετά, ενώ το ΣΕΦ φιλοξενούσε τους «ερυθρόλευκους» από το 1991 κιόλας.

Με μία λέξη, το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης ήταν: «Τζίφος». Οι τέσσερις αντάλλαξαν θερμές χειραψίες και συμφώνησαν να ξανακουβεντιάσουν το θέμα μελλοντικά, αλλά το περιεχόμενο της συζήτησης δεν άφηνε περιθώριο αισιοδοξίας.

«Αρκεί να κάνετε τις κινήσεις που πρέπει», ήταν η μόνιμη επωδός των Αμερικανών. «Προχωρήστε και θα είμαστε δίπλα σας».

Απέναντί τους, είχαν τον άνθρωπο που την προηγούμενη μέρα ξεστόμισε έναν από τις πιο επαίσχυντους αφορισμούς στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού: «Αυτοί είναι οι οπαδοί μας και δεν θέλουμε να τους αλλάξουμε».

Χαπακωμένοι λεβέντες ντυμένοι στα κόκκινα και στα πράσινα είχαν σκορπίσει τον τρόμο στις εθνικές οδούς και στα βενζινάδικα του άξονα Βαρκελώνη-Σαραγόσα.

 Τα φάιναλ-φορ του 1994 και του 1995 σήμαναν το ζενίθ στην εξαγωγή αλητείας. Δεν υπήρχε χειρότερη στιγμή για διεθνείς πρωτοβουλίες.  

Αν μη τι άλλο, η απέναντι πλευρά κρατούσε αιδήμονα σιωπή. Ο επίσημος Ολυμπιακός καμάρωνε δημόσια για τα κατορθώματα των χουλιγκαναραίων…

«Φοβόμαστε ότι θα γίνουν επεισόδια και δεν θέλουμε να συνδέσουμε το όνομα του ΝΒΑ με τέτοιες εικόνες», είπαν απερίφραστα οι Αμερικανοί στον Κόκκαλη.

Οι άνθρωποι του Ολυμπιακού προσπάθησαν να εξηγήσουν ότι οι βάρβαροι βγαίνουν στα χαρακώματα μόνο όταν βλέπουν απέναντι πράσινο πανί, αλλά οι γιάνκηδες δεν καταλαβαίνουν από τέτοια.

Τι, δηλαδή, έχετε άλλους οπαδούς για τους αγώνες με τον Παναθηναϊκό και άλλους για τις ευρωπαϊκές βραδιές; Και άντε να τους εξηγήσεις, ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι εν πολλοίς καταφατική!

Δεν υπήρχε περίπτωση να πειστούν με προφορικές διαβεβαιώσεις ούτε τρόπος για να γίνουν αυτές χειροπιαστές.

Είχαν και μια δεύτερη ένσταση οι εκπρόσωποι του ΝΒΑ: το κάπνισμα, που μετατρέπει την τηλεοπτική εικόνα σε γαλαξιακό νεφέλωμα και βασανίζει τα πνευμόνια των αθλητών.

«Εκείνη την ημέρα θα το απαγορεύσουμε», υποσχόταν τσιμογελώντας ο μπαρμπα-Σωκράτης. Μπανανία, με μπανάνες που μυρίζουν τσιγάρο.

Μολονότι γνώριζα πολύ καλά τι εστί Ελλάδα, δεν φανταζόμουν ότι το πρόβλημα της τσιγαρίλας θα παρέμενε άλυτο 21 χρόνια αργότερα. Σημειωτέον, ότι το 1994 απαγορευόταν ήδη το κάπνισμα όχι μόνο στα κλειστά, αλλά και στα ανοιχτά γήπεδα της Αμερικής.

Ημουν στον τελικό του Μουντιάλ στο Λος Άντζελες και είδα με τα μάτια μου τους Έλληνες δημοσιογράφους να τρώνε τα νύχια τους επί 3 ώρες από το χαρμάνιασμα.

Εάν άκουσα καλά τα στοιχεία που έδωσε ο Ρήγας Δάρδαλης στη μετάδοση του αγώνα Ρεάλ-Θάντερ, φτάσαμε πλέον στις 164 αναμετρήσεις ομάδων του ΝΒΑ με ευρωπαϊκές. Ούτε μία από αυτές δεν έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Μία και μοναδική φορά δώσαμε εξετάσεις, το 2010, στον φιλικό αγώνα της Εθνικής ομάδας με τις ΗΠΑ πριν από το Μουντομπάσκετ, στο κατάμεστο και διψασμένο για μεγαλεία ΟΑΚΑ. Μπροστά σε κοινό τελείως διαφορετικό από το συνηθισμένο.

Πήραμε καλό βαθμό τότε, αλλά το δείγμα παραείναι μικρό και φυσικά αλλοιώνεται κάθε φορά που ξεκινούν τον γύρο του κόσμου εικόνες με φριχτά επεισόδια από ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού (και όχι μόνο).

Όσους ευρωπαϊκούς τίτλους και αν κατακτήσουν οι ομαδάρες μας, δεν πρόκειται να λάβουν το χρίσμα για να φιλοξενήσουν «Global Games».

Μπορεί να αντιμετωπίσουν τους άσους του ΝΒΑ στις ΗΠΑ ή σε τρίτη χώρα, αλλά όχι σε ελληνικό έδαφος. Οι ιθαγενείς θα τρώνε τις μπανάνες τους απομονωμένοι από τον έξω κόσμο.

Το ΝΒΑ στέλνει τις ομάδες του στον πολιτισμένο κόσμο: Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία, Κίνα, Γαλλία, Ιταλία. Η Ελλάδα βεβαίως είναι μία μικροσκοπική και πτωχευμένη αγορά.

Εάν είχαμε το μέγεθος και το νέο χρήμα της Τουρκίας, θα υπήρχε εκατέρωθεν ευελιξία για να ξεπεραστούν τα προσκόμματα και οι αντιρρήσεις. Αλλά δεν το έχουμε, ούτε βρίσκουμε τρόπους για να εξωραϊσουμε τη χιλιομπαλωμένη μας φορεσιά.

Ας περάσουμε λοιπόν όλοι μαζί εν χορώ στο Σχέδιο Β: «Ελα μωρέ τώρα, ποιο ΝΒΑ; Τι τους θέλουμε τους Αμερικανούς; Δεν τους είδαμε και στη Σαϊτάμα; Στην Ευρώπη παίζεται το πραγματικό μπάσκετ, οι άλλοι είναι μαϊμούδες που τρέχουνε και πηδάνε»

Best of internet