O Δράκος, ο Μάτζικ και ο... Σλούκι Λουκ!

Ο Κώστας Σλούκας φιλοδοξεί να ανέβει για τρίτη φορά στο θρόνο της Ευρωλίγκας και ο Βασίλης Σκουντής σκαλίζει μια παλιά και ξεχασμένη ιστορία...

O Δράκος, ο Μάτζικ και ο... Σλούκι Λουκ!

Στ αλήθεια τι σχέση μπορούν να έχουν όλοι αυτοί που αναφέρονται στον τίτλο και, διάβολε, από πού και ως πού συνδέονται με τον αποψινό τελικό τουFinal 4 στο Βερολίνο;

Και όμως έχουν! Και όμως συνδέονται, ας είναι καλά η θεωρία της... σχετικότητας την οποία ανέπτυξε ο Αϊνστάιν και (νιώθω πως) με βολεύει πολύ ώστε να βρω την παλέτα των χρωμάτων που ήταν απαραίτητη για να φιλοτεχνήσω το πορτρέτο του Κώστα Σλούκα.

Ο “Σλούκι Λουκ” (όπως τον αποκαλεί στις μεταδόσεις της ΕΡΤ ο Βαγγέλης Ιωάννου) θα επιδιώξει σε λίγες ώρες να γίνει ο έκτος Ελληνας παίκτης που θα ανέβει στο θρόνο της Ευρωλίγκας με μια ξένη ομάδα, βαδίζοντας στα χνάρια του Νέστορα Κόμματου, του Θοδωρή Παπαλουκά, του Νίκου Ζήση, του Σοφοκλή Σχορτσανίτη και του Γιάννη Μπουρούση, ο οποίος δεν πρόκανε να το διαπράξει και πάλι και να κυνηγήσει το “repeat”...

Θα επιδιώξει επίσης ο Κωστάκης να γίνει ο έβδομος της φάρας μας με τρία τρόπαια της Ευρωλίγκας στο παλμαρέ του, μετά τον Φραγκίσκο Αλβέρτη, τον Κώστα Τσαρτσαρή, τον Δημήτρη Διαμαντίδη, τον Αντώνη Φώτση και τους πρώην συντρόφους του στον Ολυμπιακό, τον Βασίλη Σπανούλη και τον Στράτο Περπέρογλου.

Το τι πιστεύει, τι προσδοκά και πώς αισθάνεται ενόψει αυτής της πρόκλησης ο δις (με τον Ολυμπιακό και ενδεχομένως τρις) πρωταθλητής Ευρώπης μπορείτε να το μάθετε βλέποντας και ακούγοντας τον στην πολύ ουσιαστική χθεσινή εξομολόγηση του, ωστόσο αυτή η υπόθεση έχει μπόλικες και μάλιστα ανέκδοτες πτυχές... 

Εδώ ήρθαμε, που λένε και στο σινεμά: στην τυχαία, περίεργη, αλλά εντέλει μοιραία συνεύρεση του με τον Μάτζικ Τζόνσον και με τον Παναγιώτη Γιαννάκη, το απόγευμα της 24ης Σεπτεμβρίου του 2007 στο κλειστό γήπεδο του Ελληνικού, όπου (χωρίς να το γνωρίζει και να το υποψιάζεται) κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου!

Εκείνες τις μέρες ο θρυλικός σταρ του ΝΒΑ βρισκόταν στην Αθήνα για να συμμετάσχει σε διάφορες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, για την καμπάνια κατά του AIDS και για την οικονομική ενίσχυση των πυρόπληκτων οικογενειών, στο πλαίσιο των οποίων διεξήχθη ένας αγώνας επίδειξης στο Ελληνικό ανάμεσα στην Εθνική ομάδα του 1987 και την Εθνική Εφήβων που προερχόταν από την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ της Μαδρίτης, στην κατάληξη της τιτανομαχίας του Κώστα Κουφού με τον Μίλαν Μάτσβαν.

Για την ιστορία και για την πλήρη... χωροθέτηση της υπόθεσης, ο αγώνας που διεξήχθη ανήμερα της δεύτερης επετείου από το “βάλ' το αγόρι μου” (Ελλάδα-Γαλλία 67-66, Βελιγράδι, 24 Σεπτεμβρίου 2005) υπό την αιγίδα τηςUNICEF έληξε με σκορ 106-94 υπέρ των πιτσιρικάδων, που έτρεξαν ένα σερί 12-0 στα τελευταία λεπτά. Με τους ένδοξους παλαίμαχους του '87 (που είχαν στον πάγκο τον Κώστα Πολίτη και τον... Γιώργο Βασιλακόπουλο) αγωνίσθηκαν οι Γιαννάκης (πρώτος σκόρερ με 25 πόντους), Φασούλας, Χριστοδούλου, Φιλίππου, Καμπούρης, Καρατζάς, Σταυρόπουλος, Ρωμανίδης και ήταν επίσης παρόντες ο Ιωάννου και ο Ανδρίτσος, ενώ με την Εθνική Εφήβων έπαιξαν οι Σλούκας, Παππάς, Γιάνκοβιτς, Μπόγρης, Παπανικολάου, Γιαννόπουλος, Ματαλόν, Σαρικόπουλος, Σιγκούνας.

“Τον ήξερα και τον είχα παρακολουθήσει, αλλά εκείνο το απόγευμα βρεθήκαμε αντιμέτωποι και μάλιστα μου άρεσε πολύ το θράσος του και ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να με μαρκάρει” θυμάται από εκείνη την πρώτη συνάντηση τους ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Τότε ο “Δράκος” βρισκόταν ακόμη στον πάγκο της (4ης στο Ευρωμπάσκετ της Μαδρίτης) Εθνικής, ενώ ο 17άχρονος Σλούκας αγωνιζόταν στην ομάδα του Μαντουλίδη από την οποία αναδείχθηκε, μετά το πρωτόλειο του στον Μέγα Αλέξανδρο.

Βεβαίως ο Γιαννάκης, που ανέκαθεν παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον όλα τα δρώμενα του μπάσκετ, γνώριζε ποιος είναι αυτός ο αριστερόχειρ μελαχρινός πιτσιρικάς με το Νο 8. “Τον είχα δει με την Εθνική Εφήβων, αλλά εκείνο το απόγευμα συνειδητοποίησα από πρώτο χέρι ότι αυτό το παιδί ήξερε πώς να παίξει. Κατάλαβα ότι διέθετε εξυπνάδα στο παιχνίδι του, ήταν επιτήδειος, δεν φοβόταν και δεν κρυβόταν. Σύμφωνοι αυτό το ματς ήταν φιλικό, συμβολικό και... χαριτωμένο, αλλά ακόμη και σε τέτοιες περιπτώσεις μπορείς να τσεκάρεις τι καπνό φουμάρει ένας παίκτης” σχολιάζει ο “Δράκος”, ο οποίος είναι παρών στο Final 4 του Βερολίνου, όπου επιστρέφει μετά τη συμμετοχή του με τον Ολυμπιακό πριν από επτά χρόνια...

Τέσσερις μήνες μετά από εκείνο το... χαριτωμένο ματς υπό το βλέμμα του Μάτζικ Τζόνσον, στις 2 Φεβρουαρίου του 2008, ο Γιαννάκης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού, αντί του Πίνι Γκέρσον και όταν το καλοκαίρι άρχισε να υλοποιεί τον σχεδιασμό του όχι απλώς για την επόμενη σεζόν, αλλά για το μέλλον, θυμήθηκε εκείνο το παχουλούτσικο αγόρι που του όρμαγε στο Ελληνικό!

Παρεμπιπτόντως το καλοκαίρι του 2009, μετά τον Σλούκα, θα ερχόταν η σειρά και του έτερου εκ Θεσσαλονίκης Καππαδόκη, του Κώστα Παπανικολάου, που αγωνιζόταν στον Αρη...

Δεδομένης μάλιστα της επιθυμίας των αδελφών Αγγελόπουλου να ανανεώσουν, να αναζωπυρώσουν και να εξελληνίσουν τα κύτταρα της ομάδας, η μεταγραφή του Σλούκα από τον Μαντουλίδη στον Ολυμπιακό έμοιαζε βγαλμένη από το πεπρωμένο αμφοτέρων!

Όντως το καλοκαίρι του 2008 ο γεννημένος στη Θέρμη γκαρντ κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη στον Πειραιά και μπήκε στη διαδικασία εξέλιξης και σε έναν δρόμο που δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα: δεν κατάφερε να βρει γρήγορα τη θέση και τον ρόλο του, έπαιζε λίγο, κουβάλαγε κάποια παραπανίσια κιλά και γενικώς πέρασε από μεγάλη αμφισβήτηση. Δυο χρόνια αργότερα, μετά την αποχώρηση του Γιαννάκη, ο Ολυμπιακός τον παραχώρησε ως δανεικό στον Αρη, με τον οποίο διέπρεψε, αναδείχθηκε κορυφαίος νέος παίκτης του πρωταθλήματος και έσωσε την καριέρα του...

Παρ' όλα αυτά δεν είχε καταφέρει ακόμη να άρει την αμφισβήτηση σχετικά με το εάν και κατά πόσο θα μπορούσε να αποτελέσει βασικό στέλεχος του Ολυμπιακού (τη στιγμή κατά την οποία έδρεπε δάφνες και μετάλλια με τις Εθνικές ομάδες Εφήβων και Νέων στα Ευρωπαϊκά και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα από το 2007 έως το 2010) και συν τοις άλλοις έλαβε από τον Ηλία Ζούρο το χρίσμα στην Εθνική ανδρών (Ευρωμπάσκετ 2011). Μάλιστα οι φήμες εκείνης της εποχής τον ήθελαν να μην τυγχάνει της εμπιστοσύνης και της αρεσκείας του Ντούσαν Ιβκοβιτς και να τον κρατούν με το ζόρι στην ομάδα οι Αγγελόπουλοι, οι οποίοι προφανώς δικαιώθηκαν με την επιμονή τους...

Περισσότερο όμως δικαιώθηκε ο ίδιος ο Σλούκας!

“Είναι μια κλασική περίπτωση αυτού που λέμε game changer” συνεχίζει να σκιαγραφεί το πορτρέτο του ο Γιαννάκης. “Διαβάζει πολύ καλά τις φάσεις, είναι γρήγορος, έχει μεγάλη ικανότητα στη δημιουργία και μπορεί να παραγάγει σκορ, είτε με το περιφερειακό σουτ, είτε με διεισδύσεις, όπως το καθοριστικό λέι απ που έβαλε στον ημιτελικό με τη Λαμποράλ Κούτσα. Επίσης -και εδώ νιώθω σαν να μου πατάει τον κάλο, διότι διέθετα και εγώ αυτή την ευχέρεια- ξέρει να βάζει καλά το κορμί του στην άμυνα και να εκμαιεύει επιθετικά φάουλ από τους αντιπάλους. Συν τοις άλλοις μερικές φορές είναι απρόβλεπτος και εκπλήσσει ή διαψεύδει αυτούς που περιμένουν μια ενέργεια και ξαφνικά βλέπουν να συμβαίνει κάτι άλλο. Είναι ένας παίκτης που τον βλέπεις να παίρνει μια απόφαση και αναρωτιέσαι “μα καλά,τι κάνει τώρα αυτός;”

Τι άλλο έχει ο Σλούκας και αρέσει στον “Δράκο”; “Εκτός από τα αγωνιστικά στοιχεία του, έχει και την ανθρώπινη προίκα του: θυμάμαι ότι δεν μιλούσε πολύ, ούτε αντιμιλούσε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υστερεί σε προσωπικότητα. Ισα ίσα έχει ηγετική φυσιογνωμία, δεν φοβάται να αναλάβει μεγάλες ευθύνες, είναι θεληματικός και φιλόδοξος”.

Πριν από τον Γιαννάκη και όταν τον Σλούκα (κατά την αποφθεγματική κουβέντα του συχωρεμένου του Κατσιφάρα) δεν τον ήξερε ούτε ο... θυρωρός της πολυκατοικίας στην οποία έμενε, το προνόμιο της γνωριμίας το είχε και το απόλαυσε ο Νίκος Κεραμεύς. Τότε ο νυν διευθυντής των ακαδημιών του Ολυμπιακού ήταν προπονητής στις μικρές εθνικές ομάδες και στα φυτώρια του Μαντουλίδη, όπου ο Κώστας εντάχθηκε, μετακομίζοντας από τον Μέγα Αλέξανδρο, μαζί με άλλα παιδιά, σε ηλικία έντεκα ετών.

“Ξεχώριζε αισθητά από τους υπόλοιπους για την αντίληψη, την τεχνική και την ωριμότητα του. Για να το πω απλά, έπαιζε σαν να ήταν μεγαλύτερος από την ηλικία του” μου είπε χθες το βράδυ ο Κεραμεύς. “Η εξέλιξη του ήταν και φυσιολογική, αλλά και γρήγορη, διότι πέρασε από τις ομάδες μίνι, παμπαίδων, παίδων, εφήβων και προωθήθηκε νωρίς στην ανδρική ομάδα, ενώ ταυτόχρονα ήταν και πολύ καλός μαθητής”.

Από εκείνη την εποχή προέρχεται η φωτογραφία που δημοσιεύεται και την... έκλεψα από τον τοίχο του φίλου, παλαίμαχου παίκτη του Ηρακλή, Γιάννη Τσουμή, στο Facebook. Σε αυτήν που τραβήχτηκε το 2004 στο πλαίσιο του αναπτυξιακού καμπ της ΕΚΑΣΘ, ο Σλούκας βραβεύεται για τις επιδόσεις του από τον τότε πρόεδρο της Επιτροπής του Αναπτυξιακού Προγράμματος της Ένωσης, Γιάννης Μαργαριτόπουλο, ενώ διακρίνονται ακόμη το μέλος της Επιτροπής, Χρήστος Καζάκος και ο προπονητής Γιάννης Παπαθανασίου.

Εδώ χρειάζεται να ανοίξω μια μικρή παρένθεση, προς χάριν της αθλητικής παράδοσης της οικογένειας: ο μπαμπάς Σλούκας υπήρξε αθλητής της άρσης βαρών με τη ΧΑΝΘ, ενώ, ως γνωστόν, η κατά τρία χρόνια μικρότερη αδερφή του, η Αναστασία ακολούθησε τα μπασκετικά ίχνη του Κώστα, αγωνιζόμενη στον Μέγα Αλέξανδρο, στον Αρη και από το 2011, στον Παναθηναϊκό.

Ο Κεραμεύς βρισκόταν στην άκρη του πάγκου της Εθνικής Εφήβων στο Ευρωμπάσκετ του 2007, “μάλιστα τότε είχαμε τρεις αριστερόχειρες πόιντ γκαρντ: τον Σλούκα, τον Ματαλόν και τον Παπανικολάου, που τον έβαζα να κατεβάζει την μπάλα μερικές φορές και αυτή η σύμπτωση έγινε θέμα στο επίσημο περιοδικό της FIBA”!

Αν και νεαρότερος από τους περισσότερους συμπαίκτες του σε αυτή την ομάδα ο Σλούκας χρίσθηκε αρχηγός από τον Κεραμέα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της. Στον τελικό κόντρα στη Σερβία (89-92) σκόραρε 18 πόντους, ενώ στις 8 Αυγούστου στο κρίσιμο ματς με τη Γαλλία απέδειξε την ικανότητα του στο ρόλο του “go-to-guy”: όταν η Εθνική βρέθηκε ΄στο -12, ο Κώστας σκόραρε δέκα πόντους στη σειρά και έγραψε το σενάριο της μεγάλης ανατροπής και της νίκης με 82-81!

Το καλοκαίρι του 2008, ο Κεραμεύς ρωτήθηκε από τον Γιαννάκη (με τον οποίο παρεμπιπτόντως είχαν συνυπάρξει τη σεζόν 1992-93 στον Αρη, όταν ο Νίκος ήταν ασίσταντ του Στιβ Γιατζόγλου και εν συνεχεία του Σβι Σερφ) για την εξέλιξη του και για το εάν και κατά πόσο θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Ολυμπιακού. “Το ρωτάς; Πάρ' τον με κλειστά μάτια. Δεν είναι μόνο ότι μπορεί να σκοράρει, αλλά ότι θα περνάει την μπάλα από το μάτι της βελόνας στα alley hoops με τον Τσίλντρες”!

ΥΓ: Οκτώ χρόνια αργότερα, προς τέρψιν του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και των οπαδών της Φενέρμπαχτσε, ο Κωστάκης κάνει αυτή τη δουλειά με τον Γιαν Βέσελι και με τον Εκπε Ούντο...