Δέκα, να τ'αφήσω;

Ξεκινώ με το απαραίτητο disclaimer. Σε αυτό το κείμενο δεν πρόκειται να διαβάσετε για αυτοκράτορες, βαριές φανέλες, Γκάλη, Γιαννάκη, Φιλίππου και Ιωαννίδη. Ούτε θα βρείτε τη λέξη «Αρης» γραμμένη με κεφαλαία ούτε θα διαβάσετε φληναφήματα για «την ομάδα που έμαθε μπάσκετ ολόκληρη την Ελλάδα».

Οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου είναι για τους φανατικούς και για τους προγονολάγνους. Το όνομα "'Αρης" δεν γράφεται με κεφαλαία. Και, όχι, δεν οφείλουμε οι μπασκετικοί το ψωμάκι μας στη Μαρινέλλα και στον Βασίλη Τσιβιλίκα.

Πάει αυτό...

Ο σημερινός Άρης, ο Άρης του 2015 και όχι του 1990, πέτυχε χθες ένα σπάνιο κατόρθωμα. Η εμφάνιση και η νίκη του στο Καζάν είναι μεγέθη συγκρίσιμα με τα αντίστοιχα της χρυσής του εποχής. Η σημαντικότερη, νομίζω, των τελευταίων πέντε ετών. Αν μου βγουν δέκα να τ’αφήσω;

Ναι, θα τα αφήσω και τα δέκα. Διότι, για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε η διοικητική και αγωνιστική κατηφόρα, φαίνεται να υπάρχει προοπτική. Φως στο βάθος του τούνελ. Και δεν είναι δα τόσο μακριά η άλλη άκρη του...

Υπάρχει πια διοίκηση με χρήματα και φιλοδοξία, απαλλαγμένη από σύνδρομα άλλων εποχών. Προπονητής πρώτης γραμμής και μάλιστα Ελληνας, από το τιμ της Εθνικής ομάδας. Εξαιρετικοί ξένοι παίκτες, επιπέδου Ευρωλίγκας. Αξιόλογος ελληνικός πυρήνας, που συνδυάζει πείρα και νιάτα. Η πολύτιμη αύρα του Νίκου Γκάλη.

Η Ούνιξ δεν έχει καμία δουλειά στο Eurocup. Σχεδόν όλοι οι παίκτες της χωράνε άνετα σε καλές ομάδες της Ευρωλίγκας. Το φινάλε της σεζόν μπορεί να τη βρει τροπαιούχο, και κάτοχο διαβατηρίου για την κορυφαία διοργάνωση.

Ο Άρης, όμως, θα της έχει πάρει το σκαλπ το πολύτιμο, όχι τόσο βαθμολογικά, όσο ψυχολογικά. Γνωρίζει, πλέον, ότι μπορεί να νικήσει αντίπαλο αυτού του βεληνεκούς και μάλιστα μέσα στην έδρα του, in extremis, μετά από παράταση, αποδεκατισμένος από τα φάουλ και πληγωμένος από το τραύμα μίας ισοφάρισης στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

«Ελπίζω να μείνουμε ψύχραιμοι και προσγειωμένοι», μου είπε ο Δημήτρης Πρίφτης δύο ώρες μετά το τέλος του αγώνα. Άλλος στη θέση του θα πετούσε στον έβδομο ουρανό.

Ο Πρίφτης δεν γεννήθηκε προχθές ούτε έπεσε ουρανοκατέβατος στον πλανήτη Άρη. Γνωρίζει καλά την τάση του συλλόγου προς την αυτοκαταστροφή και βλέπει να κυκλοφορούν τριγύρω του οι αιθεροβάμονες, με το κεφάλι χαμένο στα σύννεφα. Καταλαβαίνει, όμως, ότι υπάρχουν οι βάσεις για κάτι πολύ καλό.

Αλλά πώς μεταφράζεται αυτή η φρασούλα; Τα «φόρα» του διαδικτύου γέμισαν χθες με μεγάλα λόγια για κατάκτηση του πρωταθλήματος, σφήνα στο μονοπώλιο της Αθήνας, κατάκτηση του Εurocup, άμεση επιστροφή στην Ευρωλίγκα.

Εγώ νομίζω ότι απαιτείται υπομονή και μεθοδικότητα. Ο Άρης έφτιαξε πολύ καλή ομάδα, αλλά η απόσταση που τον χωρίζει από τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό είναι μεγάλη. Σε μία σειρά 5 αγώνων, η ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν έχει καμία τύχη.

Ο ημιτελικός του Κυπέλλου είναι ένας χειροπιαστός στόχος, μολονότι η κληρωτίδα χαμογέλασε στους «πράσινους». Στο Αλεξάνδρειο οι ισορροπίες θα ήταν διαφορετικές, όπως φάνηκε και στο πρόσφατο παιχνίδι του πρωταθλήματος.

Δεν θα εκπλαγώ αν η διοίκηση του Άρη στρατολογήσει ενισχύσεις. Παίκτες που μέχρι πέρυσι έπαιρναν δρόμο στο άκουσμα οποιασδήποτε ελληνικής ομάδας εκτός των δύο μεγάλων παρακολουθούν πια με θετικό βλέμμα το εγχείρημα.

Τρεις, τουλάχιστον, Έλληνες διεθνείς είναι ελεύθεροι και ψάχνουν ένα στέρεο σκαλοπάτι για να επανεκκινήσουν την καριέρα τους. Η θεαματική βελτίωση παικτών όπως ο Ξανθόπουλος, ο Μούρτος, ο Ζάρας, αλλά και οι 34χρονοι Πελεκάνος-Σίμτσακ είναι ένα πρόσθετο επιχείρημα.

Χθες, στο Καζάν, ο δείκτης της ποιότητας έμεινε ψηλά ακόμα και όταν έμειναν στο παρκέ πέντε Έλληνες. Σημειωτέον, ότι υπάρχει και η μαγιά για το μέλλον, στα πρόσωπα του Φλιώνη, του Δίπλαρου, του Χρηστίδη. Δεν είναι μίας χρήσεως η φετινή ομάδα.

Την τελευταία φορά που ο Άρης σήκωσε κεφάλι με σημείο αναφοράς την Ευρώπη, έγινε φιλόξενο λιμάνι για παίκτες όπως ο Σιγάλας, ο Γιαννούλης, ο Ντικούδης, ο Χατζηβρέττας, ο Καλαϊτζής, ο Κακιούζης, ο Τσαλδάρης, χώρια οι αξιόλογοι ξένοι και οι μεγάλοι προπονητές (Μπλατ, Κατσικάρης κ.α.).

Μετά το 2010, ο ορίζοντας χαμήλωσε. Χρειάστηκε πολύς κόπος για να ξαναγίνει ο προορισμός ελκυστικός.

Διαισθάνομαι ότι το καλοκαίρι του 2016 θα είναι κομβικής σημασίας για τον Άρη. Θα πρέπει τότε να καταθέσει όσο γίνεται ελκυστικότερο φάκελο στον Μπερτομέου, ο οποίος παρακολουθεί με ενδιαφέρον το εγχείρημα (όπως και το αντίστοιχο της ΑΕΚ). Εκεί παίζεται το παιχνίδι. Όχι στην κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Ταυτόχρονα, ο Λάσκαρης θα κληθεί να προστατεύσει από τα αρπακτικά παίκτες που χτίζουν την υπεραξία τους φορώντας τα κίτρινα: τον 28χρονο Τζερέλ ΜακΝηλ που δεν είχε αγωνιστεί ποτέ στην Ευρώπη, τον 23χρονο Οκάρο Ουάιτ που πριν από ενάμισυ χρόνο ήταν κολεγιόπαιδο, τον 25χρονο Τζαμέλ Χάγκινς που είναι σχεδόν ανίκητος με πλάτη στο καλάθι, ακόμα και τον αδικημένο από την κριτική της εξέδρας Ντόμινικ «Ice» Ουότερς.

Τους δύο τελευταίους, ο Πρίφτης τους αλίευσε από τον Κολοσσό Ρόδου. Του αξίζει θερμό χειροκρότημα για τη στελέχωση της ομάδας. Το κληροδότημα του καλοκαιριού δεν ήταν ένας ισχυρός πυρήνας, αλλά μία τρύπα. Αυτή που δημιουργήθηκε από την αποχώρηση του MVP της Α1 Αλέξανδρου Βεζένκοφ.

Από τον χθεσινό Άρη δεν ήξερα αν έπρεπε να πρωτοθαυμάσω την αποτελεσματική του άμυνα (απέναντι σε ομάδα που βάζει 90+ πόντους) ή την επιθετική του λειτουργία. Πρόκειται μάλιστα για σπάνια περίπτωση ομάδας που έχει Σχέδιο Α και Σχέδιο Β στην τρόπο με τον οποίο ξεκουμπώνει τις αντίπαλες άμυνες.

Όταν έχει στο παρκέ την «αμερικανική» πεντάδα, ειδικεύεται στο ένας-εναντίον-ενός, με αιχμές τον ΜακΝήλ, τον Ουάιτ και τον Ουότερς. Όποτε χρειάζεται κάτι πιο οργανωμένο, ρυθμίζει τα πάντα το μυαλό-κομπιούτερ του Ξανθόπουλου, ο οποίος βάζει υποθήκη για επιστροφή στην Εθνική ομάδα.

Στα μετόπισθεν, παίζουν όλοι καλά. Τα αθλητικά προσόντα των τεσσάρων Αμερικανών φροντίζουν να μπαλώνουν τα κενά. Η τελευταία φάση της παράτασης είναι ενδεικτική.

Ο Κίνο Κολόμ (μέλος της Εθνικής Ισπανίας) ξεκίνησε το μπάσιμο με εκρηκτικό πρώτο βήμα, βρέθηκε ένα μέτρο μπροστά από τους δύο «Αρειανούς» που τον κυνήγησαν, αλλά δεν είδε ποτέ το καλάθι, αφού οι Ουάιτ-Ουότερς και τον κατάπιαν ζωντανό με το άλμα και την εκρηκτικότητά τους. Η μπάλα δεν βρήκε ούτε τη στεφάνη.

Ξέρετε πόσα λάθη έκανε ο Άρης στο Καζάν; Μόλις 7, σε ντέρμπι 45 λεπτών. Μόνο στην τελευταία φάση της κανονικής διάρκειας πήρε χαμηλό βαθμό, αλλά κινδύνευσε να πληρώσει ακριβά την κακή συνεννόηση.

Οι παίκτες του φοβήθηκαν το φάουλ, αφού ο Λάνγκφορντ ήταν έτοιμος να σηκωθεί για να κερδίσει τις 3 βολές. Ο Χάγκινς έσπευσε για το double team, αλλά ο έμπειρος Αμερικανός της Ούνιξ είδε το κενό και τροφοδότησε τον αφρούρητο Καϊμακόγλου, για το τρίποντο της ισοφάρισης.

Στενοχωρήθηκα εκείνη τη στιγμή για τον Άρη, αλλά χάρηκα για τον σπουδαίο «Κάι». Η Εθνική ομάδα τον περιμένει ξανά τον Ιούλιο.