Οι πέντε γκαρντ, ο εξής ένας!

Oλα τα 'χε η Μαριορή της κουβέντας που έχει ανοίξει σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια περί του «small ball», ο φερετζές του Κατσικάρη της έλειπε για να κλιμακωθεί αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση!

Έτυχε από διάφορες αφορμές (στο ΝΒΑ και στην Ευρώπη) να έχω ξαναγράψω σχετικά με τα δημοφιλή χαμηλά σχήματα, που ασφαλώς δεν ανήκουν στην κατηγορία των καινών δαιμονίων, άλλωστε, τίποτε στην τακτική δεν προέρχεται πλέον από παρθενογένεση. Όπως έχει πει εδώ και χρόνια ο μέγας θεωρητικός του ελληνικού μπάσκετ, Θεόδωρος Ροδόπουλος, «τα συστήματα και οι τακτικές του μπάσκετ είναι σαν την εναλλασσόμενη μόδα στα φορέματα των γυναικών: από το μίνι, στο μίντι, από το μίντι στο μάξι, από το μάξι ξανά στο μίνι και πάει λέγοντας»...

Τούτο (σου αρέσει Μελάγιες αυτή η λέξη ε;) βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο Φώτης κάθισε και είδε τις παλιές VHS κασέτες των αγώνων της Εθνικής ομάδας και του ήρθε η θεία επιφοίτηση, ώστε να κοπιάρει την προ τριακονταπενταετίας εξαναγκαστική επιλογή του Γιάννη Ιωαννίδη που ενώ απέβη θριαμβευτική στο challenge round της Κωνσταντινούπολης μετατράπηκε σε συμφορά στην τελική φάση (του Eurobasket) στην Πράγα και στην Μπρατισλάβα...

Κατά μία διαβολική σύμπτωση, τις προάλλες, σε ανύποπτο χρόνο (και πάντως όχι με αφορμή το σχήμα των τριών γκαρντ που έγινε χθες η σανίδα σωτηρίας της Εθνικής) πιάσαμε αυτή την κουβέντα με τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος τότε, εκών άκων, χρίσθηκε ελ, όπως αποκαλούνταν τότε τα τριάρια! Ηταν βεβαίως ένας πανύψηλος για τα δεδομένα της εποχής, γκαρντ (1μ.92) , αλλά προκειμένου να χωρέσουν στην αρχική πεντάδα ο Τάκης Κορωναίος και ο Νίκος Γκάλης, ο «Ξανθός» έκανε αυτή την αλχημεία, που έδρεψε δάφνες στο «Σπόρτσκε Σεργκέι Σαράι», αλλά δυστυχώς απέβη καταστροφική όταν η Εθνική κλήθηκε να αντιμετωπίσει τα μεγαθήρια της εποχής και μολονότι η έκφραση είναι μεταγενέστερη, «τρώγαμε όλα τα mismatches»!

Kαλός και άγιος (χώρια η δύναμη και το πάθος του) ήταν ο «Δράκος», αλλά τον βρήκαν μπόσικο στη θέση του σμολ φόργουορντ ο Σιμπίλιο, ο Κρόπιλακ και οι υπόλοιποι δίμετροι (και βάλε) ομόλογοι του σε αυτή τη θέση και μας άλλαξαν τα πετρέλαια!

Παρεμπιπτόντως τις προάλλες που συνάντησα τον Κώστα Πολίτη για μια συνέντευξη, ο Ευρωκόουτς μου είπε κάτι που πραγματικά έπαιξε πολύ σπουδαίο ρόλο στα δρώμενα του ελληνικού μπάσκετ: «Η μοίρα της Εθνικής άλλαξε από τότε που αποφασίσαμε να ξεφύγουμε από τη λογική των χαμηλών σχημάτων και να ψηλώσουμε την ομάδα. Κατεβάσαμε τον Ανδρίτσο από το «5», όπου αγωνιζόταν στον Εσπερο στο «3», βάλαμε στην πεντάδα τον Φάνη, προ ωθήσαμε τον Ρωμανίδη και να πώς η ομάδα πήρε μπόι και ταυτόχρονα εκσυγχρονίσθηκε».

Τριάντα χρόνια αργότερα, ο Φώτης ανέσυρε από το ράφι την παλιά, αλλά τόσο αποτελεσματική τακτική και κρίνοντας εκ του καταλυτικού ρόλου που διαδραμάτισε στην εξέλιξη του ματς με την Κροατία, στ' αλήθεια ποιος νοιάζεται εάν είναι μοντέρνα ή παλιομοδίτικη;

Εδώ ισχύει αυτό που λένε δείξε μου το παρελθόν σου, να σου πω τι θα κάνεις! Ο προπονητής της Εθνικής μεγάλωσε στη μεταβατική περίοδο, όταν δηλαδή τα χαμηλά σχήματα έδιναν τη θέση τους σε πιο ψηλές πεντάδες, αλλά επειδή πάντοτε χρειάζονται αλχημείες και κόλπα, δεν αποσύρθηκαν κιόλας από την κυκλοφορία: μεγάλωσε (μετά τον Ιωνικό Νικαίας και τον Σπόρτιγκ) στην ΑΕΚ, με προπονητή τον πάνσοφο, αλλά τόσο παρεξηγημένο από τους ξερόλες Ελληνες, Κρέζιμιρ Τσόσιτς, ο οποίος σε τέτοιες περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης τον φώναζε από τον πάγκο για να κάνει τον κασκαντέρ δίπλα στον Μηνά Γκέκο και στον Κώστα Παταβούκα.

Με τη λογική πως «μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις», ο Κατσικάρης ο οποίος έχει επηρεασθεί τα μέγιστα -και το δηλώνει δημοσίως και με την αρμόζουσα υπερηφάνεια- από τη φιλοσοφία του συχωρεμένου του Κρέζο, είχε ανέκαθεν στο τσεπάκι του το σκονάκι με το χαμηλό σχήμα και να που χθες του ξαναχρειάσθηκε αυτή η τάχα ξεπερασμένη και ντεμοντέ πατέντα...

Σήμερα το πρωί που τον ρώτησα, θυμήθηκε στα πρόχειρα το πείραμα του στην Παμέσα Βαλένθια με την περιστασιακή ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Σέρβου Βούλε Αβντάλοβιτς (1μ.87), του Ισπανού Αλμπερτ Ολιβέρ (1μ.88) και του Αμερικανού Σαμόντ Γουίλιαμς (1μ.85) ή του συμπατριώτη του Ρούμπεν Ντάγκλας, ο οποίος μπροστά τους ήταν γίγαντας (1μ.96)! Αυτά τα σχήματα είχαν προκαλέσει όχι απλώς έκπληξη, αλλά σοκ στην πιάτσα της λίγκας ACB, με αποτέλεσμα να μνημονεύεται ακόμη ως περιπτωσιολογία.

Παρεμπιπτόντως οι Ισπανοί έχουν μια παγιωμένη συνήθεια στη στελέχωση των πεντάδων τους με τους δυο πλέι μέικερ, μια λογική η οποία (για παράδειγμα) δεν «σήκωνε» τη χρησιμοποίηση του Κώστα Βασιλειάδη στη θέση του σούτιγκ γκαρντ...

Για να πω την αμαρτία μου όταν ο Κατσικάρης ανακοίνωσε τους δώδεκα εκλεκτούς του, αναρωτιόμουν εάν και κατά πόσον θα μπορούσε να ευδοκιμήσει, εφόσον οι συνθήκες ενός αγώνα το απαιτούσαν, ένα τέτοιο σχήμα, καθώς κανείς από τους γκαρντ δεν είναι ψηλός και δεν ποστάρει όπως συνέβαινε επί ημερών Γιαννάκη με τον Διαμαντίδη και τον Παπαλουκά. Τον είχα ρωτήσει τότε και μου απάντησε «κάθε πράγμα στον καιρό του», εννοώντας ότι «θα κριθεί από τις συγκυρίες και τις ανάγκες», όπερ και εγένετο χθες...

Όταν ο Φώτης αποφάσισε να κρατήσει τους πέντε γκαρντ στη δωδεκάδα εξήγησε ότι «οι παίκτες αυτής της θέσης είναι συνήθως τα βαρόμετρα ενός αγώνα και παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια στην ομάδα» και τουλάχιστον χθες επιβεβαιώθηκε...

Ιδού, λοιπόν, οι πέντε γκαρντ, ο εξής ένας, που δεν είναι ούτε ο Σπανούλης, ούτε ο Ζήσης, ούτε ο Καλάθης, ούτε ο Σλούκας, αλλά ο Μάντζαρης!

Ναι, ο Ευάγγελος ο οποίος κλήθηκε ξαφνικά και σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο της αναμέτρησης να πάρει τη θέση του τραυματία Σπανούλη και πήγε κατ' ευθείαν, όντας μάλιστα «κρύος» στη γραμμή των ελευθέρων βολών, που τις είχε αφήσει ανεκτέλεστες ο Βασίλης.

Ε, και; Σαν να έπαιζε ώρα ή σαν σε προπόνηση τις έβαλε ασάλιωτες (sic) και τις τρεις!

Δεν ξέρω πώς ο ίδιος ο Μάντζαρης σχολίασε αυτό το γεγονός, αλλά εικάζω ότι δεν του έχει ξανατύχει: να εκτελέσει τρεις ελεύθερες βολές, εννοώ, όχι να τις βάλει, διότι ούτε στον Ολυμπιακό, ούτε στην Εθνική σουτάρει πολλά τρίποντα κι όποτε συμβαίνει αυτό, συνήθως εκτελεί χωρίς αντίπαλο κρεμασμένο πάνω του, από τη στιγμή κατά την οποία οι αντίπαλοι προπονητές τον αντιμετωπίζουν με την τακτική του under στα pick n' roll!

Γιασάν του μάγκα!

Οταν ο Κατσικάρης αποφάσισε να παίξει με τρεις γκαρντ δεν είχε στο μυαλό του ούτε τον Κορωναίο, τον Γκάλη και τον Γιαννάκη του '81, ούτε βεβαίως την πολύ πιο ψηλή και μοντέρνα εκδοχή του σχήματος με τον Διαμαντίδη, τον Σπανούλη, τον Παπαλουκά, τον Ζήση και τον Χατζηβρέττα (διαλέγετε και παίρνετε μια τριάδα) της τετραετίας 2004-2008. Αυτή η πατέντα που χρησιμοποίησε κατά κόρον ο Γιαννάκης έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην πρόοδο και στις μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής και συν τοις άλλοις έγινε παράδειγμα προς μίμηση και έδωσε το ερέθισμα για να πυκνώσουν τα ποσταρίσματα των γκαρντ μέσα στη ρακέτα.

Χθες, ενώ απέμεναν τεσσεράμισι λεπτά, η τεχνική ηγεσία της Εθνικής έκρινε ότι το σχήμα με τον Ζήση, τον Σπανούλη και τον Σλούκα θα επιτάχυνε τον ρυθμό, θα ενίσχυε την επιθετικότητα (τόσο σε φάσεις ένας εναντίον ενός με κίνηση και με στόχο τα ρήγματα, όσο και στο περιφερειακό σουτ) χωρίς να προκαλεί μειονέκτημα στην άμυνα. Εκτίμησαν δηλαδή ότι ο Σίμον και ο Χεζόνια λειτουργούν ως καθαρά δυάρια και από τη στιγμή που κυρίως σουτάρουν από την περιφέρεια και δεν ποστάρουν, η εθνική δεν θα έπασχε στα mismatches.

Βουλωμένο γράμμα διάβασαν οι μπαγάσες!

Δεν ξέρω πόσο σοβαρό ρόλο έπαιξε στην επιλογή του σχήματος με τους τρεις γκαρντ το γεγονός ότι ο Αντετοκούνμπο είχε χρεωθεί με φάουλ. Εικάζω ότι ο Κατσικάρης θα δοκίμαζε αυτό το σχήμα (όπως το είχε πράξει και νωρίτερα) ακόμη και εάν ο «Greek Freak» δεν αντιμετώπιζε αυτό το πρόβλημα, άλλωστε κάθε απόφαση μπορεί να έχει κόστος και αβαρίες!