Ο χρόνος των «μικρών» και το «προφανές» του Ιβάνοβιτς

Πιο ελληνικός και πιο νεανικός από ποτέ. Και με Χαραλαμπόπουλο και με Κόνιαρη και με Παπαγιάννη και με Λούντζη. Με Μποχωρίδη, Γιάνκοβιτς, Φώτση, Μαυροκεφαλίδη, Παππά, Διαμαντίδη στην 12αδα. Με Σλότερ και Γκιστ μοναδικούς ξένους. Με τα «πιτσιρίκια» του να παίρνουν μπόλικο χρόνο συμμετοχής και το ταμπλό να δείχνει “107” στο φινάλε. Αν μη τι άλλο, εντυπωσιακό. Και το σκορ και ο χρόνος συμμετοχής που ο Ιβάνοβιτς έδωσε σε όλα τα παιδιά.

Είναι το πρώτο ματς που ο προπονητής του Παναθηναϊκού βάζει όλα τα νέα παιδιά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στο παρκέ και μάλιστα μαζί. Ο Χαραλαμπόπουλος έπαιξε κάτι περισσότερο από 30 λεπτά, ο Παπαγιάννης έμεινε για 22:39 στο παρκέ, ο Λούντζης για 12:17, ο Κόνιαρης για 14:24. Την ώρα που ο Διαμαντίδης έπαιξε ένα εννιάλεπτο, ο Φώτσης 15 λεπτά, ο Σλότερ 10 λεπτά και ο Γκιστ περίπου 17. Το ματς με τα Τρίκαλα ήταν ξεκάθαρα ένα δείγμα πως ο Παναθηναϊκός οδεύει σε αυτό που έχει στοχεύσει η διοίκησή του. Να γίνει σταδιακά και βήμα – βήμα πιο ελληνικός από ποτέ. Να στηριχτεί κατά βάση στο ελληνικό στοιχείο και να προσθέτει κάθε χρόνο περισσότερο «γαλανόλευκο» χρώμα.

Είναι αυτονόητο πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Είναι αυτονόητο πως σε παιχνίδια σαν και αυτό με τα Τρίκαλα, ο Ιβάνοβιτς θα μοιράζει τον χρόνο, θα δίνει ευκαιρίες και θα περιμένει από τα νέα παιδιά να ανταποκριθούν. Όπως έκαναν το απόγευμα της Τετάρτης κόντρα στα Τρίκαλα. Διότι η μεγάλη σε έκταση νίκη και οι 107 πόντοι που σημείωσε ο Παναθηναϊκός είναι το λιγότερο σημαντικό μπροστά σε αυτό που είδαν τα μάτια όσων βρέθηκαν στο γήπεδο και όσων είδαν το ματς τηλεοπτικά. Το πλέον αξιοσημείωτο ήταν η όρεξη, η ενέργεια, η ένταση και το… χαμόγελο που έβγαλαν αυτά τα παιδιά παίζοντας για τον Παναθηναϊκό.

Υπήρξαν στιγμές που θέλησαν να προσφέρουν θέαμα και τα κατάφεραν, που έβγαλαν πάθος, που έτρεξαν περισσότερο, που συνεργάστηκαν με εντυπωσιακό τρόπο. Που άφησαν εκτός παρκέ το παιδί που υπάρχει μέσα τους και έπαιξαν σαν άντρες απέναντι σε άντρες. Για αυτά εδώ τα παιδιά, όσο περισσότερο παίζουν κι όσο περισσότερο μπαίνουν στη ζωή μας, τόσο θα αυξάνονται οι αράδες και τα αφιερώματα. Συμβαίνει παντού, σε όλο τον κόσμο. Οι νέοι «αρέσουν», ιντριγκάρουν, σου φτιάχνουν ιστορίες και σου δημιουργούν ελπίδα. Το βασικό και δύσκολο είναι να κρατήσουν το κεφάλι χαμηλά.

Ο Ιβάνοβιτς δίνει την εντύπωση πως όσο σωστά δουλεύει στο αγωνιστικό κομμάτι μαζί τους (συμμετοχή με μέτρο και σε παιχνίδια που τον «παίρνει»), άλλο τόσο το κάνει και εκτός παρκέ. «Εκμεταλλευτήκαμε τους νέους παίκτες μας, οι οποίοι έπαιξαν καλά, έδειξαν ποιότητα, αλλά είναι προφανές πως χρειάζονται δουλειά», είπε ο προπονητής του Παναθηναϊκού. Αυτό το «προφανές» αποτελεί τη λέξη – κλειδί…